volkstuin

Amstelglorie: één na laatste keer

9 Comments


Zonder geluid (van de A10) is het wel aardig

Volgende week nog één keertje corvee en het is afgelopen. Vandaag bleef het door ingrijpen van hogerhand droog tot ik bij Willem III binnenstapte om Saar op te halen. Die zat nog in een boot en kreeg de korte stortbui precies op haar dakpan.

De vrouw die de corveekaartjes afstempelt, bevestigde dat ze vanmiddag mijn tuin met opstallen gingen taxeren. Waarom ze bij volkstuinen een pseudo-ambtelijk taaltje hanteren, zou ik werkelijk niet weten. Neem als je eens goed wil lachen of huilen de huisregels maar eens door. Van de site Amstelglorie.nl (die door de grote hoeveelheid frames onleesbaar is):

Artikel 2:

Bij overtreding van enige verbodsbepaling en/of niet nakoming van enige verplichting aan de leden opgelegd in de Statuten en de Reglementen van dit Reglement, kan het Reglement en de statuten, op de betrokken leden worden toegepast, onverminderd de maatregelen, die het bestuur ingevolge het bepaalde in enig artikel van dit Reglement tegen hen kan nemen.


Ja, zo kun je het ook zeggen.

Ik heb ooit op verzoek een nieuw siteontwerp gemaakt, maar ze waren zo bang een beetje macht af te staan, dat dat niet is doorgegaan. Dan moeten jullie het maar zelf weten, sukkels.

Tijdens het schoffelen heb ik weer flink geschaterd met een paar onbekende dames. Meestal pakt het gezelschap goed uit. Na je zeventigste hoef je niet meer en dat zal de reden zijn. Er bestaat op de volkstuin namelijk een causaal verband tussen zeiken en bejaard zijn, op een enkele uitzondering na, natuurlijk. Maar dat zijn dan weer mannetjes die het niet kunnen laten alleen maar, ik herhaal, ALLEEN maar seksuele toespelingen te maken op alles wat je doet of vraagt:
Schat, of moppie, of wijfie, kom je voor mij?
Neen, vandaag niet, ik heb een bezem nodig.
O, doe je het tegenwoordig met een bezem?
Haha, erg leuk, ik lach me dood. Tjesus.

In het Postmaplantsoen staan nu – 7 oktober – erg aantrekkelijke gele bloemen, ik schat 1,80 m hoog. Wie weet de naam? Die zouden namelijk erg goed staan bij de Franse bloempjes van september en oktober:

Meneer Bruneau (de carreleur) vond het er ook al zo gezellig uitzien. Volgens onze buurman is hij van de week geweest. Zouden de tegels er al liggen? Dat gaan we in de herfstvakantie gaan zien, om het maar eens op zijn Vlaams te zeggen. Toussaint.

Naschrift: Volgens mij is het de Coreopsis tripteris. Denk ik.

cavia talk, curieus

Arme Pluis

2 Comments

Waren we helemaal vergeten te melden dat onze Pluis plotseling dood in het hok lag. Marjolein is helemaal van slag: ze eet veel minder en vertoont zich nauwelijks. De dames waren net 6 jaar geworden.


Pluis’ stoffelijk overschot wacht op invriezen: begrafenis over 2 weken in Frankrijk.

Als iemand nog een bejaarde cavia over heeft, een zeugje of een gecastreerd beertje, dan willen we die wel. Als gezelschapsdame voor de laatste der Mohikanen.

Frankrijk

Houtworm

4 Comments

Omdat ik immers zaterdag de sleutel van de grange in bewaring had gekregen, kon ik binnen wat foto’s maken.
Je kunt goed zien dat dit een grange abandonn?©e is, zoals de notaris hem noemde. Ik ben niet helemaal naar de bovenste (tweede) verdieping gegaan, veel te eng. In de spinnenwebben was bovendien houtwormpoeder te zien.

Meteen om de hoek een rotte ladder:

De boxen van de beesten met ladder nr. 2, rechts is de ladder naar de volgende verdieping te zien:

Uitzicht op uitgang vanuit ladder nr. 2:

Uitzicht vanuit schuurdeur naar ons huis:

Taart

Toen we zondagavond terugkwamen, bleken alle ramen open te staan. Wij onnozelaars, hadden helemaal niks door.
De meisjes hadden een verrassing bereid. Ze hadden stiekem een verrukkelijke appeltaart gebakken met een tekst van marsepein van de banketbakker. Ze hadden al hun sporen uitgewist: afgewassen, taart verstopt en de ramen opengezet opdat we niks zouden ruiken.
Dan hou je het toch niet meer droog? We moeten in een vorig leven toch iets goed hebben gedaan.


Hoera, 15 jaar getrouwd

eten, Frankrijk

Lépiote

2 Comments


Macrolepiota procera, beter bekend als Coulemelle of Lépiote.

Deze monsters kregen we zaterdag van de buren, toen we daar na het bezoek van de notaris even langs gingen.

De notaris kwam niet extreem te laat, bekeek de schuur, woog alle voor- en nadelen tegen elkaar af en leidde vervolgens de onderhandelingen aan de keukentafel van mevrouw A. in goede banen.
Mevrouw A. was nogal aangedaan, en onze jurist kan dan wel een kurkdroog mannetje zijn, maar hij had het allemaal feilloos in de gaten.

Het koopcontract werd op ruitjespapier opgemaakt, met balpen, we tekenden allemaal en weg was hij weer, op naar het volgende adresje. Het duurt nog minstens 2 maanden, administratieve molens zoals de SAFER, maar de notaris dacht dat alles voor het eind van het jaar geregeld zou zijn.

We bleven achter met rode konen. Meneer werd erbij gehaald en we dronken een pastis. Ach, die arme vrouw.

De champignonnetjes zijn Rosés des prés

Dit groeit allemaal in onze tuin. De paddestoelensmaak is heel merkwaardig, heel bijzonder en erg lekker. Ja, zeiden de buren, die zijn comestible (ik zei mangeable), je moet kijken of de plaatjes roze zijn.
Wel elke paddestoel laten zien, hoor! Jaja, ik zou niet anders durven.

Frankrijk

Paddestoelen

3 Comments


Notenmolen

De vader van de buurvrouw, die gisteren al ter sprake kwam, heeft de hele zomer aan het huis van zijn jongste dochter gebouwd. De oudste heeft al een schitterende villa tot haar beschikking, de jongste kan binnenkort de oude walnotenmolen betrekken. Toen we hier twee jaar geleden voor het eerst kwamen, stond dat huis er zo bij:


Voor de renovatie

Tien minuten geleden vertrok meneer Bruneau, die langs was gekomen om de rekening te overhandigen en te vertellen wat hij allemaal gedaan had. Hij had zeven (7) vrachtwagens met puin, rots en oud beton afgevoerd. Op aanraden van zijn ouwe maat meneer F. had hij het in de struikjes een eindje verderop gedumpt.
“Het huis staat op een rots!”, zei hij voor zoveelste keer. Ze hadden veel lol gehad met het weghakken (bien amusés).


Extreme make-over

Achter de donkere rand zit weer een of ander drainagesysteem, want het water komt gewoon door de muur naar binnen. Buiten ligt de grond minstens een meter hoger dan binnen. En omdat dat een communaal pad is, kunnen we dat niet zomaar verlagen.


De hondjes houden van lege kamers

Die meneer Bruneau is een lot uit de loterij gebleken. Nadat hij alle details had besproken, ging het over de tuin. Daar was hij best over te spreken, vooral ook door de paddestoelen die hij daar had gevonden. Nu had ik wel paddestoelen gezien, maar of ze eetbaar waren, dat had ik willen vragen aan buurman meneer B, botanisch specialist. Volgens onze betonspecialist kon je ze allemaal eten. Dat durven wij, bange Hollanders nog niet.


Herfstoogst

Zie je nu wel, het gaat altijd, maar dan ook altijd uiteindelijk over eten bij onze Franse vrienden. En dat is nu juist weer zo aantrekkelijk. Waar moet je het anders over hebben? Gisteren heb ik walnoten geraapt, een worteltje zo uit de aarde gegeten en een courgette van een halve meter geoogst.

De oude potager van buren bleek nu bij het weiland getrokken te zijn.


Oude potager

Die grond was “infernal” volgens de vader van de boer, die gisteren de werkzaamheden van meneer Bruneau kwam bekijken en nog bleef plakken voor een borreltje. Vervolgens ging het weer over paddestoelen, jawel.

Dagelijks leven in Frankrijk