Weekendrust

Watering the cows
Buurvrouw drenkt het vee

Ik heb zaterdag en vandaag flink wat achterstallig huishoudelijk onderhoud moeten plegen en dat zou ook op de tuin hebben moeten gebeuren, als ik die niet min of meer had laten versloffen. Verstoffen omschrijft het beter.
Ik weet niet hoe lang geleden de laatste druppel water is gevallen, maar de dahlia’s zijn zielig, de aardappelen verdorren, de tomaten vinden het fijn, het gras is gewoon korkdroog en bestaat vrijwel niet meer.

Cow panorama
Het koepanorama heeft dorst. Let op het gras

Enkele anonieme kippen hanen hebben een stofbad in de tuin genomen, zodat een aantal dahliaknollen, courgette- en broccoliwortels nu bovengronds verder moet. Ach ja.
Het besluit is gevallen twee hanen van februari op quatorze juillet voordat het d?©fil?© op de TV begint, een kopje kleiner te maken, dan heb ik een dag vrij en tijd genoeg ze te vider.

Verder gaat alles prima. Volgende week weer een weekje toeren naar de klantjes van vorige week en daarna mag ik een poosje hier dichter in de buurt rondhangen.
Ik heb soms zo’n bijzonder contact met de mensen, dat we allebei denken: BFF!
Ja, die dingen gebeuren al na een uurtje.

Un apr?®s-midi jeux intervillages (Dun, Saint-Sulpice-le-Dunois, Bonnat, Maison-Feyne et Villard)
FF een potje touwtrekken in het weekend, let op het bouwvakkersdecollet?©

Ik zal snel een paar avonturen van vorige week online zetten. Wat me toen overkwam, dat leek net niet echt, zo raar, bizar en vermakelijk.

Weten jullie wat het is, ik zit in een krankzinnige theaterproductie en weet nog steeds niet of ik com?©dienne, regisseur of toeschouwer ben. Ik ben ook wel een beetje moe, zeg maar totaal uitgeput. Komt misschien ook door die 100km/dag, zou kunnen.

7 thoughts on “Weekendrust”

  1. Denk je ook een beetje aan jezelf? Wat moeten die oudjes wanneer jij omvalt.

  2. Ha, jongens, jullie kletsen gezellig, terwijl ik nachtspiegels leeg. Ik kan nu even niet meer tegen die luchtjes. Ook niet die duizenden verschillende schoonmaakmiddelen, ieuw en nog eens ieuw.

    Bouw- of wijnjaar is in ons geval hetzelfde.
    Maar guess what: morgen een heuse vrije dag, in jaren niet meegemaakt. Kippen slachten, klinkt toch als een vakantiebezigheid?

    Ik voel me schuldig, ik sloot ze net op in hun nachthok met de woorden: geniet van jullie laatste uren, jongens. Erg, h?®? Ze keken zo onnozel terug. DSK vermoorden of opeten gaat me niet lukken.
    Zo, nu val ik om.

    (De aanrechtjes en de strijktafels zijn ook veel te laag, zelfs op de hoogste stand. Rugpijn. En een paar moeilijke gevallen)

  3. Wij willen naar de Ostsee, op vakantie. Maar ik voel opeens ook een behoefte aan de Creuse opkomen. Jeetje, Elz, ik krijg flashbacks naar mijn vakantiewerk in het verpleegtehuis. De ammoniaklucht ‘s ochtends, de repeteerzinnen, de hopeloze conversaties en tegelijkertijd de liefdevolle respons. Veel zingen, veel poezie. Al het goede blijft behouden.

  4. Ja, er is onvoorwaardelijk vertrouwen, dat is wel bijzonder. En deze mensen wonen thuis en zijn vrijwel allemaal goed bij het hoofd, dus er zijn wel gezellige kletspraatjes, vooral ook omdat ik natuurlijk nieuws breng, van mensen die ze allemaal blijken te kennen. Dat komt, iedereen is familie van elkaar. Dus ik moet ook wel een beetje uitkijken met wat ik zeg.

    En oh ja, zingen, in de eerste week had ik zo’n leukerd, liefde was wederzijds, die een liedje over kersen begon te zingen, een stokoud liedje met een stokoud stemmetje, ze is 94. Ik was tot op het bot geroerd.

  5. Het korte termijngeheugen bijna
    weg, maar een gedicht met wel 10 coupletten wordt zonder haperen opgezegd. Ik zie het nu bij mijn moeder.

Comments are closed.