Het gemeentehuis op een feestelijke dag in 2008
Had ik al eerder op de baliemevrouw van de Mairie lopen mopperen?
Toen ik laatst iets moest van de burgemeester en me met een vrolijke groet bij de receptie op het gemeentehuis meldde, bleef er een lange stilte in het kantoortje hangen. Ze zat achter de computer iets te tikken en kon kennelijk niet worden gestoord. Ik wachtte braaf en toen ze zich tenslotte omdraaide, keek ze me alleen maar aan, wat naderhand gezien al een enorme hoeveelheid communicatie was.
Mocht ik nou gaan praten? Dat vroeg ik eerst, mag ik praten? Hoofdknik. Ze kreeg echt die lippen niet van elkaar. Ik legde haar omstandig mijn probleem uit en gooide er flink wat emotie tegenaan, want ik moest een huis-onbewoondverklaring voor de buren hebben om de woonbelasting te laten stoppen. Die was eerst geweigerd. Laat mij maar, had ik aangeboden, ik heb de burgemeester om mijn vinger.
Altijd al actrice willen worden en een gemiste kans, want verdomd, toen ik in het vuur van mijn com?©die mijn stem liet breken, verscheen er (een vermoeden van) een medelijdende trek op haar gezicht. Geloof ik.
Of dacht ze, wat een mislukte actrice? Neen, want ze trok haar lippen van elkaar en gaf geluid.
Ik moest hem een brief schrijven en hem de situatie voorleggen, dat zou het wel gaan. En ze draaide zich om en klopte weer op haar toetsenbord.
Dat was het. Geen groet bij het vertrek, niets.
Nu vertelde iedereen die ik erover sprak, dat dat een bekend verhaal was, want neen, het lag niet aan mij, het was geen xenofobie, maar een gevalletje van dagelijks teveel innemen.
– Je moet ‘s ochtends vroeg gaan, dan is het nog net te doen, zeiden ze. Of onmiddellijk na de lunch misschien, als er weer wat inzit, dacht ik, wat beaamd werd.
Die vrouw werkt daar al sinds de jaren ’70 weet ik uit welingelichte bron, namelijk van de burgemeester van toen, onze overleden vriend Raymond, die vertelde, toen hij haar eens vroeg of ze iets voor hem uit het archief wilde opzoeken, dat ze gewoon geweigerd had. Ze vertikte het gewoon!
Waarom in godsnaam, Raymond, het is haar werk?
Ach, nou ja, zo is ze nu eenmaal, had hij geantwoord, want ze zijn hier in onze commune altijd erg tolerant. Aan functioneringsgesprekken doen ze gelukkig niet.
En toen ik laatst belde omdat ik wilde weet hoe laat een vergadering zou plaatsvinden, nam ze op met: Oui? en gaf met duidelijke tegenzin de gevraagde informatie.
Ik was alweer van slag, want welk gemeentehuis neemt op met Ja?
– Lekker professioneel, mopperde ik even later tegen buurman P, die daar hartelijk om moest lachen, moet ze niet eens met pensioen, die vrolijkerd?
Dat zou niet lang meer duren, dacht hij, en dan vreesde hij het ergste. Ja, dan heeft ze de hele dag de tijd. Je moet er feitelijk medelijden mee hebben.
Dat deed hem eraan denken, vertelde hij verder: toen ik nog zelf mijn boodschappen deed en in de Intermarch?© een bekende tegenkwam, zag ik tijdens het praatje dat hij 12 flessen rode wijn in zijn karretje had gezet.
Hij zag mijn blik en verklaarde dat hij genoeg mensen kenden, die me daar toch dagelijks enorme hoeveelheden wegwerkten, maar hij niet, hoor, hij dronk er maar twee per dag.
Twee? Ja, slechts twee flessen per dag. Ik ben geen alcoholist! had de man nog gezegd.
Buurman kwam niet meer bij van het lachen: En dat is authentique, h?®, echt waar, authentique!