Kwint is op 4 december bijna de gracht ingewaaid
De laatste restanten sneeuw liggen nu smerig en vies bevroren te zijn. Je kunt zo goed zien van welke maat hond de boel niet wordt opgeruimd: hele grote, b?®h.
Morgen vertrekken we (Y. en ik) naar Oxford waar Y.(17) gesprekken gaat voeren met de tutors van haar college. Die interviews zijn onderdeel van de toelatingsprocedure.
Arme Y. heeft ondertussen ook nog PTA-week, waar de cijfers ook tellen voor je eindlijst (PTA = v/h schoolonderzoek). We beginnen al goed zenuwachtig te worden.
Ik ga mee voor de moral support, maar eigenlijk ben ik volstrekt overbodig, want je wordt als kandidaat-student daar meteen in het college-leven opgenomen, ouders alleen welkom op de speciale ouderdagen.
Dat betekent dat ik (met en) zonder Y. eens lekker de toerist kan uithangen. Ik heb net weer Dorothy Sayers voor de honderdste maal herlezen en herken in de reisgids en op googlemaps de namen van de Colleges van de hoofdpersonen.
Lees Gaudy Night en Busman’s Honeymoon maar eens. Ik heb die via het forum van mobileread.com gedownload en lees ze in bed op mijn mobieltje. Een aanradertje, net als inlibroveritas.net voor francofonen. Boeken genoeg bij me, die niks wegen.

Balliol, waar Peter Wimsey studeerde ©Google Streetview
Maar dat Oxford, zeg, dat is pas Efteling! Daar doen we vanaf morgen dus verslag van met plaatjes. Dat moet niet moeilijk zijn.
Daarna is het alweer bijna tijd voor het beloofde land.

Wat heb jij toch een zwaar leven.
En ik hoop dat Yeva dat Oxfordengels kan verstaan. En antwoorden in Coronation Streetengels natuurlijk.
Ik verzwijg de meeste dingen. Je hebt geen idee.
En dat zouden meer mensen moeten doen.
Ik hoop dat je kinderen dat niet doen. Zwijgen. Heel ongezond.
En publique, that is.