Deze kleedjes of moet ik ze antimakassars noemen, kreeg ik in februari vorig jaar van Simone cadeau. We gingen zoals gebruikelijk afscheid nemen en ze zei, wacht even, en begon in het dressoir te rommelen. Meestal gaf ze ons een pak koekjes mee voor onderweg, zoete krakelingen of Bretonse galettes, maar dit keer kreeg ik deze haakwerkjes.
Simone zat elke dag in haar nestje in de vorm van een stoel, direct bij binnenkomst voor de kijkers rechts. Om en op die stoel lagen boeken, tijdschriften, kranten, manden met wol, brei- en haakwerkjes, kussens en zelfgebreide omslagdoeken. Ze was een leesbeest en alleseter. Op de stapel naast de stoel lagen bijvoorbeeld de autobiografie van Fran??üoise Hardy, een detective (Debout les morts van Fred Vargas, geleend van mij) een Prix Goncourtwinnaar (Jonathan Littell, Les bienveillantes) en verder allerlei mij onbekenden.

Vroeger schreef zij gedichten, terwijl haar man schilderde. Onderwerp van gesprek was dan ook vaak kunst en literatuur, maar ook de kredietcrisis, schurkachtige bonussen, de tuin, kippen, katten en honden, het verleden, geschiedenis van Frankrijk, de oorlog, de Eerste en de Tweede, enzovoorts, enzovoorts. Ik kwam er altijd gelouterd en vol energie vandaan.

Vier jaar geleden kreeg ik bovenstaand gedicht van haar, ge??òllustreerd door Paul. We kregen nog meer cadeau: een olieverf en een tekening en heel veel vriendschap. Toen ze vorig jaar steeds maar zieker werd, zat ze bijna niet meer op haar nestje, maar lag in bed. Ik ging elke dag even kijken hoe het ging en we praatten, maar lachten ook veel, want we hadden een bijzondere band, daar waren we het allebei over eens. Ondanks het verschil in leeftijd, opvoeding, nationaliteit, omgeving, achtergrond en taal, spraken we wel degelijk dezelfde taal.
De begrafenismis in september in de oude kerk was een onpersoonlijke, rituele, katholieke aangelegenheid. Ik ben zo gewend aan sprekers, die herinneringen ophalen, afgewisseld met een moppie muziek naar keus, zodat er wat te lachen en te huilen valt, en ik ben ook zo ongelovig, dat ik niet goed snapte hoe ik zo afscheid van haar kon nemen. Het ritueel zei me niets, waardoor ik niet lekker bij mijn verdriet kon. Het was zoiets als: dat ze ruste onder God’s Vleugelen. Laten we dat maar hopen.

Simone begroet een buurman bij de start van de nieuwjaarsdagronde van 2008

Neen, ik vergis me, er was ?©?©n klein persoonlijk onderdeeltje tijdens die mis, er werd een gedicht van haar voorgelezen: Dans Le Jardin De Mes Souvenirs waarvan ik me alleen de cadans herinner.

Ik ga over twee weken aan Paul de tekst vragen. Ach, ik mis haar zo. Maar dat valt in het niet bij het verdriet van Paul.