Hebben jullie hier ook een huis?

achter het huis
Alweer zo’n verrukkelijke dag

Na een ochtend van hele dikke mist kwam de zon als een bijna onverwachte gast. Siebe was ervan overtuigd dat het de hele dag grijs zou blijven. Ik had het weerbericht geraadpleegd en wist zoals altijd wel beter, ik weet het namelijk altijd beter.

topinamboer
Kilo’s en kilo’s topinamboer

De dikste topinamboerenplanten van meer dan 2 m hoog waren door hun gewicht omgevallen en ik besloot ze af te knippen. Na 5 minuten had ik er al weer genoeg van, krijg maar wat, morgen is er weer een dag en ik besloot de buren te begroeten.
De oudste bewoner van het dorp, Germaine (88) begroette me hartelijk. Hoe of dat het ging, vroeg ik. En ze antwoordde zoals gewoonlijk, comme les vieux, tout doux. Ik werd op een stoel gezet nadat ik ook haar schoonzoon en de jonge kater, die vadsig de hele bank in beslag nam, had begroet. We keuvelden wat over het weer, de droogte, de vorst, ik vroeg naar de kraanvogels (ze hadden er nog geen een gehoord), tot haar dochter met hond thuiskwam.
Het gesprek zette zich voort, over de droogte alweer, de verplichte nieuwe fosse septique, waar zij in ieder geval noch de ruimte, noch het geld voor hadden, hoe dat nu weer moest, en over de oorspronkelijke eigenaars van ons huis, waar ze nu niet al te zeer over te spreken waren om allerlei redenen van vooral oud en beledigend zeer.
– Hebben jullie hier ook een huis, vroeg Germaine me onverwacht.
– Wat zeg je nou, zei haar dochter ge?¬¥rgerd, ze zitten hier al bijna vijf jaar, ze hebben het huis van Monique gekocht, waar hebben we het nou over!
En tegen mij:
– Ik kan er af en toe niet meer tegen, ze onthoudt niets meer.
– Dat is ook niet verwonderlijk, zei Germaine bijdehand, want weet je hoe oud ik ben? 84!
Ach, het is een schat met humor en een olijke toet.

afrikaantjes
Enigszins slappe afrikaantjes

De andere buren komen morgen aan de beurt.
Eerst om 9:30 dat DRIRE-meisje, dan melk, room en eieren halen en vervolgens voor de laatste keer dit seizoen mijn grootste hobby: gras maaien met de d?©brousailleuse. Het schijnt vannacht behoorlijk te gaan vriezen.

Mooi en aangenaam koud

tomaten met een tik van de nachtvorstTomaten met een tik van de nachtvorst

Ik weet het niet, maar wat doen ze toch altijd met de wegen in Belgi?´? Deze keer moest iedereen over 1 strookje en omdat ritsen voor de meeste mensen onmogelijk is vanwege dat ze het elkaar niet gunnen, krijg je bij het invoegen van twee naar ?©?©n baan stilstaand verkeer.
En waarom was er maar ?©?©n baantje? Omdat de gele plakstroken die de tijdelijke rijstroken markeerden, van de weg moesten worden afgetrokken. Moet kunnen. Ik berust erin, maar vind het ontzettend stom, die waardeloze Belgische verkeerslogistiek, en dan zwijg ik over de manier waarop dit naar de weggebruikers werd communiceerd, tjongejonge, of praten de Belgen niet zo? Whatever. Drie keer prut.
Het kostte een uur, die paar kilometer in Belgi?´, gezellig naast de betonnen wand van het eveneens bewegingloze HSL-spoor. Dat laatste ligt weer aan die suffe Nederlanders. Allemaal prutsers.
Daarna ging het gelukkig gezwind.

loir detail

Toen ik de deur opendeed, rook ik de gewone vertouwde, oude houtgeur en niet de lijklucht van een half verrotte loir zoals de vorige keer. Een onbewolkte hemel, een moestuin vol overrijpe tomaten, appels aan de bomen, houtvuurtjes en aan het voeteneind van Yeva’s bed een opgekrulde, verstijfde loir. Was hij dood?
Nu hadden we heel lang geleden een hamster, ik heb het over de jaren ’50. Poeleke mocht ‘s avonds los en holde dan langs de plinten tot hij mij of mijn zusjes tegenkwam. We blokkeerden met onze in frisse pyjamaatjes gestoken beentjes z’n weg tot hij deed wat we wilden: razendsnel langs onze broekspijp omhoogklimmen.
Op een gegeven moment was Poeleke ontsnapt en we vonden hem na een paar dagen stijf en opgerold achter in het gootsteenkastje tussen een oude spons en een vaatlap. Hij kreeg een mooie begrafenis en we treurden nog een poosje na. Tot we een half jaar later in een boek lazen dat hamsters, net als loirs en egels een winterslaap hielden en dat ze dan bijna niet van dood te onderscheiden waren. Shit!
We hebben hem nog wel opgegraven om te kijken of hij het misschien nog deed. Neen, dat was niet het geval.

Daar ga ik weer

Ik barst van de heimwee en kan die rotswoning hier bijna niet meer verdragen. Ik heb het er vaker over en als je kijkt naar de foto boven – dit zie ik als ik naar buiten ga -, lijkt het een luxeprobleem. Dat is dan maar zo. Ik vind er geen klap aan, Amsterdam niet, de mensen niet, de grofheid, de aggressie, een stad in het algemeen, enzovoorts, bah bah bah. Zet ik de radio aan, hoor ik alleen nog maar DSB of bomaanslagen in Pakistan, Sacha Bulthuis (61) overleden, iets waar je ook niet vrolijk van wordt. 61! Ze had net in de zomer gehoord dat ze ongeneeslijk ziek was.

Het is ook het opgesloten zitten tussen de huizen, daar kan ik ook niet meer tegen. Dan mag ik nog van geluk spreken dat ik op zolder zit en ver kan kijken. Maar zaterdag is het herfstvakantie, godzijdank. Morgen komt ons kind weer uit Rome, ze klonk doodmoe, schorre stem en “my feet are killing me” van die enorme afstanden die ze hebben gelopen. Er waren twee jongens naar huis gestuurd, vertelde ze, want die hadden daar in Rome iemand van een andere school in elkaar gerost. Hoe kom je op het idee?

Vanaf overmorgen dus weer verslag vanuit de thuisbasis Frankrijk. Maandag komt de juffrouw van de DRIRE langs om onze situatie in ogenschouw te nemen aangaande de nieuw aan te leggen, verplichte fosse septique. Ik moet nog even bellen met Giraud, dat ze zaterdag een parelhoen voor me slachten. H?©, ik word weer helemaal blij.

De Schurk van het Stuk

alweer zo'n fraaie lucht
Het uitzicht wordt er niet slechter op

Ik ben wel lekker bezig met allerlei activiteiten, zoals nieuwsbrieven van bijvoorbeeld Siebe Swart en Jean-Pierre Jans en daarom heb ik wel tijd om me te ergeren, maar geen tijd om te reageren op die volkomen nonsens die sommige mensen uitbraken. Wat is er dan nu weer aan de hand?
Het Dagblad Trouw heeft een foto gepubliceerd bij een artikel over kindermishandeling, een foto bedoeld als illustratie, zoals bijna elke foto bedoeld is trouwens, en dat stond dan ook met vette letters in het bijschrift: in scene gezet, alleen was dat geloof ik in de krant niet te zien, nou ja, kan gebeuren.
De foto kwam van Hollandse Hoogte, de fotograaf was Stijn Rademaker, de krant was Trouw, wat kan er godsnaam misgaan, zou je zeggen en wie gaat daar nu weer over zeuren.
Nou, het zogenaamde NIDF, geef het maar een afkorting, het nederlandse instituut van of voor digitale fotografie vond en vindt dat dat niet kan:
– Een foto is echt, dus dat kan niet.
– Wat kan niet?
– Dat het ge?¬¥nsceneerd is, Want Een Foto Is Echt.
Dat iedereen, behalve een paar studenten (“Dit geval bevindt zich dus op het randje van wat wel en niet kan”) en dat nidf dan, wist dat het slechts een illustratie was, zoals de meeste foto’s, ik herhaal mezelf maar weer eens, is typico. Het hele gevalletje doet me denken aan toneelstukken van vroeger, waarbij het publiek de Schurk na afloop stond op te wachten om hem eens lekker in mekaar te rossen.
Nu heb ik net op DVD Blackadder gekocht, tot grote vreugde van Yeva, die voor haar Romereis elke avond met een koptelefoon op, een aflevering op de computer zat te bekijken. Ik hoorde alleen af en toe geschater.
En in serietje nummer 3, als Blackadder de butler is van de Prince Regent, een toprol van Hugh Laurie, gaat genoemde prins naar het theater. En ja, aan het eind wordt het slachtoffer neergestoken, de boef trekt z’n mes nog niet uit het stervende lichaam of Prins George beveelt vanuit de koninklijke loge de moordenaar te arresteren.
– Het is niet echt, zegt Blackadder zuchtend. Zo voorspelbaar.
Ik zou zeggen, steek er wat van op, jongens. Of maak je liever druk om het stompzinnige gephotoshop op celebrities, die ge?´pileerd, zonder onderkinnen, wallen of vetrollen altijd weer in topvorm te zien zijn, waar die starlets overigens volkomen gelijk in hebben, want wie wil er nu onaantrekkelijk op de kiek? De gevolgen van dat imago-geknutsel richten misschien wel serieus persoonlijke schade aan. Daar hoor ik dat nidf nooit over.

Die acteurs van Blackadder zijn op youtube te zien, maar niet die scene die ik net noemde. Toch leuk.

Macbeth

Danyl Johnson en de X factor

Schitterend gebit

Ik heb dan wel geen TV en dat zou trouwens nog niet helpen, want ITV zit er niet op, maar elke zondag en maandag hangen Saar en ik aan de Youtube om te zien hoe de volgende ronde van de Britse X Factor 2009 is verlopen. Behalve superschatje Stacey Solomon zijn er nog wel een paar geweldige personalities, zoals Jamie Archer en Lucie Jones, maar qua stem en trouwe hondeblik val ik voor Danyl Johnson, vanwege het Joe Cocker-timbre. Lekker, hoor.
We vinden de jury ook tof, vooral de beeldschone Cheryl Cole met haar Drentse Schotse accent.

Dagelijks leven in Frankrijk