Deze “Bulgaarse ui” stond – door de vorige eigenaar verlaten – achter in het droogste gedeelte van de volkstuin. Geen klei, geen zand, geen veen, maar oude dorre droge rotgrond. Het OLVbedstro doet het er en de eeuwige Vinca, maar dit prachtige bolletje hing er slap bij. Verplaatsen was het devies.
En dit jaar in de vette klei voor, in de volle zon en met veel regen vorige maand, is hij herrezen uit de as.
Ja, ik ben weer begonnen. Met wat?
Strikje
Vroeger hadden we ook schoolagenda’s. We hadden de Ryam, maar die was al te duur. Ik had er een van een onbekend merk, van de HEMA of de plaatselijke kantoorboekhandel.
(Die van 1972 blijkt NB door Jurriaan Schrofer ontworpen)
Onze meisjes hebben vandaag de keus uit minstens honderd verschillende modellen.
Die van Elle-Girl is de leukste, vinden ze. Dat is hij ook. Roze met een zwart strikje.
(Even heel iets anders: is het raar om te vragen of mensen – mijn buurvrouw met bezoek – ergens anders willen gaan roken, omdat de rook linea recta mijn huis in waait? Ze zitten onmiddellijk onder mijn raam op het gemeenschappelijke terras, nog net niet op de bank naast me. Ze reageerden alsof het een volkomen achterlijk verzoek was. Oei, oei, ik heb een achterbaks smoel gezien. Tis dat ze Duits is, anders zou ik zeggen: fout in de oorlog.
Was dat trouwens niet dezelfde vrouw die een aantal jaar geleden met veel borstvertoon en een prinsberhardaccent de woorden sprak: “Misschien eindigen we wel als minnaars?”, tegen mijn eigen man toen die net verhuisd was naar dezelfde verdieping? Ja, die. Daar lachen we ons nog regelmatig een deuk om.)
Tweelingen
“Soms de lijkt de tweeling wel helderziend: jij ziet dingen al van ver aankomen. Een trendsetter in vlees en bloed. En dat maakt je tot een inspiratie voor iedereen. Comfort is voor jou ondergeschikt. Liever een geweldige outfit die wat minder lekker zit, dan er als een slons bijlopen. Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden, nietwaar?”
Uit de nieuwe agenda van de meisjes, de Elle-girl agenda.
Je vraagt je af waar het allemaal over gaat.
Restantje France
De Astrantia major, het Zeeuws Knoopje “groeit makkelijk in iedere tuingrond die niet uitdroogt”. Ho, daar hebben we een probleem in de Creuse. Vorig jaar zaten er barsten in de grond en moest ik hem uitgraven en hem in een emmer water laten bijkomen. Dit jaar is het iets natter en kijk, hij bloeit. Bij Oudolf en Gerritsen (M?¬¨¬©?¬¨¬©r Droomplanten) valt de A. major in de categorie Vaste planten die zich uitzaaien. Ik heb dat in de volkstuin nooit zien gebeuren. Misschien nu wel in Frankrijk.
Van de ex-buurvrouw van Doris haar volkstuin, mevrouw Hema-mes kreeg ik honderd jaar geleden een geraniumpje of is het nou een reigersbek? Hij doet het in ieder geval overal, zaait zich royaal uit en vult kale plekken mooi op met witte of roze bloempjes. Het begint zowaar ergens op te lijken.
Le Cheval Rouge
We hebben het te druk om nog even het computertje aan te zetten. Bovendien worden Saar en ik (Elz) geplaagd door een vervelende koppijn, die in ?©?©n van de hersenhelften knaagt, snerpt en knipt. Wat dat nu weer is?
Enfin, we (de drie dames) zijn toch vandaag naar Mas St. Jean gegaan voor een tochtje te paard. Dat gehucht is hier een eindje verderop de berg op. Met de auto vijf minuten, te voet meer dan een half uur, vanwege klimmen.
Een stel uit Parijs is daar een paardending begonnen. Ze hebben geen stallen, geen binnen- of buitenbak, maar weitjes en een aantal paarden en pony’s die ‘s winters buiten kunnen blijven.
Het was prachtig daar, door het bos, langs een wei waar andere knolletjes ons vrolijk hinnekend begroetten, hier en daar een drafje en na afloop schoonvegen en opruimen.
Op de terugweg kwamen we de koeien van Grand Prat tegen. De boer liep met zijn hondje naast de stier en de koeien liepen braaf de wei in, zonder ingewikkelde versperringen. Dat komt, het zijn geen Limousins, maar een andere soort, niet Charolais, maar wit met vlekken. Heel braaf, dat is zeker.
We hebben verder nog meer doorgeschoten hazelaars verwijderd. En eindelijk komt het uitzicht te voorschijn:
In de verlaten moestuin van de buren ben ik me te buiten gegaan aan de aardbeien die daar donkerrood rijp stonden te zijn. Ik was daar toevallig in de buurt met de motorzeis.