Op de foto met een mitrailleur
In ons huis in Frankrijk troffen we alles aan zoals de Franse eigenaars het hadden achtergelaten. Kasten, servies, bestek, vazen, stoelen en tafels, boeken, hutkoffers, van die dingen.
(Er was voor ons nog even een Nederlander eigenaar geweest, maar die is al uit de herinnering van de buren verdwenen. Behalve de leugen over de fosse septic, een afgrijselijke verfkleur op de balken en een enorme zooi gipsplaten op de binnenplaats heeft hij niet veel achtergelaten.)
Ernest
Het meest curieus is de stapel foto’s en brieven, daterend uit het begin van 1900 tot de jaren zeventig. Er is een serie soldaten uit de Grande Guerre, die afgedrukt zijn als carte postale. Op de achterkant van een portret van een stoere besnorde man schrijft ene Ernest op 27 juni 1916: “Lieve neef. Ik wilde je allang schrijven, maar ik ben wat dat betreft nogal slordig.”
Hij gaat verder:”[..] enfin il faut esperer que les choses viendront bient?¬•t a bout.” Die zaken zouden nog 2 jaar duren. Na de opmerking dat neef lang niet zo slordig is als hij, eindigt hij: “Je termine en t’embrassant bien des fois, ton Cousin qui t’aime.”
Hij heeft zijn foto ook naar R?©my gestuurd, schrijft hij in de marge. Ha, die kennen we, dat is de grootvader van de laatste eigenares. Hoe deze foto dan weer in het huis van R?©my terecht is gekomen, blijft de vraag.
Verder zijn er nog aandoenlijke studio-kinderportretjes en een heleboel groepsfoto’s, van gezinnen, feestelijke gebeurtenissen zoals het halen van het hoogste punt van het huis, de heilige communie, en van een nonnenkostschool uit Dieuze, aan de mode te zien uit de jaren 20. Dieuze, dat is het departement Moselle (Lorraine). Vaak moet de hond ook gezellig op de foto, zoals op deze bewogen kiek uit 1963, waarvan ik denk dat hier onze lieve mevrouw van de schuur op staat:
Ik gebruik de foto’s om tekeningen te maken. Van de meesten weet ik niet wie het zijn of hoe de relatie met ons huis is. De volgende keer ga ik dat maar eens aan de buren of mevrouw A. vragen.
