Siebe bekijkt een panorama

Siebe maakt elke dag een stevige wandeling, waarop hij af en toe door een familielid – al dan niet aangetrouwd – wordt vergezeld. Je kunt hier aardig wandelen of paardrijden, hoewel de ritjes iets noordelijker (meer verlaten spoorbanen) of zuidelijker (meer bergen) in het departement misschien opwindender zijn. Zeker weten doe ik dat niet, het kan best komen doordat alles bekend is.
Je kunt de berg op en het bos in, of langs glooiende landerijen sjokken, waarbij je af en toe een gehucht tegenkomt of een steppe met een troep leeuwinnen.

Leeuwinnen na de jacht

Vandaag liep ik (aangetrouwd) mee met de hondjes. Kwint kan de berg niet op hebben we gemerkt. Hij holt de hele dag hier door het dorp, weet van geen ophouden als hij z’n stukgebeten bal moet apporteren, trekt me voort op de fiets, maar in een slakketempo een colletje pakken, dat gaat niet. Aan z’n conditie ligt het dus niet. Ik vind het gek.

Hij mag weer naar beneden

We wandelden naar het hoogste punt hierachter en zagen halverwege ons eigen gehucht in de diepte. Ons huis met een leistenen dak en de raampjes deze kant op, is vanuit dat standpunt uitstekend te zien, wat heel gek is, omdat het een van kleinere, verborgen huisjes van het dorp is.

Midden in de foto ligt ons dorp

Detail:

Op de vergroting kun je zien dat de beesten van Jean-Pierre weer bij ons achter lopen. Toen we thuiskwamen, scheurde Kwint dan ook meteen door en schoot onder heg door naar zijn vriendinnen, lekker blaffen, hoera. Ik kon Bess op het nippertje tegenhouden om datzelfde kunstje uit te halen. Doe maar niet, Bess.
Ze is een beetje dom.