Begin van de wandeling, 07:45

Ik vertrek elke ochtend om 07:30 met de honden en kom een uur later weer thuis, nadat ik al een of twee uur heb gewerkt. Het is donker als we gaan en weer licht als we komen. Ik wil het zien gebeuren, maar dat lukt me niet, want het is geen kwestie van de zon die zichtbaar wordt. Het is gewoon plotseling veel lichter.

Ik verbeeld me dat de dag nu al vroeger begint dan een week geleden, wat natuurlijk ook zo is, alleen is dat nauwelijks te merken. Dat komt omdat het niet zulk dramatisch stinkweer is als vorig jaar, hoewel alle koeien alweer flink in de modder staan. Dat gebeurt al na een piepklein buitje.
Het zou ‘s nachts een beetje moeten vriezen, vond vriendin P, dan zouden ze wat droger staan. Een dag niet geklaagd is een dag niet geleefd zou ik kunnen borduren en ingelijst boven haar bed hangen.

08:00 AM

De factrice had het gisteren al over lente, toen de zon haar gele autootje in het licht zette. Hoho, niet te vroeg juichen, madame de postbode, het is begin januari!
Ze lachte mijn realiteitszin weg en bood me vervolgens een kalender aan, die de andere buren allang hebben, want die spreken haar dagelijks wel persoonlijk. Ze spreekt bijna al haar klanten dagelijks persoonlijk, vandaar dat ze altijd pas om 15:00 aan komt zetten, in plaats van haar vervanger die soms zelfs al voor 12:00 is geweest. Ook weer niet goed. Een dag niet geklaagd is een dag niet geleefd (II).

De koeien van Tintin

Om te zien hoe laat het nu precies zo schielijk dag wordt, nam ik gisteren om de zoveel tijd een foto. Bij de eerste zag ik helemaal niets, de chip van de camera ziet duidelijk andere dingen dan ik.
De honden zien weer andere dingen, of liever, die ruiken dingen, zoals gisteren bij Les Verrines – nog in duisternis gehuld – toen ze misschien een vos of hert roken. Helemaal hysterisch gejammer van die kleine witte, waardoor Bleu ook vindt dat hij stoer en jachthond is en een beetje gaat lopen blaffen naar niks. Dat moet van Bess en hij gehoorzaamt haar blind. Naar mij luisteren, ho maar.

Bij de koeien in de modder begint de dag, hoewel de foto anders suggereert vanwege geflitst zijnde. (Ik heb op flickr een ongeflitste.) Daarna nog een stukje door het bos en daar ligt ons dorp in het daglicht. Hoe kan dat nou?

En nu weer aan het werk. Ik weet niet hoe ik alles verder alles moet organiseren, als ik half januari naar NL wil gaan. De eend kon niet naar de APK, want de startmotor deed niks meer, het knipperlicht was naar de klote en de accu bleek gisteren plotseling ook leeg. Die startmotor en dat lichtje zouden wel geen probleem geweest zijn, als alle onderdelenleveranciers en garages niet deze weken non-stop le pont hadden genomen: maandag of dinsdag gaan ze eindelijk allemaal weer aan het werk na twee weken sluiting.
Geen wonder dat dit land naar de mallemoer gaat! Een dag niet geklaagd is een dag niet geleefd (III).