Ik heb in ieder geval twee onderdelen van mijn voornemen van gisteren uitgevoerd, ik heb een taart gebakken en aan de eend gesleuteld. Die taart, ach, dat was clafoutis met merkwaardige pruimen, die ik niet meer voor menselijke consumptie geschikt achtte, maar die door de hitte van de oven weer smakelijk werden.
De eend was lastiger. Ik had bij de vorige APK (CT) net gedaan of ik niet precies wist hoe oud die eend was, terwijl ik dat op de dag af nauwkeurig wist, dankzij het ORGA-nummer op de site van die arme Jeroen Cats.
Vanaf 1986 moeten auto’s in Frankrijk alarmknippers hebben, beweerde het eerste CT-station toen. Ik besloot naar een ander te gaan en me onnozel te gedragen en met succes.
Maar nu de eend officieel Frans is, is er geen ontkomen meer aan, 1986 is haar geboortejaar (La deuche, vrouwelijk). En omdat het toch regende en er daarom geen gras gemaaid kon worden, ging ik sleutelen.
Mopper, mopper, vloek, vloek. De accu eruit, het dashboard los, draden door een gat pielen, wriemelen, klooien en op mijn zij op de voorbank onder het stuur met een zaklamp alles aan mekaar knopen. Waarom heeft elk moertje van de 2cv een andere maat steeksleutel nodig? Ik heb zelfs een 6je, een baby-steeksleuteltje, zo schattig.

Na een uur wroeten, hoera, lukte het en zelfs het ruitensproeiertje doet het nu weer, nadat ik de keiharde slangetjes zacht had laten worden in warm water, alles nog steeds liggend op mijn zij op de voorbank.
Het rechterlampje v????r werkt ook weer, dat maakt af en toe geen massa, een term van mijn moeder, dochter van een Meester Rijwielhersteller annex Calmix-specialist, we hebben het van niemand vreemd.

Bij de bakker wordt meel bezorgd

Vanochtend deed ik in een nat Dun boodschappen. Je moet in dit dorp de ene helft van de maand aan de ene kant en de andere helft aan de andere kant parkeren. Ik ben niet in staat zo’n verkeersbord te interpreteren en pas me aan aan de massa. Dat leverde me in de zomer op de omschakelingsdatum wel eens problemen op.
Morgen is het daar markt en ik heb de familie Feyt in Arnac-La-Poste gebeld. En wie mag dat dan wel zijn? Nou, dat is de familie van de slisser, de boeren die op die markt hun uitmuntende vlees verkopen. Als ik een filet mignon wilde, moest ik even bellen, zei Nelly ooit, de moeder van de slisser, die ik meteen ook aan de telefoon kreeg.
Wat hou ik toch van de mensen hier, en van al dat heerlijks dat ze produceren. Donderdagmiddag ligt er een kipje (poulet) voor me klaar bij de melkboerderij, zeg maar een KIP, met een smaak, waarvan je helemaal niet weet dat die bestaat. En dan ook nog die filet mignon van de familie Feyt.