Die eend is die van ons

Ik stond onder de douche, toen ik buurman JP hoorde praten met Siebe. Waar ging het over? Nieuwsgierig, nieuwsgierig, ik hoorde ze lachen en zat vast, want ik had me net ingezeept.
Het bleek een toeristische tip: jaarmarkt in Les Roches, een gehucht nog kleiner dan het onze. Les Roches ligt op een mooie verhoging, niet al te ver van ons vandaan richting zuiden en het hoogste punt bestaat inderdaad voornamelijk uit rotsblokken.

Siebe bekijkt o.a. de markt

Op het waterreservoir, in feite het bovenste gedeelte van een watertoren minus de zuil, was een uitkijkpost getimmerd met een schematisch overzicht en een fraai panorama.
Beneden pruttelde gezellig de markt, waar nogal veel bekenden te zien waren, Slakkenman natuurlijk, de groentekraam die we morgen weer op de gewone weekmarkt zullen zien, de worstman van Les Herolles, de tafelkledenkoning, zie groentekraam en verder veel wijnkraampjes en knoflook- en uienhandelaars. Ik kocht ?©chalot(t)es grises van een ouder heertje, dat helemaal lyrisch werd toen ik naar de verschillen vroeg van deze grijze met andere sjalotjes. Zo heerlijk, niet te vergelijken! Ok, doe maar.

Les Roches vanuit het uitkijkpunt op het waterreservoir

We kwamen eerst JP met Sylvie tegen en vervolgens zijn ouders, die pseudo-verbaasd vroegen:
– Wat doen jullie nu hier? Zijn jullie verdwaald of zo?
Deze markt is namelijk een extreem plaatselijke aangelegenheid, volgens mij waren wij de enige buitenlanders en dan ook nog met een Franse auto, dus dat telt maar half.
Vanavond is er een waterballet met lichteffecten, een stuk veiliger dan vuurwerk in deze droge tijden. Gisternacht regende het eventjes+onweer, nu is het warm met een aangenaam windje. Ik ga zo weer gieteren.

Ik vergeet bijna te melden dat de Ezelclub uit de Berry ook nog aanwezig was, met werkelijk beeldschone ezels, glanzende vachtjes en hartverscheurend vertederende ezelsveulens.

Toetje bij de Wolvenfontein

Tussen de middag zouden we uit eten om het zoveel-jarig bestaan van het Puys Dagblad te vieren – tegenwoordig geheel tegen de trend in alleen nog maar verkrijgbaar op papier – en we konden nog maar net een tafeltje krijgen bij ons restaurant in de Bourg.
Ze hebben op dat tijdstip ?©?©n menu, 11 euro all-in, wie begrijpt hoe dat kan, jammer voor onze vegetarier was de hoofdchotel coquelet, een haantje. Ze zocht uit het menu een visje uit, dat naderhand op de rekening cadeau werd gedaan, zo lief en hartelijk zijn ze daar. Bovendien kunnen ze fantastisch koken, een topzaak, jongens, hotelkamers beschikbaar met een schitterend uitzicht.
Kaas sloegen we over, toetje was de genadeslag, waar we nu, 6 uur later, nog steeds niet overheen zijn.

E?©n dezer dagen zal ik eens het antiek fotograferen Рals de eigenaren dat goed vinden Рdat ik de afgelopen week per ongeluk ben tegengekomen. Vanmiddag bijvoorbeeld, betraden we het erf van de melkboerderij op zoek naar de jonge mevrouw die bij de kippen bezig was, aldus haar schoonmoeder en daar troffen we een boerenbedrijf zoals dat bijna niet meer bestaat, maar zoals we dat wel wensen. Gewoonlijk komen we niet verder dan de keuken. Later hopelijk deze week dus.