De Nieuwmarkt, dieren

Uitlaten


De Oude Waal op een mooie zaterdagmorgen

Het nadeel van honden in de stad hebben, is dat je ze moet uitlaten. Nu is een wandelingetje helemaal niet erg, ik zou haast willen beweren, integendeel, het is nog gezond ook. Maar die poep, daar ontkom je niet aan, of je moet zo’n Japans geval nemen. Dat probleem heb ik eerder aangekaart. Drollen rapen doe ik al vanaf mijn veertiende, toen ik in Het Dierenpension in Rijswijk werkte. Bij ons in Frankrijk is het al helemaal onzin, na een paar dagen zijn de hoopjes opgenomen in de kringloop. In het centrum van Amsterdam gaat dat iets langzamer vanwege de bestrating, dus de meeste mensen lopen met zakjes. Hondeneigenaren willen er ook niet intrappen.

En kijk, daar hebben we de bottle neck van het hondenpoepprobleem, waar laat je die zakjes? Er zijn te weinig prullenbakken, dat is het. Als er weer eens een wordt vernield, wordt hij niet vervangen en laten dat nu net de bakken op strategische plekken zijn. De meeste mensen, waaronder ik, willen niet de hele wandeling met zo’n lauwwarm zakje rondlopen en ik zie die viezigheid dan ook regelmatig met inhoud en al op straat liggen. Dat kan niet, hoewel, nu ik erover nadenk, het is in zo’n geval minder erg om erin te trappen.


Kwikkie is er helemaal klaar voor

Wat ik doe? Ik smijt de drol in het water, met het plastic zakje als handschoen. Die woonboten lozen hun afvalwater al eeuwen in de gracht, zo’n klein keuteltje zo nu en dan maakt geen verschil. Denk ik. Kwint vindt dat erg lollig en staat al meteen in de startblokken als het zover is. Hij geeft op het moment supr?‚Äö?묢me een idiote grom en dat moet het dan zijn. Goh, leuk, zeg, Kwint.


De oude en de nieuwe FTP-client

Verder iets heel anders, ik gebruik tegenwoordig de FTP-client van Firefox, een aanrader. Hoe vertederend en sympathiek Cyberduck ook is met z’n gele badeend, ik werd gek van die tegenstribbelende updates: waren plotseling alle instellingen verdwenen, terwijl ik duidelijk gekozen had voor wijzig alles. En dat die eend regelmatig dienst weigerde. Voor deze FireFTP moet je natuurlijk wel Firefox gebruiken.

Frankrijk

Lunchpauze


De tijdelijke huisvesting van het Vierde Gymnasium

Hoewel we dachten dat het lekker opschoot, heeft het Vierde Gymnasium het niet gered: ze zijn pas in de herfstvakantie klaar in plaats van onmiddellijk na de zomer-. Over de schoonheid van het gebouw zijn de meningen verdeeld. Ik vind het in ieder geval prachtig en ben jaloers op de kindertjes die hier naar school mogen. Wat wil dat tijdelijk eigenlijk zeggen? E?©n jaar? Tien jaar? Vijfentwintig jaar? Ook 400 jaar is tijdelijk. Daar ga ik eens navraag naar doen.


Dat gebouw in het midden, daar zitten we

We zitten aan het IJ met het werk, en een eindje verderop is die school. Voor onze neus strekt de strekdam zich uit, die vanuit het niets er plotseling was, nadat we ons daar vestigden. Als we die in onze lunchpauze aflopen, lijkt kantoor erg ver weg. Er zwemmen gekke eenden, wilde, gekruist met mandarijneend of zoiets. Ze hebben exotische kopjes met wilde-eendeverenpakjes. Het was vandaag heel stil, geen wind, rustig nazomerweer met weinig telefoon. Toch denk ik altijd dat het omgekeerde wereld is: buiten zijn is normaal, binnen zijn is uitzonderlijk, vind ik, maar dat is het niet. Ik krijg het m’n systeem maar niet ingestampt.

Frankrijk

Daar gaan we weer

2 Comments


Yeva’s tuintje

Ik heb eindelijk mijn computer weer terug, met een verse harde schijf (de eerste nieuwe maakte hele gekke geluiden), die ongevraagd is voorzien van de nieuwste versie van het systeem. Ook leuk, want er zitten allemaal handige gadgets bij, die ik even aan het uitproberen ben. Bijvoorbeeld backuppen met de Time Machine, waar Saar en ik al onmiddellijk duizelig van werden toen het programma startte. Dat hebben we ook bij Google Earth. Zweven in de ruimte, dat is niks. Een eind kleppen in de ruimte, dat is weer een van onze sterke punten.

Ik ben dus de boel aan het terugzetten en laat me afleiden door de plaatjes, ongeveer als wanneer je de bende eens goed wilt of moet aanpakken, bij een verhuizing bijvoorbeeld en je vind Oude Schatten terug, in de vorm van foto’s, brieven, dagboeken. Dan ga je zitten kijken en lezen, laat dat opruimen maar zitten.
Nu zijn deze Oude Schatten niet oud, het zijn de plaatjes van augustus en er is jammer genoeg een gedeelte beschadigd. Hoe dat kan weet ik niet en erg is het niet, want ik fotografeer de laatste jaren elk seizoen hetzelfde. Desalniettemin bezorgen ze me een heimwee, waar geen einde aan lijkt te komen. Behalve dat ik dezelfde plaatjes maak, zing ik ook steeds het zelfde deuntje, dat valt zelfs mij op.

Siebe kwam met het voorstel om er met z’n twee?¬¨¬•n een lang weekend naar toe te gaan, spullen versjouwen, zonder kinderen of cavia’s (wel met Kwint). Spullen versjouwen, zo kun je het noemen. Ik word er wel weer gelukkig van.

curieus, De Nieuwmarkt, mopper

Behuizing

1 Comment

Goed, ik had een stapel harddiskjes, een stuk of 4, gesloopt uit oude, overleden computers, die, dwz de harddisks, het verder nog gewoon deden, dus ik dacht, ik koop een behuizing, ik plug een willekeurige hd derin en gebruik dat ding als een soortement van externe harde schijf.
Die behuizing, die kocht ik dus bij overseas computers, de enige die die dingen desgevraagd op korte termijn kon leveren. Het handige was dat zowel de oude als de hedendaagse hds erin konden.
Kort en goed, ik kreeg geen enkele harde schijf aan de praat, wat ik ook deed, jumpertjes verschuiven, snoertjes verwisselen, resetten enz enz . Een paar uur geleden bracht ik dat ding terug, omdat ik er niks mee kon. Ik had hem precies 10 dagen geleden gekocht (vorige week zaterdag) en de jongen van de winkel zei:
– Nai, binnen acht dagen roilen, u bents tselaats.
Het was een dikke nepnerd, zo patatjongen, die de hele dag met een bak sjips op schoot aan het surfen is, op jacht naar meisjes die hij nooit zal krijgen. Zo’n typische hyvesklant en eentje die anoniem op geenstijl rondhangt, omdat hij die schreeuwerige praats wel geilnig vindt.

Moet je je voorstellen, er komt een 50-plusser (vr) de zaak binnen die beweert dat de spullen niet werken, en dan gaan ze met termen smijten:
– U mot di jumpertjes op master zetten.
– Is dat zo, jongeman, god zeg, daar was ik nog niet op gekomen, heur.
Wat een stelletje impotente losers, zeg, daar bij overseascomputers op de Weesperzij. Ze weigerden me m’n geld terug te geven (“Tselaats, binnen 8 dagen roilen”) of een tegoedbon. Inruilen was ook niet mogelijk: “Ksal het oiven oin m’n bois vroigen, neen, dat doen we noit”.
Op de factuur stond niets over de inruiltermijn, ze hadden er ook bij de aankoop niks over gezegd en het was duidelijk een kutsmoes om zo’n duf vrouwtje (me) te naaien.
– Nai, dat is overal, binne 8 dage.
– Waar staat dat dan?
_ Nai, dat is overal.

OK, niks aan te doen, ik zal er nooit meer iets kopen en ik zal elke keer als ik de kans krijg, roepen:

– Koopt nooit iets bij overseascomputer aan de Weesperzij! Zij deugen niet! Ze zien er niet uit! Ze stinken en rieken uit hun monden! Ze zijn dik met een pafferige uitstraling! Ze praten met een nageaapt accent met noordafrikaanse invloeden. Je wordt belazerd! Vermijden die handel!
Tjonge, wat een kutzaak.

Bij Paradigit heb ik een elegant harddiskje gekocht, die staat links op de foto. Daar mankeert niks aan, ook niet aan het personeel. Daar zeggen ze erbij op welke termijn je de boel kunt terugbrengen. Topjongens.

Dagelijks leven in Frankrijk