curieus, De Nieuwmarkt, werk

BN’ers

2 Comments


Joop van Tellingen hier in gezelschap met sportfotograaf en Sloveens fotofestivaldirecteur Chris de Bode.

Morgen begint het Nederlands Filmfestival en als voorproefje opende de expositie in caf?© De Engelbewaarder (Kloveniersburwal, Amsterdam) van de festivalfotografen Bram Belloni en Felix Kalkman.
Voor wie de Engelbewaarder kent, achterin hangen de foto’s, soms ingelijst, deze keer goed groot geprint, met gedenkwaardige beelden van Carice van Houten met een Gouden Kalf, Linda de Mol lachend met een lachende Joan Collins en de ongelooflijke kuiten van Tara Elders, bij sommige mensen beter bekend als Fleur Lion van de TV-serie TV7, door de Mug met de Gouden Tand, bij mij althans, een serie waar ik me een deuk om heb gelachen.

Joop “Priv?¬©” van Tellingen hield een sympathiek praatje, het was leuk, we kregen te drinken en te eten en we roken de ranzige pislucht van een erkende dakloze die van de gelegenheid gebruik maakte eens lekker te borrelen. Wat we niet roken was rook, de reden waarschijnlijk waarom we die pislucht voor het eerst roken. Wat is dat fijn, een caf?¬© zonder rook, alweer een reden om er eens langer te blijven hangen.

Dat kan niet, want het is dinsdag en een gewone doordeweekse dag, zeg.
Kijk bij Chris even bij features en dan Tour du Monde, dat vind ik nu weer leuk om naar te kijken. Ik plaag hem altijd een beetje met z’n “sportfotografie”.

Frankrijk

Laatste keer?

6 Comments

Ik wil niet meer! Maar ik moest wel. Want waar kun je kussens kopen?
Vroeger, ja vroeger had je beddenspecialisten, winkels met matrassen en kussens, in van die jaren’60-straten. In Amsterdam bestaan die misschien nog op de Ceintuurbaan of de Bilderdijkstraat, dat type straat, hier in de Nieuwmarkt of het centrum: niks hoor. De Bijenkorf weiger ik te betreden, tenzij ik de depressie wil triggeren of stimuleren. HEMA: niks (zelfs die fijne grote theekoppen hebben ze uit het assortiment gehaald)

Tegenspartelen hielp niet, we gingen vandaag dus alweer naar de IKEA. Daar hebben ze kussens, matrassen, lattenbodems en dat voor onze Franse salon zo geschikte Meldal:

Een bankje en een bed, in een aardige verpakking. En ik wilde een ander gasfornuis, na 35 jaar een tweedehandsje. (Waarover verder niks lelijks, er wordt op dit eigenste moment in die brave oven een clafoutis gebakken.)
Er wordt hier over twee weken een enorm fornuis afgeleverd met een oven waar een halve os in gebraden kan worden. Nu moet de keuken weer enigszins worden aangepast. Fijne kussens, die zijn ook gekocht. Ik ben bang dat het nog niet de laatste keer IKEA is geweest.
[..]
Dertig minuten later:


Nog een beetje te warm voor Kwint

dieren

Opstel

Kwint vond een lekke bal. Die nam hij mee. Hij gilde steeds hysterisch van plezier, tot ik er genoeg van had. Toen heb ik de bal in beslag genomen. En voor de rest was het een leuke dag.

deux chevaux, Frankrijk

Zonnebloemen

De schilders zijn weer weg en de planten van balkon mogen weer naar buiten. Ze zijn volkomen getraumatiseerd uit deze weken gekomen door gebrek aan licht, lucht, regen of temperatuurwisselingen.
Hoe uit zich dat trauma? Ze laten hun blaadjes vallen, hun kopjes hangen en zijn ontvankelijk voor luis en andere viezigheden.

Aan de clematis had de buurman voor de koolmezen een paar netjes met zonnebloempitten gehangen. Die pitten grepen binnen hun kans, wat nou trauma? uitlopen, ontbotten, uitkomen! Misschien dat ze door de abrupte verandering van het dag- en nachtritme dachten dat het voorjaar daar was. Of misschien was het warm, donker en vochtig, voor veel zaadjes een reden om in een plant te veranderen.

De clematis zelf is weer opnieuw begonnen uit te lopen, dat komt door de duisternis. Hij hoeft niet meer het balkon op, want hij gaat a.s. zaterdag mee naar Frankrijk. We nemen verder mee: een kastje, waarschijnlijk voor de kamer van Saar, een bedbank voor Yeva, de rieten stoelen die ik zoveel jaar geleden van straat heb gesleept, een tafeltje voor Siebe om Frans aan te studeren en mijn oude eettafel, voor in de zomer onder mijn fruitbomen (= toekomstmuziek).
Ik denk namelijk dat de nieuwe auto van Siebe een soort Mary Poppins-tas is, alles kan erin, de ruimte is oneindig. Nou ja, we zien wel hoever we komen.
En tenslotte moet mee, want dat is tegenwoordig verplicht in Frankrijk, een Citro?´nveiligheidshes.

Neen, niet dat hij van citroen is, maar zo’n geel ding moet je onder handbereik hebben, voor als je op de snelweg wilt uitstappen. Deze kreeg ik cadeau van me man en is natuurlijk voor de 2cv.
Ik ga ervan uit, merk ik, dat het volgende week prachtig weer is. Esp?©rons, zeggen de buren bij dit soort na????eve dwaasheid.

boeken, fotografie, kunst, werk

Bureaucratica

3 Comments

Fotograaf Jan Banning was vanochtend met journalist/schrijver Will Tinnemans te horen bij de TrosNieuwsshow, jammer genoeg zonder Mieke, maar met die oninteressante pushover Diewertje Blok (die trouwens weer getrouwd schijnt te zijn met co-presentator Peter de Bie, wat een heleboel verklaart).
Jan Banning heeft de afgelopen vijf jaar de Bureaucratie gefotografeerd in de vorm van ambtenaren achter hun bureau, bureaus die staan in India, Jemen, Frankrijk, Liberia, Bolivia, de USA en nog wat landen.
Vrijdag kwam M., mijn ex-collega en vliegende keep van Jan Banning op kantoor langs om het boek van die project (=2 boeken) te laten zien: het fotoboek en de tekst, dat laatste uitgegeven door Nieuw Amsterdam, met tekst en een paar foto’s. De foto’s zijn adembenemend fascinerend. De bureaus, ja, alleen al die meubelstukken grijpen je door hun verschillen. Ze verschillen niet alleen door de andere cultuur, maar ook door de functie en/of de persoonlijkheid van degene die er achter zit. De details! Hout of formica. Wat die mensen aan spulletjes hebben of niet. De omgeving. Wat is er te zien door die open deur. Een portret van de Leider. Er ligt sneeuw buiten. Die mannen die door het raam naar binnen loeren. Hoe oud zijn ze. Hoeveel verdienen ze. Wat is hun taak. De een is Amerikaans dik, van de ander zie je slechts het silhouet met boerka. Wat doen ze eigenlijk.


De fotograaf en de minister

Mijn Franse collega’s uit Parijs hadden het over Jan als “g?¬¨¬©nial” toen hij ter sprake kwam. En dat is het. Uitzonderlijk mooi werk, technisch, inhoudelijk en visueel. Geniaal, ja natuurlijk. Al deze foto’s zijn te zien in de Kunsthal in Rotterdam en we waren vanmiddag bij de opening. De minister van bureaucratie hield een echt leuk praatje. Ga maar kijken of koop het boek. Op zijn website zijn ze ook er nog veel meer te zien. www.janbanning.nl

Na afloop nog een slokje en toen weer terug. Wat is het toch fijn om in Rotterdam te zijn. Ik zag onderweg allerlei interessante huizen met bordjes “Te Koop”. Wat? Niks.

Dagelijks leven in Frankrijk