Onderweg naar NL (en andersom) wordt er flink wat afgebibberd

Ik zit weer in Nederland en ben, als ik goed over nadenk, toch enigszins de draad kwijt. Waar en wie ben ik en waarom, van die dingen, zoiets als Bess na de dood van Kwint. Niet dat ze treurig was of naar hem zocht, maar meer dat ze haar tolk en vertaler kwijt was. Wat bedoelen de mensen? Even naar Kwint kijken.

Een bijkomend voordeel is dat ze nu zonder enige overtuiging andere honden afkeft en het soms helemaal zelfs laat zitten, dat gekef. Die andere honden hadden de nep van de veronderstelde agressie veel eerder door dan hun bange bazen, want ze trokken zich toch al geen fluit aan van onze hysterica. Maar het gedrag van deze week heeft een nul-niveau qua adrenaline bereikt. Ze vindt plotseling bijna alle andere honden leuk, op een enkel klein kuthondje na, waarvan de bazin met enge starende ogen zo’n onaangename lichaamstaal laat zien, dat Bess die vrouw ook toeblaft als ze geen hond bij zich heeft.

Jonge meloenen op de verwarming

Ondertussen kijk ik elke dag op meteo.fr of mijn plantjes daaro wel water krijgen. De jonge dahlia’s moesten weer mee terug, net als de meloenen en de peperplantjes, die me al via de post vanuit Engeland waren toegestuurd door de bekende fotograaf Cynthia Boll. Ze staan hier binnen een beetje aan te sterken op de centrale verwarming. Want buiten lijkt het verdomme wel te vriezen.