Neem nog maar een slok
Ik typ net een stukje dat zomaar verdwenen is, toen ik er even een godvergeten plaatje bij wilde plakken. Ik save, save en save, maar dat helpt kennelijk niet. Het is WordPress op die achterlijke iPad.
En omdat dat verdomde kutinternet hier zo irritant langzaam is, ga ik het niet nog een keer typen, maar herhaal ik de essentie dat een stukje schrijven onderaan de lijst van prioriteiten staat.
Gelukkig doen de 8 kuikens het wel
Misschien morgen. Nu heb ik er vet de pest in. Stom internet. Stomme iPad. Het lijkt godsallemachtig MS-DOS wel. Ik ga terug naar die goeie ouwe iBook.
Scheldscheldmoppermopper.
Die twee kuikens rechts kijken al wel met heel wijze ogen. Daar mag de fokker trots op zijn.
En wie de ouders zijn, is tot nu toe niet bekend. Ik heb er van alles ondergeschoven. Buurvrouw heeft 11 kippen en een haan, waarvan ik ook een paar eieren heb gebruikt.
Maar moedertje is mijn lievelingskip, zo’n zachtaardige niet-agressieve kloek, die soms met een baby op haar rug rondloopt, met de rest van het clubje om haar heen. Tot de baby eraf glijdt, gelijk Dikkertje Dap.
Ze groeien wel razendsnel, wat weer jammer is. Zijn ze niet meer schattig.