Door Parijs


Kerstbomen?

Ik zocht naar dat SDF-kantoor onder een van de viaducten, er stond een schemerlamp. een computer, een bank en een TV, het zag er elke keer reuzegezellig uit. Een paar uur geleden zag ik deze opstelling.

En detail:

Wat doen ze in godsnaam? Wat doen die kerstbomen? Oh. misschien fikken ze die op: warmte.

Inpakken en wegwezen


Zaagsel

We hebben vandaag weer deprimerend genoeg schoongemaakt en opgeruimd. Omdat het de hele ochtend doordringend regende, stelde ik de fik maar uit en uit tot het droog was en te laat. We moeten teveel verbranden en dat gaat niet in 1 halve dag lukken. Tant pis. Nieuwe kansen met Pasen of in mei .


Muur van onze schuur

Ik heb gisteren de hele avond in bed geluisterd naar het gekrijt van de kraanvogels, die maar over bleven komen. Ik zag niks. Hoe zouden zij dat dan doen? Het schijnt dat postduiven gewoon rijksweg nummer zoveel volgen, die herkennen de route. Maar deze vogels reizen ook in het donker, dat moet dan een ingebouwd radartje zijn.

Onder het linkerdeurtje van onze grange kun je je hooiwagen parkeren en alles HUP! naar binnen schuiven. Binnen is dat deurtje op de begane grond. Daar hebben we voorlopig ons hout opgeslagen. De twee verdiepingen erboven liggen nog vol met stro en takkenbossen, die gebruikt worden als aanmaakhout en om de four ? pain te stoken.


Onze onroerende goederen lijken wel een middeleeuws dorp

Die four ? pain zit onder dat schuine groenige dakje, dat dwars op het echte dak staat. De vorige eigenaars hebben de boel dichtgemaakt, we kijken in huis tegen een gipsplaatje met behang aan. Dat gaan we er eens een keer uithalen, wanneer dat weet ik niet. Eerst de houtstapels verbranden. Morgen weer 900 km rijden naar een plaats waar de anderen wel, maar ik niet wil zijn. Niks an te doen.

Hegsnoei


Zuivelinstelling

Ik stond vanochtend weer vroeg op om via de bakker bij mevrouw G. van de melkveehouderij melk voor mevrouw A. te halen. De laatste was gisteren zo ziek, moe, ellendig en lusteloos, dat ik haar voorstelde boodschappen voor haar te doen. Omdat ik zo vroeg was, kon ik zien hoe de room van de melk werd gescheiden met behulp van een soort open centrifuge.
De room druppelt langzaam in een soort lampetschaal, terwijl de afgeroomde melk weer schuimend in een grote emmer terechtkomt. Bij de Limburgse boer waar we vroeger kampeerden, kwam de melk niet eens met de buitenlucht in aanraking, maar verdween onmiddellijk via een leiding van de melkmachine in een ijskoude tank.
Ze vond het prima dat ik een foto nam.


Onze kant van de heg

Ondertussen was Siebe begonnen de verste heg af te zagen. Overal in de buurt zijn de hegjes gedaan, met hele handige machines, die de boel meteen verpulveren en opruimen. Die hebben we weer niet, het is allemaal handwerk.
Als je ziet hoeveel van die hegjes nog functioneren, kun je je voorstellen hoe welkom zo’n machine was. Vroeger, vertelde onze buurman desgevraagd, waren er nog veel meer hegjes, maar ook veel meer mensen, met 1 of 2 koeien, een paar geiten en wat schapen. Volgens Graham Robb (van het boek van gisteren) hielden ze zulke koeien ook voor de warmte en gezelligheid (warmth and company). Je ziet op de foto in het boek twee enorme koeienkoppen over een deurtje de keuken in koekeloeren.


Nu alleen nog de fik erin

Omdat Jean Pierre het meeste werk al gedaan heeft, valt ons karweitje relatief mee. Zagen is makkelijk, wegwerken is een hele andere kwestie. Dat kost mij altijd een dag. Morgen dan maar, want zeker als er wind staat, durf ik de fik niet alleen te laten.


De blauwe vlakte

Kijk, het uitzicht wordt steeds ruimer. Alleen die bramen die onuitroeibaar zijn, daar heb ik voorlopig nog geen andere oplossing voor, dan die we al hadden. Uitgraven en verbranden, afknippen, uitgraven en verbranden, tot in de eeuwigheid.


Janusch zijn hoefje wordt gekrabd

Ik heb Yeva net naar de manege gebracht waar ze op Janusch ging rijden, het homovriendje van het paard van de baas. Ze staan altijd met z’n tweeen in een box, verlangen naar elkaar en begroeten elkaar uitbundig als de een wel en de ander niet op de wandeling is meegeweest. Deze wilde vorig jaar nooit door een plas lopen (helemaal in paniek: mijn hoefjes worden nat!), en nu kan het hem plotseling niet meer schelen. Wat zijn het toch merkwaardige dieren.

Le printemps est arriv?©!


Komen ze!

We zaten in de keuken van de familie A. en we dronken een ap?©ro, toen de wijkverpleegster arriveerde. Er werd wat gekletst, over de andere wijkhulp (zwanger!), over het weer, over de bronchitus, waaraan mevrouw al drie dagen leed, over de dorpsgenoot van 100, die nog steeds op zichzelf woonde enz. enz. toen ik in een stilte van het gesprek vroeg, hebben jullie eigenlijk al kraanvogels gezien?
– Ja, zei het meisje, net, vanmiddag, een heleboel, ze draaiden wat rond, alsof ze de weg kwijt waren.
– Le printemps est arriv?¬¨¬©! zei ze blij.


Honderden

Nu had ik, toen we woensdag aan ons paardentochtje begonnen, minstens 15 vogels in V-vorm zien overvliegen, die ik vergat omdat 1. ze geen geluid maakten en 2. ik me kop bij het paardrijden moest houden. In het huis van de familie A. hadden we niks gehoord. Toen we thuiskwamen, zeiden de meisjes:
– Er kwamen zoveel kraanvogels over, tientallen en tientallen en ze maakten geweldig lawaai!
Ze hadden gelukkig foto’s gemaakt. Hopelijk komen er morgen nog veel meer.

Dagelijks leven in Frankrijk