Vorig jaar had ik een handjevol versgeoogste stokrooszaadjes van de oude stokroos nonchalant achter de tomaten laten vallen met als resultaat ?©?©n plant. Dat is mooi, want de omstandigheden zijn daar niet erg gunstig. Die zijn nergens gunstig als ik er niet even bijblijf, vanwege de moordende concurrentie van bijvoorbeeld de brandnetels, bramen of de grote Klis. Of gewoon gras.
Ik heb al vanaf het begin vier eigenkweek stokrozen, die elk jaar weer goeiig hun best doen in het droogste gedeelte van de tuin, juist onder de notenboom, die daar ook onder lijdt.
De kleuren zijn wit, wit en een vaag soort ongelooflijk saai roze. Maar deze is prachtig, zo’n gek soort bijna fuchsiaroze en het moet toch een kruising zijn van die sufkleuren. Ik ben weer helemaal tevreden.

Net zo tevreden als toen ik een uur geleden de aardappelen voor het avondeten met de spitvork ging ophalen. Resultaat van een verrimpelde Dirk-pieper. Ha! Gratis eten.
De rest van het eten heb ik vandaag op de markt gehaald, waar ik deze keer alweer bij het geldtrekken in de bank werd opgesloten door de jongens van het geldtransport.

De grap is dat ik binnenkort bijna helemaal geen eten meer hoef te kopen. Op het weggetje naast de tuin van de grange (v/h de moestuin van R?©my, de vader van de vorige eigenares van ons huis, als iemand het nog kan volgen) komen de gebraden kippetjes naar beneden vallen in de vorm van stapels en stapels pruimen.

Laat ik morgen maar weer eens jam maken, ze zijn namelijk zo rijp dat je ze meteen in je snuit zou moeten proppen, wat we ook doen. Het is weer zo’n boom waar we niet bijkunnen, en hij hangt vol, oh, als eieren zo groot. Ik heb die boom trouwens nooit eerder opgemerkt.

En gisteren meende ik al een zweem te zien, maar vandaag is het zeker: de eerste tomaat verkleurt:

Die zijn zo rijp, zeker als het zo mooi wordt als voorspeld is. Vandaag knetterde nog een beetje onweer na van vannacht. Ik ben wel 10 keer wakker geworden, eerst de stekkers eruit, help, een hoosbui, shit, mijn handdoek hangt nog aan de lijn, luiken dicht, en een ongelooflijke hoeveelheid gekke dierengeluiden, uilen, hoog gekef, zou het een vos geweest zijn?, gescharrel en gepiep, allemaal buiten. Ik loerde uit het raam, maar zag geen steek in het duister. De mobiele bakker S?©bastien vertelde dat Bussi?®re door het noodweer was getroffen, 30 huishoudens zonder stroom en kapotte daken. Dat is nog geen 10 km hier vandaan, we reden er doorheen op weg naar de foire van gisteren.

Net om 19:00 bij het aardappeloogsten zag het er achter zo uit:

Er is nu geen wolk meer te bekennen.
Ja, ik hoor hem weer, de uil. Ik ga straks proberen z’n kreet op te nemen. Dat beloofde antiek van gisteren komt later.