De kast verandert van vorm

Vandaag heb ik alleen maar geverfd. Oh nee, ik ben ook met de eend nog heen en weer naar St. S?©bastien gereden. Omdat Jean Pierre mijn oprijlaan tijdens het houtbrengen met de trekker had verblubberd, kreeg ik het eendje de openbare weg niet op. Ik boorde hem met een snaterende motor steeds dieper de Franse modder in. Een klein zetje van Siebe en ha, eindelijk asfalt.

Dat rood doet gek

Ik weet hoe het werkt, maar mijn hersens willen het maar niet begrijpen: dat zo’n brede, houten IKEAkast er na een verflaag volkomen anders uitziet, qua grootte dan. Hij is veel smaller en hoger geworden. We hebben nog zo’n kast, maar dan ongeverfd, dus ik heb vergelijkingsmateriaal. Hoe kan dat nou?

Dit lijkt een tomatenquiche

Vandaag is het verder weer de laatste dag: schoonmaken, afronden, kliekjes eten en clafoutis bakken (Saar). Dat laatste wilde ik eens proberen met twee potjes kersen (bigareaux) van Andros, want de AH-kersen op sap, die smaken echt helemaal naar niks. Neen, toch wel, naar papier mach?©.

Naschrift:

Bepoederd en opengesneden

Deze is echt verrukkelijk!

(c) Siebe Swart

Na zo’n boek met alles eromheen, dwz ervoor, tijdens en erna val je als fotograaf zijnde vanzelfsprekend in een pikzwart gat.
Het project is klaar, de HSL zoeft geruisloos door het Hollandse landschap, de Betuwelijn (waarom denk ik toch dat dat een stoomtrein is?) tuft romantisch langs bloeiende boomgaarden, de dijken zijn zo hoog, daar kan geen rivier tegenop en het water van de Blauwe Stad knabbelt vriendelijk aan de nieuwe Rijkswegen. Niks meer te doen dus, voor die Swart van Panorama Nederland.

– Mag ik je camera lenen?
– Ja, hallo, die heb ik nodig voor mijn weblog!

Nou, vooruit dan maar, en de fotograaf gaat een uurtje rondkijken, terwijl we (Elz & Saar) met de 2cv naar de markt gaan (nog steeds geen geitenkaas!), de Franse bankrekening aanvullen, brood bij de bakker en vlees voor de boeuf bourguignon bij onze eigen slager kopen.

(c) Siebe Swart

Die jongen is te romantisch, dat is wel duidelijk, vind ik, als ik zijn oogst bekijk.
_ Wil je in de kalenders, Siebe? Dat mag, hoor.
Hij is op zoek naar iets nieuws, dat is duidelijk. Panorama France?

Ondertussen pik ik zijn foto’s om mijn logje te illustreren. Kijk nu toch eens waar we zitten! Daar mogen we elke dag gratis naar kijken.

(c) Siebe Swart

Het weer sloeg vanmiddag om en dat kwam die Swart goed uit, want nu kon hij dezelfde plekken onder andere omstandigheden voor een tweede keer fotograferen.

Ik was ondertussen begonnen de waaiboomhouten kasten te verven. De eerste liter grondverf verdween onmiddellijk in 1 halve kast. Slurp. Terwijl ik mijn spullen en mijn handen aan het wassen was, kwamen er twee dikke dames langs. Saar deed open.
Ze lulden wat in het Frans, en dat terwijl ze net naar onze 2cv hadden staan kijken met een Nederlands nummerbord, Saar keek alsof ze alles begreep en kreeg tenslotte hun propaganda in heur handen geduwd, waar ik zo misselijk van werd dat ik het meteen in de cuisini?¬¨?Üre mikte.
– Het fikt goed, mam!
Nu heb ik spijt, want de folders lieten fascinerend en ongekend materiaal zien, hoe of dat bepaalde sectarische gelovigen tegen de wereld aankijken. En dat alles in het Frans!

(c) Siebe Swart

Pech dan maar weer. Morgenochtend een nieuwe laag en ‘s middags ?¬¨¬©?¬¨¬©n van die Farrow & Balls kleuren er tegenaan. De tijd gaat wel verdomde snel.

Zicht van weer een andere kant

Hoewel we barsten van het oude hout, heb ik toch maar twee meter hout bij onze buurman besteld. Voordat we die lange palen hebben doorgezaagd op een grootte dat ze in de cuisini?¬¨?Üre passen, zijn er alweer een paar koude dagen voorbij. Je krijgt het wel lekker warm van dat gezaag, wat dat betreft is houtstook driedubbel efficient. Maar omdat dat ouwe hout van de grange ook nog een muffige lucht verspreid tijdens de fik, stook ik de boel gemengd op.

Op elke hoek een kruis

Toen ik in de verte de helse zaagmachine hoorde, greep ik de camera en holde om het dorp heen, om ook dit aspect van het leven in de Creuse vast te leggen. Ik was al te laat, want daar kwam Jean Pierre al aan met de eerste meter. Ik kreeg een lift naar ons huis, waarbij ik bijna bij de hobbelige bochten uit de trekker vloog, terwijl ik er een filmpje van aan het maken was. (Dat zet ik binnenkort online).

De hele familie aan het zagen

Na het lossen van het hout reed ik weer mee terug om te kijken hoe dat zagen nu precies in zijn werk ging. De ouders van JP stonden daar met de andere trekker die de zaag met een blad groot genoeg om drie weesmeisjes tegelijk door te kunnen zagen, aandreef. De hond van JP’s moeder volgt haar als een schaduw, en kwam dit keer afwisselend bij me bedelen om een aai, dan weer nam hij (of eigenlijk zij) plaats op de bijrijdersplek van de grote trekker.

Hondje van Paulette

Na 10 minuten zagen was de tweede meter klaar. Ik stapte weer in bij JP en huppetee, terug naar huis en lossen maar.

Bak vol

Zo, laat het nu maar een week sneeuwen, zodat we niet meer weg kunnen. Wij zitten hier goed.

Een nieuw jaar

En het was voor ons de derde keer: nouvelle ann?©e. Een mooie koude dag, waar we helemaal klaar voor waren. Ik was gisteren veel te vroeg naar bed gegaan, want ik redde het niet meer, rillerig, koud, Saar en Siebe hebben het daarentegen tot 0:00 uur uitgehouden. Om 06:00 uur zat ik alweer overeind en kon ik de kachel aanmaken en de energievoorziening verzorgen: hout halen, petroleum bijvullen.

We zijn er klaar voor!

We zaten al vanaf 09:00 uur in de startblokken. De moraal van Jean Pierre en Sylvie was niet top, zeiden ze gisteren, ziek geweest, hard gewerkt, niet geslapen, Heel erg vroeg vanochtend moest de dierenarts komen om het vaarsje te helpen haar eerste kalf op de wereld te zetten.

Elke dag een kalf

Maar iedereen was van de partij, althans iedereen die er was, onze Engelsman ontbrak, en ook de Schotten, die al heel lang niet meer in Schotland wonen, maar nochtans door iedereen hier, incluis nous de Ecossais worden genoemd. Om een uur of 10:00 verzamelde het hele dorp zich bij het eerste huis met de oudste inwoner.

Eau de vie met chocola

We deden de ronde en eindigden net als de keren daarvoor in Het Grote Huis, waar onze gastheer de oesters al klaar had staan.

Zeebanket met kir

Siebe moest nog een paar boeken signeren en nog veel meer drinken en praten dan ik, zodat hij helemaal rozig en gelukkig, ver na 14:00 weer thuis kwam, waar we (de meisjes en ik) al zaten bij te komen. Gelukkig Nieuwjaar!