De Nieuwmarkt, fotografie, kunst

Fotomode

2 Comments


Oude Schans 2009


Oude Schans 1994

In de jaren ’80 en ’90 heerste in de Nederlandse fotografiewereld de school van Aarsman, en die had het natuurlijk ook niet helemaal zelf bedacht, maar deze manier van kijken regelrecht uit Duitsland ge??òmporteerd. Het kwam er eenvoudig op neer dat de aanwezigheid van de fotograaf eigenlijk niet terug te vinden was, als je naar de foto keek en er was geen centraal punt of object gefotografeerd.
– Er staat niks op, was het commentaar van de niet-geoefende kijkers.

Bij het boek Aarsman’s Amsterdam, gedrukt bij uitgeverij De Verbeelding, oplage 1000 en uitgegeven ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van de gelijknamige boekhandel, zaten 10×100 afdrukjes, dus 10 verschillende foto’s in een oplage van 100. Ik heb de Amstelstraat (4/100) thuis, met een poepend hondje.


(c) Hans Aarsman, Amstelstraat

Je kunt ook goed zien dat nu, 15 jaar later fotografen veel verzadigder foto’s produceren. Ik heb de Oude Schans (helemaal boven) even verouderd met behulp van Lightroom, een beetje de kleur eruit halen, het contrast verminderen en klaas is kees. Het valt nog helemaal niet mee een foto te maken waar niks op staat.
Wat is dat eigenlijk, een foto waar niks op staat? Dat is een foto waar je ogen niet naar 1 punt worden getrokken, maar waar alles even interessant of oninteressant is. De toen geldende regels voor compositie werden even terzijde geschoven. Wat heb je daar nu weer aan?
Als je gewoon naar de werkelijkheid kijkt, wordt je aandacht voortdurend naar een punt getrokken, je stelt steeds al kijkend op een ander punt scherp. Maar een foto is de werkelijkheid niet en ik kan alleen maar concluderen dat deze manier van fotograferen niks anders is dan conceptuele kunst.
Ik blader in het boek en zie dat er heus wel iets op de foto’s staat. Er zijn zelfs ouderwets romantische bij, zoals die van de kerk op de Amstelveenseweg, of de Lomanstraat. En al googelend kwam ik tot een nog verrassender ontdekking: dit boek wordt bij Bol.com tweedehands aangeboden voor 464 euro. Zijn ze nu helemaal gek geworden?

De Nieuwmarkt, dieren, volkstuin

Natte meeuwtjes


Alle koppies dezelfde kant op

Ik moet eigenlijk werken, maar bestudeer het gedrag van de vogels buiten. Dat is fascinerend en mateloos boeiend. Het is de jeuk op het hoofd van de schrijver, die het schrijven maar uitstelt.
Op het dak van de Armeense kerk lijkt het wel Schiphol van v????r de kredietcrisis. Ze komen aanvliegen met een duidelijk doel waar er geland gaat worden. Als er een landt op een plek waar er al eentje zit, vliegt de zittende meeuw op en schuift een eindje naar voren. Er zijn er ook die helemaal vooraan gaan zitten. De hi?´rarchie is me niet duidelijk, terwijl die er natuurlijk wel is.

Soms probeert er een houtduif tussen te komen. Dat gaat niet. Ze kunnen al niet zo elegant neerkomen, maar je in die georganiseerde pikorde opdringen, is vragen om problemen. Ze doen het elke keer opnieuw, dus mijn conclusie is alweer dat ze een beetje dom zijn.

Ik had een paar weken geleden een vetbol opgehangen voor de koolmeesjes die hier nog wel eens te zien zijn, waarschijnlijk omdat de steeg naar de tuin van de Boomspijker genoeg struiken = schuilplaats biedt. Ik heb nog geen koolmees gezien, wel alweer een vette houtduif die vanuit de bloembak probeerde dat ding te tackelen. De bloembak hangt scheef, met de bol iets lager en dat kan zo’n onevenwichtige houtduif helemaal niet aan. Bess wordt hysterisch als ze zo’n prutserige fladderaar buiten een kruimeltje vet ziet proberen te pakken. Bess is ook een beetje dom.

curieus, kunst

Droom

1 Comment

Ik was in de sneeuw, in de bergen, op ski’s. Ik ging helling na helling af, tot de schurken kwamen. Een achtervolging, de sneeuw verdween, de ski’s verdwenen, ik kon ook ski?¬¥n op aarde, asfalt, op schoenen.
Ze kwamen dichterbij, ik moest harder, harder, ik keek om, nog een keer, frstst, een tak van een spar zo in mijn oog. Tjesus, wat een gruwelijke pijn. Verder vluchten, met die tak in mijn oog, een tak met naalden, pijn pijn pijn. Eindelijk waren ze weg, ik kon stoppen en ik trok met de tanden op elkaar die tak uit mijn oog.
Ik werd wakker met een verschrikkelijke pijn in de rechterhelft van mijn hoofd. Hoe was ik zo uit het niets in een film van Bu?±uel terechtgekomen?

Frankrijk

Administratie


Afgeknipte Canna probeert het nog een keer

Voor het eerst sinds jaren denk ik op tijd aan de zaadjes, die voor een bepaalde tijd de grond in moeten. Vorig jaar keek ik lelijk op mijn neus toen ik de grote verzameling in oude enveloppen pas in mei ging bekijken: voor een groot gedeelte was ik al te laat, omdat ze bijvoorbeeld een bak vorst op hun kop moeten krijgen, voordat ze wakker worden. Een kwestie van enzymen, denkelijk. Je kunt ze bedotten door ze een week in de koelkast te houden, maar dat moet ruim voor mei gebeuren. Ze hebben daarna ook een hoeveelheid licht nodig. En is er wel plek in de koelkast?


Zonnebloemen en runner beans uit 2005

Ik moet echt deze keer een heleboel capucijners kweken, die zijn lekker en zien er nog leuk uit ook. Bietjes niet vergeten, geldt hetzelfde voor, leuk en lekker. Asperges, venkel en allerlei mij onbekende zaadjes, die ik in een pakket kreeg. Ook allemaal van die vorstkiemers, bah, dat had ik moeten weten, dan had ik ze niet besteld. Een boerentuinverrassingspakket. Ik maak nu een schema, zodat ik alles precies op tijd klaar heb voor de Franse tuin. En veel zonnebloemen, van die mooie bruinrode en bleekgele, die met hele trossen tegelijk bloeien. Om dat allemaal zo precies voor de vakanties uit te kienen, is niet eens zo gemakkelijk.
Ik moet, nu ik kleine zelfstandige ben, toch een administratie bijhouden, kunnen die plantschema’s in ?¬©?¬©n moeite mee.

Kom op, opschieten met dat voorjaar.

boeken, vroeger

PTA

3 Comments


Overzicht van de kraampjes beneden

Ik ging vanmiddag even kijken bij Vers voor de Pers, een beurs van de Nederlandse uitgeverijen met hun voorjaarsaanbiedingen. Ik herinner me – oma vertelt – dat Geert van Oorschot, ja Geert zelf, bij ons, dat wil zeggen bij boekhandel Ginsberg te Leiden in 1973, z’n eigen aanbieding kwam doen, net als Thomas Rap en al die andere jongens. Ja, Thomas Rap zelf, ik zie hem zo voor me. Dan kon je nog flink over de prijs onderhandelen ook.

Nu zitten de uitgevers daar met z’n allen 1 dag in een aardig gebouw. Jammer dat het uitzicht belemmerd wordt door allerhande obstakels. Je zou als de uitvreter over het water kunnen kijken, als die rare kunstblokken er niet voor stonden.


Vlak voor de uitslag

Om 16:30 uur werd door Boekblad bekend gemaakt welk boek het mooiste omslag had volgens de boekverkopers. (Ik zat net te twijfelen of het de of het omslag is. Het is het) De winnaar: De Valk door Kester Freriks.
Bitterballen en prikwijn.

Robertine werkt bij Boekblad. Boekblad had de verkiezing georganiseerd en Lucie is er hoofdredacteur. Lucie heeft een weblog, dat ik al heel lang volg en ze schrijft vaak, veel en goed. Kijk maar eens.

Dagelijks leven in Frankrijk