Ik ben vandaag in mijn lunchpauze even naar de tuin gefietst en heb de brief daar zonder tussenkomst van de postbode in de bus gedaan. Ik heb de laatste druiven geplukt.

Meer foto’s >>

Er was geen mens te bekennen en toen ik daar eenmaal was, wilde ik niet meer terug naar kantoor. Maar ja, de arbeidsethos sleurde me weer terug. (Daar stel ik me toch een drogist bij voor.)

De brief ligt klaar om verstuurd te worden.

Vergeten

De absolute doorslag was het mededelingenblad van de tuingroep waar een mens niet vrolijk van wordt. Nieuwe reglementen! Ja, de normen en waarden van het CDA en Nut&Genoegen zijn hier vrolijk via een achterdeurtje weer binnen komen wandelen.

Nut&Genoegen was de HEL, gevuld met achterbakse, liegende kantoorlullen, die het balkenende- en donnerfatsoen uit de jaren vijftig met het chagrijn van de Amsterdamse volkstuinder combineerden. Een xenofoob zooitje, dat grof vloekend iedereen terroriseerde die afweek van die norm. Ze spraken de kinderen aan met GVD als welkomsgroet (ook hun eigen nazaat) , gooiden vuil in tuinen van mensen die weg moesten (ik), en tapten elektriciteit af van de gemeentelijke lantaarnpalen. En alles in het geniep, dat spreekt vanzelf. En dan de maandelijkse HEGGEN- en TUINCONTROLE! 5 cm te hoog / te scheef / te laag? 10 gulden BOETE!
Tjesus, dat een mens zich hier vrijwillig aan onderwerpt, ik moet tijdelijk verminderd toerekeningsvatbaar zijn geweest.

En dat achterlijke bestuur heeft nooit, maar dan ook nooit iets gedaan met mijn klacht tegen die zak van een buurman die – natuurlijk in mijn afwezigheid – met zijn frees de helft van mijn tuin had afgeslacht. (Foto’s op verzoek te zien)

Kwint bewaakt zijn lievelingstools op de tuin

Amstelglorie is een andere wereld, hoewel mijn buren rechts van de N&G-afdeling zijn, dwz stiekem dingen stukmaken.
Maar de herrie van de A10, het gepraat van de mensen (“Wat een kloteweer, h?¬¨?Ü Gr?¬¨¬©?”, terwijl ik net denk, heerlijk, een zacht buitje) en de grootte (kleinte) van de tuin, maken dat ik het dus niet meer fijn vind. (Vroeger telden we het aantal keren dat iemand op de radio dus zei. Nu doet alleen Johan Cruijff dat nog, geloof ik. Dus zeggen, tellen weet ik niet)

Dat komt ook door Frankrijk. Neen, dat komt niet ook, maar is louter en alleen op het conto te schrijven van dat heerlijke Frankrijk, waardoor ik het kleine niet meer waardeer.

Ik had de envelop al dichtgeplakt, maar moest hem weer openscheuren omdat ik de sleutel was vergeten in te sluiten. Want de tuin en het huis gaan getaxeerd worden en dan motten ze derin kunnen.

Het uitzicht ziet er weer anders uit

Hopelijk is het leed 1 november geleden.
Ik moet alleen nog 2 x corveeschoffelen en dan blijft er verder niets over dan hier uit het raam de toekomst instaren en verlangen naar de volgende vakantie.

Elk jaar zou ik willen dat de herfst zo is als vandaag. Zon, geen enkel wolkje en de heerlijke geur van rottende bladeren en stinkgracht. Als je roeit, ga je dat waarderen, die slootlucht.

De OI-kers is zich aan het herstellen. Die kan in oktober nog een spurtje maken, weet ik.

Kijk maar naar dezelfde plant van 3 weken geleden.

Toen we een maand geleden Frankrijk verlieten, begonnen de wilde bramen net een beetje rijp te worden. In de volkstuin staat een tamme: nooit aan beginnen, echt nooit! Tamme bramensmaak is vies.

Ieieieuw jakkie

Wel lekker is de grote hoeveelheid paddestoelen die overal te koop zijn. Bij de groentekraam op de Nieuwmarkt hadden ze vorige week voor het eerst c?¬¨?Üpes, uit Polen. 16 euro / kilo! Dat is bijna voor niks.

De groentelui begrepen het zelf ook niet.

Dan volgt nu nog een leestip (met dank aan Chantal): Bohumil Hrabal, Tsjechische schrijver. Ik ben begonnen met “Het stadje waar de tijd stil is blijven staan”.
Ik citeer de bibliotheek: autobiografisch getint relaas van het wonderlijke leven in een klein Tsjechisch stadje. En wonderlijk, dat is het. En erg goed.

Terwijl ik verplicht schoffelde in de volkstuin, was Saar bezig op de Amstel. (Yeva probeerde weer ergens anders een knol onder controle te krijgen.)

Het haventje was te klein, de dametjes mochten los en ze dreven al bijna onder de Utrechtse brug, tot het keren eindelijk lukte. Onderweg haakten de riemen ook nog in elkaar en HOPLA! daar lag Saar in het water. En nog een keer.

Terug in de tuin heb ik het terras maar eens aangeveegd. Tussen de tegels staan weliswaar allerlei interessante zaailingen van akelei, phlomis, zenegroen en anemoontjes, maar als je zo’n tuin wil verkopen, moet hij een net, burgerlijk uiterlijk hebben. Dan taxeren ze hem hoger, want de taxatiemannetjes zijn nette, burgerlijke mannetjes. Deruit met die flauwekul dus:

Daar kan je behalve een kruiwagen, ook nog een hele dag mee vullen, met deze volkomen nutteloze arbeid. Ik begrijp heel goed dat mensen aan de Round-Up gaan. Dit is echt de laatste keer geweest.