curieus, Frankrijk

Weekendje Brussel

6 Comments

Omdat we nooit meer ergens anders komen dan in Frankrijk, mijn schuld, en omdat we weer eens samen weg wilden zonder kinderen, honden of cavia’s, maar toch niet weer onmogelijk ver, gingen we dit weekend met de auto naar Brussel.
We hadden via weekendhotel.nl Hotel les Bluets gevonden, in de wijk Sint Gillis, dat is ten zuiden van de Brusselse p?©rif?©rique, om het maar zo te zeggen.
Het echte centrum van Brussel bevindt zich binnen die ring, met de Grote Markt, de Grote en Kleine Zavel, de Vossenmarkt, de visrestaurants en Manneke Pis. Die laatste hebben we niet gezien en op de Grote Markt zijn we ook niet geweest. Er waren meer dan genoeg andere zaken.

Dat hotel werd gerund door een vrouwtje, dat de kamers, het trappenhuis en de ontbijtkamer volgestouwd had met prullaria, die ze volgens eigen zeggen in Colombia had gekocht, omdat alles daar nog betaalbaar was. Ze kletste wat af, die vrouw, tjongejonge. Ontbijten ging aan ?¬¨¬©?¬¨¬©n tafel, wat wel weer erg leuk was, als je ervan houdt, met vooral erge leuke Franse gasten, maar onze gastvrouw lulde maar door over wat ze allemaal niet op TV had gezien. Een hele klas Amerikaanse schoolmeisjes die met zijn allen tegelijk zwanger waren, homo’s die kinderen adopteerden of trouwden, dieven die auto’s leegroofden, etc. etc. Een beetje opdringerig was ze wel.

We waren kapot na anderhalve dag lopen en bier proeven, nou ja, proeven, drinken. Wel heerlijk, alle caf?¬¨¬©’s hebben verstand van bier, ze hebben ook minstens 200 soorten en ze vertellen er ook bij hoe het smaakt, waarom, wie, wat en waar.

Het mooiste en sympatiekste caf?© is natuurlijk A la Mort Subite, waar de bediening zo relaxed is door zijn professionaliteit, dat ze een klant die per ongeluk een sigaretje opsteekt, gewoon laten roken omdat verder niemand bezwaar maakt, maar vooral ook omdat ze zelf besmuikt achterin de zaak lekker aan de nicotine lurken, terwijl ze verontschuldigend hun armen spreiden, als je ze betrapt.

Frankrijk

Een mugje


Dat vlekje verder naar rechts is een vogel

Nu was het me in mijn egocentrische beslommeringen natuurlijk alweer ontschoten dat Siebe een uur daarvoor belde om te vragen of er niet teveel wolken boven Amsterdam hingen. Hij stond op vliegveld Hilversum op het punt bij Nick van der Meer van Ryfas helikopters in te stappen voor zijn periodieke rondvlucht.
Ik vond het er niet al te best uit zien, maar misschien viel het vanuit de lucht wel weer mee. Meestal is het andersom.

Anyway, vanochtend hing er al de hele tijd zo’n zenuwenlijer van een politiehelikopter boven ons hoofd, dat betekent bijna altijd: ontruimingen, dus ik reageerde net niet meteen toen ik alweer dat mug-achtige gezoem hoorde.
Pas na vijf minuten realiseerde ik me dat het Siebe was. Nick zijn helikopter maakt iets minder herrie dan die van de politie. Ze vlogen dit keer wel erg hoog.

curieus, De Nieuwmarkt, mopper

Fijne jongen

3 Comments


Doodsbange toeristen in de Kalverstraat

Er zijn van die dagen dat er van alles mislukt, zoals vandaag. Ik moest naar de H&M een bloesje ruilen, vervolgens naar de HEMA een fotobestelling afhalen en tenslotte naar een computerwinkel om eens te kijken wat of dat er voor draadloze printers bestaan, want ik word gek van al die draden.
Nu zet ik mijn fiets altijd op het Beursplein, zodat ik door de C&A-tunnel naar de Nieuwendijk kan lopen. Beurspleinstalling was vol, maar gelukkig zag ik voor de C&A een plekje aan een van de sierelementen die zo kenmerkend zijn voor de g?‚Äö?묢nante entree van onze hoofdstad.
Terwijl ik me in de herrie van het verkeer en het draaiorgel (“Hup Holland Hup, Laat De Leeuw Niet In Z’n Hempie Staan”) over mijn fiets boog om hem op slot te zetten, kreeg ik een gemene duw. Dat was de draaiorgelman, die zo vrolijk duwen kan. Een groter stuk chagrijn heb ik niet eerder gezien, of het moet op het Volkstuincomplex zijn geweest.
_ Hee! Waarom doet u dat?
Ik probeerde niet al te verontwaardigd door die k*tmuziek heen te schreeuwen.
Hij keek niet op of om.
– Halloho! Waarom duwt u mij?
– Je mot die rotfiets van je niet in de weg zetten!
Nou ja! Wat een inefficiente manier van communiceren! Die man moest nodig naar een relatiemanagementcursus, want zo raak je al je klanten en goodwill kwijt, temeer daar ik totaal niet in de weg stond.
– U denkt dat die stad van u is, met die opdringerige muziek van u, meneer, maar helaas, de stad is van iedereen en een excuus lijkt me op zijn plaats.
Ik probeerde de deftige dame uit te hangen, dat begrijpen jullie, terwijl binnen in me een spetterende moorddrift woedde. De zak reageerde niet, maar ging weer autistisch met zijn dikke buik en centenbak staan te schudden. Ik ging mijn boodschapjes doen.


Collega draaiorgelman

Bij de HEMA aangekomen bleek de bestelling er niet te zijn en toen ik teleurgesteld naar de H&M wilde, bedacht ik me dat ik de bon thuis op mijn bureautje had laten liggen. De computerwinkel had niets van mijn gading en was niet bereid me ook maar enigszins tegemoet te komen. Ook een cursusje relatiemanagement nodig.


Daar zal je hem hebben

Mijn fiets stond er nog en dat draaiorgel ook. De man keek niet naar mij, maar ik wachtte met wegrijden tot hij mijn kant opkeek en maakte toen een gebaar van vette pens en centenbakrammel, terwijl ik lachend met mijn hoofd schudde. Ik moest nog razendsnel maken dat ik wegkwam, anders had hij me wat gedaan, hahaha. Wat een ongelooflijke zak, zeg.

curieus, werk

Nieuwe school

Ik fiets op weg naar kantoor langs de bouw van het nieuwe gebouw van het Vierde Gymnasium. Die komen naast Strand West en het circusje, dat daar al de hele winter staat.
Een fantastische plek, die scholiertjes boffen maar weer.

Na hun eindexamen kunnen ze meteen doorschuiven naar de buren, de studentenhuisvesting in de vorm van gestapelde containers.

eten, Frankrijk

Kwekerij 2008

5 Comments

De kwekerij is dit jaar het niet veel soeps, pas grande chose om het met Germaine te zeggen. We hebben 1 tomaat, afkomstig van de bioles van Saar en ik heb acht muntplanten van de boot van R., want je kunt immers nooit teveel munt hebben.
Die gaan goed, nu het zulk heerlijk weer is. Munt is natuurlijk nooit moeilijk, maar in een pot kan die wel eens last krijgen van viezige aandoeningen, waardoor hij er zo ranzig uitziet dat ik hem zelfs niet wil aanraken. De hele handel is bedoeld voor de export, dus daar hoeven we niet bang voor te zijn. Ze gaan gewoon in Frankrijk de grond in.

De citroenverbena houdt duidelijk van droog en warm. Het probleem van verpotten is dat ze dan harder gaan groeien en dan kom ik in de logistieke problemen, qua transport. Klein houden en onderdrukken.

Voor mijn collega W. had ik een stuk blauwe iris uit de grond gestoken, die nu in de goot staat te wachten tot hij naar haar toe mag. Hij past niet achterop de fiets, dat is het.
Ik zanik alleen maar over die stomme planten, omdat ik het hier zijn bijna niet meer verdraag. Ik tel de dagen, terwijl ik bijna maanden moet tellen. Tom Poes, verzin een list.

De bekende hoofdstedelijke fotograaf Siebe S. reed gisteren door het groene hart ihkv een opdracht met als motto: t Groene Hart op z’n Mooist, tja, hoe krijg je het verzonnen, maar in ieder geval, bij Boskoop zag hij zo’n fruitverkoopkraampje langs de weg. Vette rode zoete verrukkelijke aardbeien, voor een grijpstuiver, die in ontvangst werd genomen door een oude dame.
Vroeger kon je de mensen nog vertrouwen en stond er een bus waar je geld in kon mikken, maar tegenwoordig neemt dat tuig behalve alle aardbeien, ook de geldbus mee. Maar lekker, die aardbeien! Waarom kun je die niet gewoon hier in de stad kopen?
Toen we in de jaren vijftig en zestig op de Erasmusweg in Den Haag woonden, kwamen de venters uit het Westland met een handkar langs, herinner ik me plotseling. Zo’n kar helemaal afgeladen met aardbei verspreidde een geur, die me eeuwig is bijgebleven.
Alle middenstanders kwamen trouwens langs de deur, de bakker van de HUS, de melkboer, die gek genoeg boterboer werd genoemd en de voddenboer, die “VODDUH!” riep, dat was ook al weer zo iemand om net als de kolenboer doodsbang voor te zijn.

Dagelijks leven in Frankrijk