eten, Frankrijk, mopper

Yoghurt

Ik weet niet wat die yoghurtmakers bezielt, maar elke keer als ik weer na lang zoeken een goede heb gevonden, gooien ze er weer troep in om hem lekker smeu??òg te maken en ik wil geen smeu??òge yoghurt. Bij de Dirk was de Turkse precies goed, tot ze hem een aantal maanden geleden verpestten. En niet even de moeite nemen om er NIEUW! of Verbeterde Smaak! op te zetten, zodat ik gewaarschuwd ben.
Ik wil de consistentie van…tja, van wat, eerder van cr?¬Æme caramel dan die vlaprut, ik bedoel niet vlap-rut maar vla-prut, die kennelijk door de “klant wordt gevraagd”. Ook de Franse yoghurtjes waar ik tot een jaar geleden op kon bouwen, zijn vervlaad. Straks moet ik hem zelf gaan maken, daar heb ik ook al geen zin in, mopper, mopper.
Later misschien als ik in Frankrijk woon. Dan kan ik ongegeneerd het ecowijf uithangen en doe ik ook geen lippenstift meer op.

dieren

Vliegeren

– Ik hou niet van honden, was het eerste dat Siebe zei, toen hij zoveel jaar geleden voor de eerste keer begroet werd door twee vrolijke bulletjes. Ach, die jongens beweren zoveel.
Vandaag gingen we alweer naar IJmuiden en Kwintie legde de afstand zoals elke hond minstens 4 keer af. Hij maakt bij alles wat hij doet geluid, een soort enthousiast gegrom, vaak door andere hondeneigenaars ge????nterpreteerd als aggressie, wat het dus niet is. De honden weten wel beter en sommigen gaan op de uitnodiging in en zetten het op een provocerend rennen met veel bochtwerk. Na een paar rondjes gaat ieder weer zijn eigen gangetje.

Daar op het strand van IJmuiden hebben ze een zeil- en vliegerhobby, dat wil zeggen, de mensen scheuren met een soort skeltertjes over het strand, geholpen door de wind, een zeil of een vlieger. Er doen bijna geen meisjes mee, voor zover ik dat kan zien. Kwint heeft niet de minste neiging achter de karretjes aan te hollen. Hij let zoals gezegd alleen op de alfa (= Elz) en maakt af en toe een uitstapje naar een andere hond.

Hij lette vandaag ?©?©n keertje niet op en ging braaf naast een stel andere mensen lopen, tot hij merkte dat hij zich vergiste. Gauw! Naar mamamama! Het is een watje.

De vegetatie in dit duingebiedje is net even anders dan bij de andere stranden: de duindoorn en andere kustplanten groeien tussen het strand en de duinen, niet achter de duinen. Op elke duin staat een bloot mannetje. Wat dat nu weer betekent?

boeken, eten, Frankrijk

Koken

Zo, even de ideale huisvrouw en keukenprinses uitgehangen. Hele jonge artisjok en

een werkelijk uitmuntend geslaagde rijstevla, al zeg ik het zelf. (Mijn zwak-, ziek- en misselijkfase schijnt even voorbij.)

Siebe nam een mooi prentenboek voor me mee uit de bibliotheek van Maison Descartes, dat trouwens ook bijna de tent moest sluiten, vanwege verzakkingsgevaar op de Vijzelgracht, of liever gezegd onder de Vijzelgracht. Het zou me niets verbazen als ze binnenkort alsnog het pand moeten gaan verlaten. Wat een stelletje prutsers, daar onder de grond.
Maar goed, het boek heet: Gens de France en laat mijn favoriete soort fotografie zien: van vroeger, bij de mensen thuis met veel details.
Hieronder een extended gezinnetje, dat lekker aan het smikkelen is. De keuken lijkt eigenlijk wel op onze in Frankrijk, zelfs het raam zit op dezelfde plek. En de hond ligt onder de tafel. Tandeloos bekkie houdt met z’n balg het vuur aan de praat. Op die plek moet ik dus een nieuw fornuis.


Niet gescand maar gefotografeerd, met een hinderlijke vouw

Ik heb het boek meteen bij amazon.fr tweedehands besteld, 14 euro, geloof ik, geen geld voor zo’n informatief, interessant en vermakelijk boek, mooi gedrukt en boordevol foto’s.

Frankrijk

Barbies

2 Comments

Om nog even terug te komen op 15 augustus, op de brocante was het belangrijkste verkoopproduct, of zoals sommige mensen steeds vaker zeggen schrijven: verkoop spatie product, de Barbie. Dozen en dozen vol. Ik heb nog zitten graaien naar de echte oude, die met die arrogante smoeltjes, maar neen, allemaal blonde lachebekjes. Die zijn niet zoveel waard. Ze gingen weg voor 1 – 2 euro en misschien zijn ze over 15 jaar goud waard, maar zolang wil ik ze niet in huis hebben. De meisjes die hun kindertijd te koop aanboden, keken me steeds hoopvol aan. Ach, de concurrentie was ook te groot.

Verder waren er de gebruikelijke stapels kapot en ook wel gaaf servieswerk, die bij de ?©?©n bijna niets kostte en bij de ander veel te duur was. Ik heb al veel te veel, dus we hielden onze portemonnee dicht.
De pogingen van een mannetje een tweetaktgrasmaaier aan de praat te krijgen, slaagden pas toen we er op de terugweg weer langsliepen. De hele straat floot en applaudisseerde. Bij dezelfde kraam hing een briefje: DS ? vendre, telnr….. Dat had ik natuurlijk moeten opschrijven. Ik kan niet aan de gang blijven met die tweedehands autohandel! (Ik heb al een tweede 2cv op het oog.) Eerst maar een aanhangwagentje. En een houtfornuis.

Over houtfornuizen gesproken, dit schitterende exemplaar stond ook te koop, brandend te zien kennelijk. Een houtfornuis zoeken (om hem te kopen) lijkt een beetje op de Mac vroeger: waar koop je zoiets? Dat moest wel een geheim genootschap zijn, want gewone macwinkels bestonden niet. Sinds de eerste iMac en zeker na de uitvinding van de iPod, ontstonden ze langzaam. Ik vond dat toen al marketingtechnisch tamelijk achterlijk.

Datzelfde lijkt nu aan de hand met de houtfornuizen. Ik wil geen Godin (teveel model Rembrandt), de Rosi?¬¨?Üres houdt z’n verkoopadressen ook goed geheim, al die andere (AGA) hebben niet een groot vlak waar je de pannen lekker heen en weer kunt schuiven, maar van die dingen met kleppen, niks voor mij.
Nu heb ik dan eindelijk een niet truttige, neen, een echt mooie Italiaanse gevonden. Het probleem is dat de vertegenwoordiger of importeur op mijn vraag – per mail/telefoon=antwoordapparaat – niet reageert.
Willen die luitjes niks verkopen dan? Klaarblijkelijk.

Dagelijks leven in Frankrijk