Yeva was op, hoe noem je dat, geen schoolreis maar werkweek. Ze ging met school naar Trier, omdat daar nogal wat Romeinse spullen te zien zijn.
Ze heeft expres allemaal toeristische (“arty“) plaatjes gemaakt, waarvan ik er hier een paar laat zien. Ik lees dat Trier de oudste stad van Duitsland is, dat wist ik niet. Ik weet eigenlijk niets van Duitsland.
Ze was ook nog in Keulen en nam met het laatste beetje stroom de Dom, toen de batterij van de camera op was.
Er zijn weer kersen, dat wil zeggen, er waren al eerder kersen, maar die waren onbetaalbaar. Gisteren deden ze 6 uri de kilo.
En wat doe je dan als half-Creusoise? Juist, je maakt een clafoutis. Toevallig liet de site linternaut.com net zien hoe dat moest: een kind kan de was doen.
Voor meer filmpjes (in het Nederlands) kijk ook eens op foodtube.nl.
Klik maar eens op de foto voor een totaaltje
Een aantal jaar geleden plantte R. munt uit mijn volkstuin tussen het riet waar haar bootje ligt, opdat ze altijd een zomers kopje thee zou kunnen drinken. Nu woekeren alle muntvarianten enorm, maar even zo gemakkelijk ruk je ze eigenlijk ook weer uit de grond. Anyway, deze munt doet het goed tussen het riet, dat ook weer zelf van geen ophouden weet qua woekeren dan.
We vroegen ons ?©?©n ding af: waarom blijven muntblaadjes groen als ze onder het hete water blijven en worden ze bruin als ze er bovenuit komen? Dat moet toch iets met zuurstof te maken hebben. Ik heb snel nog een paar wortelstokjes meegepikt voor het Landgoed, want ik had hem daar wel geplant, maar ik heb hem daar gek genoeg niet zien woekeren. Waarschijnlijk stond hij op de verkeerde plek.
De thee zelf is als altijd schitterend van kleur. (Dat is hier niet te zien, ik had hem een beetje groener moeten shoppen, zie ik nu)
Ik was dit weekend in Abcoude en sliep in de drijvende caravan van de bekende vakbladmedewerkster R. in een piepklein riviertje bij Amsterdam. Er komt op zo’n dag allerlei varend materieel langs dit idyllische plekje.
Donderdag werd Willem van Manen begraven op Zorgvlied. Er waren heel veel mensen. Het regende zacht.
En per post kwam eindelijk de plant (van Vreeken) aan die ik vorig jaar bij het onkruidwieden per ongeluk uit Yeva haar Franse tuintje had gerukt. Kruidenvrouwtje van de Franse markt van wie we het eerste exemplaar kochten, heeft namelijk in juli geen planten meer te koop. En deze plant is door zijn geur begerenswaardig. Op de twee verschillende labels staan twee verschillende namen, die ik vanuit deze plek even niet bij de hand heb, maar het is een citroenverbena.