Frankrijk

Vakantie

1 Comment

Coeur de Boeuf
Coeur de Boeuf ziet er toch anders uit dan die gratis pruimtomaat

Plotseling neemt de groente een spurt. Terwijl ik overweeg hiernaast een woestijntuin te beginnen met cactussen en zand, the basics zijn al aanwezig, zie ik beneden in de moesafdeling komkommers, courgettes en tomaten ontstaan. Ik sleep ‘s ochtends en ‘s avonds met gieters bij gebrek aan een benattingssysteem. Dat is er wel, maar dat werkt niet, ik kijk naar boven en schud mijn vuist. Morgen gaat het heelheel misschien onweren en hopelijk valt er dan wat water. Nou ja, c’est comme ??üa dan maar weer.

Ik laat even achter elkaar de fases van een paar favorieten zien:
gevonden tomaat
De gratis tomaat, dat duurt niet lang meer of hij is rood

Courgette
De courgette, het mocht eens tijd worden

komkommer
De komkommer, zo’n echte Franse augurkvormige met pukkels

Terwijl ik dit onder de parasol in de hitte van de tuin tik, zwoegen de fietsers door de bergen, ze moeten nog 50 km. De Franse verslaggevers kletsen maar door en door en ik kijk zo nu en dan op de site van France2. Ik probeer het woord peloton net zo uit te spreken als zij dat doen. Peton, of misschien zelfs pton.

de Tour in de tuin
De Tour op France2

H?©, daar gaat Contador in het geel, achter Armstrong in zijn gewone pakje. Verhip, ik weet eindelijk aan wie Lance Armstrong me doet denken als hij op zijn fiets zit: Rob Verlinden, van Eigen Huis en Tuin.
De honden liggen voor dood onder de tafel en ik hou nu even vakantie, als me dat lukt. Ik haal denk ik nog maar een biertje uit de koeling.

deux chevaux, Frankrijk, mopper

Verkeersirritatie

6 Comments

marmersalamander

De Nederlandse buren lieten ons donderdag deze marmersalamander (Triturus marmoratus) aka le Triton marbr?¬© zien, die samen met z’n mattie de Pad in een modderige put zat. Dankzij de salamanderliefhebbers online wist ik na 5 minuten al welke soort het was. Ik hou van internet. Mooi is-ie, niet? Nu maar eens op dezelfde manier achter de naam van dat lekkere ding van 18 juni zien te komen. Die kwam laatst ‘s avonds weer even buurten. Ieieuw.

Vrijdag arriveerden Siebe en Saar, die ik met behulp van Bison Fut?© en SMS om de files heen kon leiden. Tussen Parijs en Orleans stond 7 km file, waar ze al inzaten toen ze om hulp vroegen. Ze hadden geluk dat ze vrijdag gingen, want toen ik zaterdag voor de grap nog eens keek, stond er op dezelfde plek 39 km.
Toch zou zo’n file makkelijk te verkleinen of op te lossen zijn door de uitvoegstrook anders in te richten. En door het achterlijke gedrag van veel autorijders te veranderen. Ik weet dat ergeren helemaal geen enkele zin heeft en toch word ik elke keer razend. Komt er zo’n opneukertje in een sportief model luxewagen (woorden van mijn ouwe rijinstructeur), rijdt door naar de lege T-poortjes van de p?¬©age, verandert op het laatste moment van baantje en gaat zitten dwingen en zeuren om er tussen te mogen.
Voor de mensen die dat niets zegt: je moet tol betalen op de Franse autosnelwegen en als je een abonnement hebt (T) mag je zomaar doorrijden omdat er achteraf wordt afgerekend. Daar staat dus meestal geen file, wel voor de poortjes waar met credicard of nog erger, met cash wordt betaald. Zo’n lul in blik weet dus verdomd goed wat hij doet, oh neen, ik had geen abonnement, helemaal vergeten: ja doei. Dat ik nog moeite neem om woedend te worden, is heel erg dom en volkomen nutteloos, want je kan wel aan de gang blijven en het schijnt slecht te zijn voor je hart, al die adrenaline en negatieve energie.
Dezelfde hufters flikken dat, als de weg een baantje smaller wordt, doorrijden tot de afzetting en dan duwen. Dat veroorzaakt of verergert file, losers. Bij de afslag in Orl?©ans moet je dat gek genoeg weer w?®l doen, want daar hebben de wegenmakers een stomme fout gemaakt. De afslag bestaat uit 1 rijstrook, die aan het eind plotseling verdubbelt. Doorrijden tot het laatst vermindert de file dus. En dan blijft iedereen in ene wel braaf in dat ene baantje. Begrijp jij het? Ik niet.

dubbele paardenkrachten

Van dat soort dingen hebben wij hier verder geen last, wij deuchistes en France bedoel ik. De wegen zijn te smal voor inhalen, files bestaan niet en niemand heeft haast, want we zitten op het platteland. Dat is natuurlijk niet waar, want zelfs in dit dun bevolkte gebied valt er minstens ?©?©n verkeersdode per maand. Oorzaak: met drank te hard gereden zonder riemen. Glop, tegen een boom en eruit geslingerd. En dan maar hopen dat ze niet tegen een ander aanknallen.

nieuw theepotdeksel

Genoeg gemopperd. De oude deksel van deze oude trouwe theepot viel gisteren definitief aan barrels. Blijkt de deksel van de jam erop te passen. We boffen maar weer.

Frankrijk

Vol verwachting in Bonnat

Het plaatje ontbreekt nog, maar het filmpje doet het: bekijk de pretentieloze ontvangstruimte van de Tour in Bonnat op 14 juli. Die band was erg leuk.

Het plaatje is er, zoals jullie zien. Als je een gratis account hebt, gaat alles traag, trager, traagst.

Frankrijk

Een Duitsersyndroom

8 Comments

venkel

Ik was zo druk bezig met domme technische internetproblemen dat een stukje er even bij inschoot. Vandaag is het tropisch warm, morgen komt eindelijk de rest van de familie en Yeva, de hondjes en ik scharrelen rustig rond. De hondjes kunnen geen pap zeggen omdat het te warm is. Mooi zo.
Vandaag is het donderdag dus marktdag en omdat de zuivel op was, gingen we eerst naar Giraud. We kochten melk en room en toen ze (onze vriendin, de jonge mevrouw Giraud) de eierdozen zag die ik voor de slisser van de markt had meegenomen, vroeg ze of we ook eieren blieften. Nu had haar schoonmoeder, de oude mevrouw G. mij altijd gezegd dat dat ruim van tevoren moest worden aangekondigd, de wens tot eieren, dus ik had het er altijd maar bij laten zitten. We krijgen van de buren, of kopen af en toe bij de slisser etc. en zoveel ei hebben we nou ook weer niet nodig.
Maar tuurlijk, doe maar zes eieren. Hier gaat alles in hoeveelheden van 6.
De klant voor ons kwam terug:
– Kan ik voor zaterdag nog een kipje krijgen?
Dat kon. Verkochten ze dan ook kip? Alles, kip, eend, gans, konijn, u zegt het maar.
– Doe mij maar zo’n ham, zei ik en wees naar die prachtexemplaren aan het plafond. Neen, dat was nou net het enige dat niet werd verkocht. Wist ik wel.
– Dan wil ik ook wel een kip zaterdag.
Een grote of een kleine? Een kleine.
– Dan slacht ik er toch twee, zaterdag? Arme vegetarische Yeva, die dat allemaal moest aanhoren.
We zeiden de oude mevrouw bij het weggaan gedag, die een stuk vrolijker was, had ik al verteld dat ze heel akelig van de trap af was gevallen en van alles had gebroken, inclusief ribben? Dat komt dan de volgende keer.

modderstel

We tuften naar de markt, haalden lekkers bij de diverse kramen en kregen van onze favoriete groentejongen een stapel venkel cadeau, omdat ze er niet meer zo mooi uitzagen. Tss, alsof dat boeit. Zaterdag worden ze bij dat kipje gesmoord, Siebe en Saar! Maar evenzo goed sympathiek.
– Boffen wij even, lulde ik er weer lustig op los tegen een willekeurig vrouwtje naast me. Wat of dat venkel in het Engels was, wilde ze weten.
– Ik zou het niet weten, want ik spreek geen Engels – wel flauw om zo te liegen, maar we hebben last van het mutatis mutandis Duitsersyndroom – “maar ik denk fennel“, zei ik nog laf, omdat ik me een beetje schaamde.
– Komt u uit de Creuse? , hup, meteen een vraag eroverheen.
– Neen, neen, mijn man, we hebben hier een huis. Ach, ze voelde zich betrapt.

Morgen of later vandaag meer over dat prachtige modderstel hierboven en: zwemmen in de rivier en hoe gloeiend heet een deux chevaux kan worden. Ik kon het stuur niet meer beroeren!
Het is 20:30 en nog steeds heel warm in de tuin. We houden er even mee op.

5 minuten later: hoor ik daar gerommel in de verte? Neen, h?®?

curieus, Frankrijk

Le Tour

1 Comment

Hollanders
Overal herkenbare Nederlanders

Nou, het was een geweldig feest, hoor, die Tour hier. We reden heel laat, na de start feitelijk, naar Bonnat, de plek die op de kortste afstand van ons van het parcours lag. Het bleek daarnaast ook nog een mooi ritje te zijn, heerlijk zwierend met de eend over pittoreske lanen.
Hoewel we een beetje bang waren voor de drukte en de onbereikbaarheid, bleek dat geen enkel probleem. We parkeerden de 2cv in de berm tussen de andere auto’s en liepen in 5 minuten naar het centrum, waar een vrolijke drumband de stemming erin hield.


Cool, super cool

We werden door Siebe voor de TV vanuit Nederland via SMS op de hoogte gehouden van de verrichtingen van het peloton, die een langzaamaanactie hielden, want het duurde nog minstens 45 minuten voordat ze eindelijk eens uit Gu?©ret aan kwamen kakken, een afstand van 22 km. De helikopters deden de spanning oplopen.

De Nederlanders waren goed te herkennen aan hun leuke vrijetijdskleding. Een endje verderop waren de bejaarden op stoeltjes onder een luifel gezet, waar ze braaf zaten te wachten op de 2 seconden opwinding, waarbij ze konden zwaaien met schuimplastic handjes.
Er kwamen almaar auto’s langs, met mannen die zo onverschillig mogelijk keken, omdat ze erbij hoorden. Geen vrouw te bekennen daar. Motoren met fotografen achterop, nog cooler dan cool, fotografen in van die fotografenvestjes met honderd zakken, die fotografen zagen we even later op het balkonnetje met het mooiste uitzicht over het centrale plein van Bonnat.

fotografen

Twee fotografen, naast elkaar, op hetzelfde moment dezelfde foto’s makend. Ach, wat geeft het ook.

En ja, daar waren ze, de mannen van staal, zwieeuwzwieeuwzwieeuw, en weg waren ze. er volgden nog auto’s vol reserveonderdelen, tot het peloton voorbijflitste zwieeuwzwieeuwzwieeuw en toen was het gedaan. We juichten allemaal zoet, keken elkaar aan en moesten lachen om de anti-climax, die natuurlijk niet onverwacht kwam.

Kijk, Armstrong

Het gaat hier om alleen om wat komen gaat, niet om wat gaat. Het wachten, de verwachting, de oogjes en het elkaar aanstoten in een vrolijke verstandhouding, dat is de hele grap. Leuk dat die renners ook nog langskomen, maar herken je iemand? Welneen, ze zijn alweer voorbij.

Dagelijks leven in Frankrijk