Na het hooischuiven en beddenschroeven was het al weer midi: tijd om te eten. Tegen beter weten in namen we een kijkje bij de herberg in de Bourg, die een briefje op de deur had: ‘s maandags gesloten. Dat bedoelden we. We hebben nu eindelijk het andere caf?¬¨¬© in Dun geprobeerd, helemaal niet verkeerd. Je merkt elke keer wel aan de porties dat het voor fysiek hard werkende mannen bedoeld is, wij kantoorwatjes moeten na afloop onze broek op de eethaak zetten en hopen dat het ooit zal verteren.

En potverdrie, we rijden langs Jean “dierenfluisteraar” Petit z’n wei, ligt daar een levensgroot drama. Hij kwam er zelf toevallig aan en het was hem een raadsel hoe die beesten – koe ?¬¨?Ün kalf – zomaar gisteravond en vanochtend dood waren gevallen. Ach, wat verschrikkelijk zielig.

We zaten vanochtend om negen uur onze hobby’s uit te oefenen, ik op m’n iBook, Siebe verdiept in z’n BD, toen Sylvie langskwam om te vragen of Siebe even wilde helpen, die meteen optimistisch z’n renkleren aantrok met het idee na het werk even een rondje om de kerk te hollen. Het was weer het bekende hooibalen op z’n plek schuiven, met Sylvie, Paulette (moeder JP), David, die er toevallig ook was en Siebe dus. Jean Pierre haalde steeds twee balen hooi bij de nieuwe schuur 200 meter verderop.
Het regende mot en er hing weer een lage wolk tegen de berg van Mas St. Jean. Ik besloot deze activiteit maar weer eens te filmen.
Het lijkt op dit filmpje of ik razendsnel heen en weer ben gehold om het hele proces te laten zien, maar niks daarvan, ze zatenstonden eindeloos te wachten tot Jean-Pierre weer met een nieuwe lading kwam. Sylvie belde haar man:
– Je moeder vraagt waar je blijft.
Haha, een klassieker.

Ik stond ondertussen – onwetend – te schuilen onder de luifel van de four ? pain en wachtte op de trekker, die maar niet kwam. Die witte auto die als eerste verscheen, verbaasde me al, zoals te horen is, er komen hier namelijk nooit auto’s. Dat bleek naderhand die ouwe klepdoos te zijn, waarmee onze JP had staan praten. H?¬¨?Ü, h?¬¨?Ü, daar was-ie eindelijk.

Ik ging naar huis om die filmpjes aan elkaar te plakken. Om de tijd verder nuttig te besteden heb ik het bed in elkaar geschroefd en opgemaakt. Sorry, Yeev, nu is de verrassing verklapt. Kwintie mocht er even op vanwege z’n decoratieve uiterlijk, maar pas nadat hij zijn pootjes had gedroogd, waarmee hij minstens vijf molshopen lekker had uitgediept.

Later op de dag: Werelddierendag III, een erg zielige aflevering.

Het werd in de loop van de dag toch nog wel warmer.
Bovenstaande trots van Germaine draagt aan het eind van het warme seizoen meestal een tros piepkleine banaantjes. Ik ben bang dat dat dit jaar niet meer gaat lukken. Het is nu al ijskoud en de zomer was ook prut, vonden onze buren. Geen paddestoelen (te droog of te koud) en geen pruimen of perziken (te weinig bijen). Toch hangen de appelboompjes van de tweeling vol. Vorig jaar was er bijna niks.

Deze soort heb ik vorige winter gekocht. Deze soort en niet deze boom. Mijn boom staat nog even te niksen. Hoe lang duurde het ook weer tot hij vrucht droeg? Vijf jaar. Maar wat een decoratieve vruchtjes! En zo ouderwets smakelijk. Toen we twintig minuten geleden weggingen bij de buren kregen we een paar eitjes mee. E?©n van de legkippen was dood, gedood door een of ander beest, maar wat voor een beest dan? Een wezel? Soms versta ik er door het accent helemaal niets van.

Hier heeft Siebe de verleiding van de rieten stoel niet kunnen weerstaan. Hij doet grammatica. Nu – 19:31 uur – betrekt de lucht. Mooi zo, dan gaat het tenminste niet vriezen.