Alleen nog maar de tuin, hakken en graven en knippen en slepen, ik ben nu, om 20:26 uur een beetje moe geworden. Het weer is niet veranderd in regenbuien en onweersonzin, maar het is daarentegen heerlijk koel geworden, zodat we – dat wil zeggen de tuiniers Yeva en Elz – nu als idioten ons terrein vrij maken van ongewenste planten. De brandnetels van de afgelopen jaren hebben gek genoeg plaats gemaakt voor de boterbloemen. Ziet er leuker uit, je brandt je niet, maar ze zijn ook tamelijk hardnekkig. Verder lijkt het alsof alles eenvoudig bij te houden is. Ik maai eerst met de zeis en gebruik daarna de tondeuze, zodat er een keurig gazonnetje ontstaat.

De Helleborus heeft zich uitgezaaid, daar ben ik blij om, maar de Verbena bonariensis, die kan ik niet terugvinden. Hopelijk komen er ergens kleintjes te voorschijn.

Het kluitje zenegroen verspreidt zich, en bij de caviahokken groeien decoratieve polletjes gek gras omdat we met het voer hebben gemorst. Afgezien van dit soort geinige idyllische flauwekul, er moeten ook boodschappen worden gedaan, er moet worden gekookt en er moet worden gelezen!

Ik lees namelijk nu GOD als misvatting, van Richard Dawkins en ik vraag me af: waarom heb ik dat boek niet eerder onder ogen gekregen? Ik dacht dat ik de enige athe????st was die simpele vragen stelde waar de gelovigen geen of achterlijke antwoorden op hebben. De titel van het boek misleidde me: ik dacht dat er in het algemeen over god gezanikt ging worden, maar neen, Dawkins zegt: God bestaat niet. Zo’n fijn boek heb ik in jaren niet gelezen.
Het is ook g?‚Äö?묢nant om je te realiseren dat volwassen intelligente mensen zich zo verblind en serieus met zulke kinderachtige zaken bezighouden. En dat politiek van de Verenigde Staten sterk gestuurd wordt door dit soort orthodoxe griezels, die in iets geloven dat niet bestaat, maar wel vinden dat hun moraal de enige echte is: op grond van hun geloof (in iets dat niet bestaat). Als athe????st ben je daar een vuile ketter, zoals in de middeleeuwen, het is werkelijk niet te geloven.
Kijk maar eens naar een willekeurige aflevering van Oprah. De mensen danken om de haverklap “God”. Als Oprah zou verklaren ongelovig te zijn, denk ik dat ze met de dood bedreigd gaat worden en kan ze haar zaakje wel opdoeken. Zo gezellig zijn al die gelovigen. Maar dit even terzijde. Ik ga me even niet druk maken, zeg.
(Hettie, wel lezen, hoor, koren op je molen!)

Het is dat ik gisteren de wekker had gezet, anders sliep ik nu nog, zo doet de buitenlucht mij buiten westen raken. Het is zondag, het is mooi weer, het is vakantie, we zijn in Frankrijk, allemaal redenen om buiten in de vroege zon tussen de luidkeels fluitende vogels (“onze gevederde vrienden”) een kopje thee te drinken.
Na het ontbijt verzamelden we moed, ik ging de rest maaien, voordat het te heet zou worden en Siebe deed een tweede portie takken op de remorque. Je schijnt vanaf 1 mei geen open vuur meer te mogen maken, hoewel ik dat nergens aangeplakt of verkondigd heb gezien. Dat betekent dat we de hele bliksemse boel alsnog naar de d?©chetterie moeten slepen , terwijl ik oude braamtakken had willen verbranden. Je haalt je eigen namelijk bij het hanteren ervan helemaal open, zeker als ze oud zijn.

Nu zit ik uitgeput van het werk en de warmte, in de relatieve koelte op bed dit stukje te typen. Il fait lourd, zeggen de buren, inderdaad, na twee dagen zon verlang ik reeds naar een verfrissend buitje. Vorige week vroren mijn vingers eraf, nu hangt de hele familie, honden en cavia’s incluis op stoelen, bedden en koele stenen, zo drukkend is het. De cavia’s hebben de door muizen aangevroten oude parasol boven hun hok, omdat het beton waarvan hun hok is gemaakt de warmte erg goed vasthoudt, arme beesten. In de zomer is het iets koeler, omdat dan de hazelaar boven dat hok blaadjes heeft. Of hoop ik dat alleen maar?

De montana, die al goed in de knop zat, is door de warmte begonnen te bloeien. Ik moet nog wel even doorwerken om die tuin op tijd gereed te krijgen voor de zaadjes. En die verdomde kastdeuren en -planken zijn nog niet afgeverfd, echt het schiet niet op. Ik ben jaloers op de vader van de zusjes van ons dorp, waarvan de jongste in augustus gaat trouwen en in de gerenoveerde walnotenmolen wonen. Die lieve vader werkt dag en nacht door om dat prachtige huisje op tijd af te hebben. Waar haalt hij toch de energie vandaan, want of het nu bloedheet is of ijskoud, hij loopt te sjouwen met stenen, betonmolens, balken of raamkozijnen.

Neen, ik schommel liever met een boek in de hangmat, zoals gisteren, toen er nog een koel briesje woei. Dat boek was overigens onleesbaar, John Merriman, De stenen van Balazuc, over een dorp in de Ard?¬¨?Üche, zo waardeloos geschreven en zo mogelijk nog beroerder vertaald, dat ik er helemaal ge????rriteerd door raakte. Hebben ze geen behoorlijke redacteuren bij uitgeverij Bert Bakker? Het boek is een volkomen nutteloze opsomming, in chronologische volgorde, van feitjes vanaf de Romeinse tijd, en misschien is het dan chronologisch, het is alles behalve logisch. De schrijver legt geen verband tussen de gebeurtenissen, kletst maar door en noemt 350 bladzijden lang namen, namen en nog eens namen, waarvan ik er maar ?¬¨¬©?¬¨¬©n kan onthouden omdat onze buren toevallig ook zo heten. Wat een oninteressante gemiste kans, alweer. Kennelijk maakt het geen bal uit wat en hoe je schrijft, boeken over Frankrijk verkopen toch wel. Eens kijken of ik iets van de familie B. kan lenen.