Het plafond van het toneel

We moesten van Saar minstens een uur van te voren bij The Globe in de rij gaan staan om kans te maken op de betere staanplaatsen. We hadden de goedkoopste (5¬£, geen geld zei ik al eerder) in the yard met je snuit tegen de rand van het toneel, als je tenminste vroeg in de rij staat. Dat stonden we dus, het was mooi weer en de stemming zat er goed in bij het publiek, tot we de zaal binnengingen en er voor onze neus Рwij stonden in de tweede rij, heel goed dus Рtwee groepjes mensen ruzie begonnen te maken om de plaatsen.

Hier is goed te zien dat de linker osm-dame al een kakkineus bekkie trekt om iets kakkineus te zeggen

Een clubje Britse osm, compleet met picknickmand en ros?© bleek later in de pauze, kreeg het aan de stok met 3 Aziatische meisjes, waarvan de het ene een beetje leek op de gestoorde vriendin Sarah (jazeker, gespeeld door Naoko Mori) van Saffie uit Absolutely Fabulous. We waren dus al goed bevooroordeeld en bekeken dit voorprogramma van The Tempest geamuseerd. Ze knetterden heen en weer dat z?¨j het langst in de rij hadden gestaan, wel 2,5 uur, terwijl de tegenpartij precies hetzelfde beweerde.

Waarom ze in godsnaam dan per se op dezelfde plek (midden vooraan) wilden gaan staan, terwijl er ruimte genoeg was, begrepen we niet, behalve dat geen van beide clubjes wilde toegeven. Ik was voor de sport nu eens voor de een en dan weer voor de ander en liet dat afhangen van de mate waarin de ander antipathieker was. Erg leuk waren ze namelijk geen van beiden.
Toen de man van de kakkers zei: We British, we queue, you know of woorden van gelijke strekking, sloeg de balans door deze opzettelijk discriminerende opmerking door ten gunste van de Aziaatjes, die het in de pauze weer verprutsten door zich met duwen een weg dwars door ons heen te banen, zonder een woord van: sorry, mag ik er even langs.

We British, we queue, you know

Ik hield me in om niet een opmerking over de Tokiose metro te maken, maar was gelukkig deftig genoeg om mijn snuit te houden, want misschien waren het wel helemaal geen Japanse meisjes.
Toen het hoofdprogramma begon, hield het op, maar in de pauze zag ik tot mijn afschuw, terwijl de hele yard door zijn hoeven was gezakt om op de grond te gaan zitten, dat Saffies vriendin tegen de rechter kakdame aanzat, ze zaten echt tegen elkaar aan, de ruzie ging dus gewoon zwijgend door. D?©bile, zeggen wij in Frankrijk.

The Tempest zelf was volkomen idioot, maar entertaining, met veel kluchtwerk, liefde, bespiegelingen, politieke ontwikkelingen en toverij. Lees bij wikipedia maar waar het over gaat. De rol van Ariel werd gespeeld door Colin Morgan, bij sommige mensen bekend door zijn rol van Merlin in de gelijknamige TV-serie. Er werd muziek gemaakt en aan het slot danste de hele crew een belachelijk dansje, zoiets wat wij ook doen als we een beetje gek zijn. Het was een vermakelijke avond in het openluchttheater en het regende niet.

‘s Ochtends waren we lopend langs het Regent’s Canal naar de Broadway-market gegaan, een kleine markt met voornamelijk luxe etenswaar en andere goederen, waaronder een kraam waar een mooie collectie klassieke fotoboeken werd verkocht. Omdat we gelukkig al aan onze tax zaten qua vliegtuigbagagegewicht (3x woordwaarde), kocht S. niks, maar ik bladerde nog wat door de doos persprintjes en raakte met de verkoper in gesprek.

Dat bleek Neil Burgess van NB pictures te zijn, die vertelde dat hij dit voor zijn lol deed, als hij de hele week tegen het computerscherm had aangekeken. We kletsten over Hollandse Hoogte, World Press Photo, de teloorgang van de fotojournalistiek enzovoorts enzovoorts. Is dat geinig of niet? Ik kon me met moeite losrukken, maar we moesten voort, voort naar het volgende toeristische hoogtepunt, de National Gallery, waar je helaas niet mag fotograferen. Wat een fantastische collectie! Ze hebben zo’n beetje alles.