De Amstel vanuit Willem III
Saar had al een tijdje de smaak van water te pakken, eerst bevroren op de schaats en deze zomer bij R. op de Winkel en aansluitend het zeilkamp. Voor de vakantie hadden we al contact met r.v. Willem III, maar zaterdag was het zover: Saar ging roeien.
Een spiegelgladde Amstel en nog twee andere meisjes (van hetzelfde laken een pak) die voor het eerst in zo’n wankel skiffje gingen, maakten er een ideale dag van. “Vet leuk!” was het commentaar en ze waren alledrie teleurgesteld dat ze eerst nog een paar keer slechts 1x / week mochten. Als ze een beetje kunnen stoppen, keren en aanleggen, mogen ze 2x / week de Amstel op.
Het allerfrappantste was dat er nogal wat bootjes vertokken met dames van een jaar of 80, schatte ik. Volgens Saar gingen ze kei- en keihard. Nu heb ik me voorgenomen om behalve paardrijden ook maar weer te gaan roeien. Jammer genoeg valt er bij ons in Frankrijk niet veel te roeien, maar wel weer te paardrijden.
Terwijl Saar op het water lag, ging ik even naar de tuin, die immers 2 minuten van Willem III af ligt. Zo’n stukje grond stelt helemaal niks voor, als je eenmaal met de Franse maten meet. Ik knip tegenwoordig alle hinderlijke obstakels weg met de heggeschaar, doe hetzelfde met het gras, als de grasmaaier er niet meer doorheen komt en hak met de Franse hak alle ongerechtigheden uit de grond weg. Een dagje werk en de tuin is weer keurig.
Nou ja, naar mijn maatstaven dan, niet die van de zure bejaarde buren. Die zijn gelukkig een gepasseerd station, sinds ik ze voor leugenaars heb uitgemaakt.
De druif hing vol met vrolijke en vooral zoete trossen, voor het eerst en meteen voor het laatst, want hij gaat nu echt in de verkoop, de tuin.
