Dit filmpje had ik bij het vorige postje willen voegen, ware het niet dat het bijna 6 (zes!) uur duurde, voordat het eindelijk was geupload. Dat ging al een keertje eerder mis, na 5 uur stampen omdat de verbinding verdween. Grr. En zo spectaculair is het nu ook weer niet. Ik vind alleen het woord toom het vermelden waard. Een toompje kippen, wie wil dat nu niet op z’n erf hebben?
Kipjes
Twee eieren voor drie kippen?
Ik had het vandaag zo druk dat het schrijven er alweer bij inschoot.
We zorgen even een paar dagen voor de drie buurkipjes, och, wat zijn ze gezellig. Ze komen aanhollen als je ze roept en schrokken opgetogen de restjes brood, sla, aardappel en andere vegetarische eetwaar op. Toch zijn het geen vegetariers, want ze zijn dol op slakken, wormen en andere stukjes vlees. De gigantische enge naaktslak die ik op ze probeerde, vonden ze niks. Jammer.
Ze laten zich gedwee in hun slaapkamertje opsluiten. Morgen is er weer een dag.
Panorama
Siebe bekijkt een panorama
Siebe maakt elke dag een stevige wandeling, waarop hij af en toe door een familielid – al dan niet aangetrouwd – wordt vergezeld. Je kunt hier aardig wandelen of paardrijden, hoewel de ritjes iets noordelijker (meer verlaten spoorbanen) of zuidelijker (meer bergen) in het departement misschien opwindender zijn. Zeker weten doe ik dat niet, het kan best komen doordat alles bekend is.
Je kunt de berg op en het bos in, of langs glooiende landerijen sjokken, waarbij je af en toe een gehucht tegenkomt of een steppe met een troep leeuwinnen.
Leeuwinnen na de jacht
Vandaag liep ik (aangetrouwd) mee met de hondjes. Kwint kan de berg niet op hebben we gemerkt. Hij holt de hele dag hier door het dorp, weet van geen ophouden als hij z’n stukgebeten bal moet apporteren, trekt me voort op de fiets, maar in een slakketempo een colletje pakken, dat gaat niet. Aan z’n conditie ligt het dus niet. Ik vind het gek.
Hij mag weer naar beneden
We wandelden naar het hoogste punt hierachter en zagen halverwege ons eigen gehucht in de diepte. Ons huis met een leistenen dak en de raampjes deze kant op, is vanuit dat standpunt uitstekend te zien, wat heel gek is, omdat het een van kleinere, verborgen huisjes van het dorp is.
Midden in de foto ligt ons dorp
Detail:
Op de vergroting kun je zien dat de beesten van Jean-Pierre weer bij ons achter lopen. Toen we thuiskwamen, scheurde Kwint dan ook meteen door en schoot onder heg door naar zijn vriendinnen, lekker blaffen, hoera. Ik kon Bess op het nippertje tegenhouden om datzelfde kunstje uit te halen. Doe maar niet, Bess.
Ze is een beetje dom.
Pruimen, stokroos en aardappelen
Vorig jaar had ik een handjevol versgeoogste stokrooszaadjes van de oude stokroos nonchalant achter de tomaten laten vallen met als resultaat ?©?©n plant. Dat is mooi, want de omstandigheden zijn daar niet erg gunstig. Die zijn nergens gunstig als ik er niet even bijblijf, vanwege de moordende concurrentie van bijvoorbeeld de brandnetels, bramen of de grote Klis. Of gewoon gras.
Ik heb al vanaf het begin vier eigenkweek stokrozen, die elk jaar weer goeiig hun best doen in het droogste gedeelte van de tuin, juist onder de notenboom, die daar ook onder lijdt.
De kleuren zijn wit, wit en een vaag soort ongelooflijk saai roze. Maar deze is prachtig, zo’n gek soort bijna fuchsiaroze en het moet toch een kruising zijn van die sufkleuren. Ik ben weer helemaal tevreden.
Net zo tevreden als toen ik een uur geleden de aardappelen voor het avondeten met de spitvork ging ophalen. Resultaat van een verrimpelde Dirk-pieper. Ha! Gratis eten.
De rest van het eten heb ik vandaag op de markt gehaald, waar ik deze keer alweer bij het geldtrekken in de bank werd opgesloten door de jongens van het geldtransport.
De grap is dat ik binnenkort bijna helemaal geen eten meer hoef te kopen. Op het weggetje naast de tuin van de grange (v/h de moestuin van R?©my, de vader van de vorige eigenares van ons huis, als iemand het nog kan volgen) komen de gebraden kippetjes naar beneden vallen in de vorm van stapels en stapels pruimen.
Laat ik morgen maar weer eens jam maken, ze zijn namelijk zo rijp dat je ze meteen in je snuit zou moeten proppen, wat we ook doen. Het is weer zo’n boom waar we niet bijkunnen, en hij hangt vol, oh, als eieren zo groot. Ik heb die boom trouwens nooit eerder opgemerkt.
En gisteren meende ik al een zweem te zien, maar vandaag is het zeker: de eerste tomaat verkleurt:
Die zijn zo rijp, zeker als het zo mooi wordt als voorspeld is. Vandaag knetterde nog een beetje onweer na van vannacht. Ik ben wel 10 keer wakker geworden, eerst de stekkers eruit, help, een hoosbui, shit, mijn handdoek hangt nog aan de lijn, luiken dicht, en een ongelooflijke hoeveelheid gekke dierengeluiden, uilen, hoog gekef, zou het een vos geweest zijn?, gescharrel en gepiep, allemaal buiten. Ik loerde uit het raam, maar zag geen steek in het duister. De mobiele bakker S?©bastien vertelde dat Bussi?®re door het noodweer was getroffen, 30 huishoudens zonder stroom en kapotte daken. Dat is nog geen 10 km hier vandaan, we reden er doorheen op weg naar de foire van gisteren.
Net om 19:00 bij het aardappeloogsten zag het er achter zo uit:
Er is nu geen wolk meer te bekennen.
Ja, ik hoor hem weer, de uil. Ik ga straks proberen z’n kreet op te nemen. Dat beloofde antiek van gisteren komt later.
Foire aux Roches
Die eend is die van ons
Ik stond onder de douche, toen ik buurman JP hoorde praten met Siebe. Waar ging het over? Nieuwsgierig, nieuwsgierig, ik hoorde ze lachen en zat vast, want ik had me net ingezeept.
Het bleek een toeristische tip: jaarmarkt in Les Roches, een gehucht nog kleiner dan het onze. Les Roches ligt op een mooie verhoging, niet al te ver van ons vandaan richting zuiden en het hoogste punt bestaat inderdaad voornamelijk uit rotsblokken.
Siebe bekijkt o.a. de markt
Op het waterreservoir, in feite het bovenste gedeelte van een watertoren minus de zuil, was een uitkijkpost getimmerd met een schematisch overzicht en een fraai panorama.
Beneden pruttelde gezellig de markt, waar nogal veel bekenden te zien waren, Slakkenman natuurlijk, de groentekraam die we morgen weer op de gewone weekmarkt zullen zien, de worstman van Les Herolles, de tafelkledenkoning, zie groentekraam en verder veel wijnkraampjes en knoflook- en uienhandelaars. Ik kocht ?©chalot(t)es grises van een ouder heertje, dat helemaal lyrisch werd toen ik naar de verschillen vroeg van deze grijze met andere sjalotjes. Zo heerlijk, niet te vergelijken! Ok, doe maar.
Les Roches vanuit het uitkijkpunt op het waterreservoir
We kwamen eerst JP met Sylvie tegen en vervolgens zijn ouders, die pseudo-verbaasd vroegen:
– Wat doen jullie nu hier? Zijn jullie verdwaald of zo?
Deze markt is namelijk een extreem plaatselijke aangelegenheid, volgens mij waren wij de enige buitenlanders en dan ook nog met een Franse auto, dus dat telt maar half.
Vanavond is er een waterballet met lichteffecten, een stuk veiliger dan vuurwerk in deze droge tijden. Gisternacht regende het eventjes+onweer, nu is het warm met een aangenaam windje. Ik ga zo weer gieteren.
Ik vergeet bijna te melden dat de Ezelclub uit de Berry ook nog aanwezig was, met werkelijk beeldschone ezels, glanzende vachtjes en hartverscheurend vertederende ezelsveulens.
Toetje bij de Wolvenfontein
Tussen de middag zouden we uit eten om het zoveel-jarig bestaan van het Puys Dagblad te vieren – tegenwoordig geheel tegen de trend in alleen nog maar verkrijgbaar op papier – en we konden nog maar net een tafeltje krijgen bij ons restaurant in de Bourg.
Ze hebben op dat tijdstip ?©?©n menu, 11 euro all-in, wie begrijpt hoe dat kan, jammer voor onze vegetarier was de hoofdchotel coquelet, een haantje. Ze zocht uit het menu een visje uit, dat naderhand op de rekening cadeau werd gedaan, zo lief en hartelijk zijn ze daar. Bovendien kunnen ze fantastisch koken, een topzaak, jongens, hotelkamers beschikbaar met een schitterend uitzicht.
Kaas sloegen we over, toetje was de genadeslag, waar we nu, 6 uur later, nog steeds niet overheen zijn.
E?©n dezer dagen zal ik eens het antiek fotograferen Рals de eigenaren dat goed vinden Рdat ik de afgelopen week per ongeluk ben tegengekomen. Vanmiddag bijvoorbeeld, betraden we het erf van de melkboerderij op zoek naar de jonge mevrouw die bij de kippen bezig was, aldus haar schoonmoeder en daar troffen we een boerenbedrijf zoals dat bijna niet meer bestaat, maar zoals we dat wel wensen. Gewoonlijk komen we niet verder dan de keuken. Later hopelijk deze week dus.