Ik heb eindelijk de stoute schoenen aangetrokken: ik ga weer paardrijden. Ik heb, geloof ik, 25 of 30 jaar geleden voor het laatst serieus paardgereden. Wat de doorslag gaf, was een fragment uit de documentaire TV-serie Le r?®ve, die op woensdag bij de RVU wordt uitgezonden. De camera stond bij camping le Petit Paradis op een heuvel en beneden in het dal zagen we Ton, de campingeigenaar op zijn paard galopperen, hond ernaast.
Oei, dat deed pijn, dat verlangen.
De manege: “Dan zie ik u in ruiterkleding dinsdagavond? Tot dan, mevrouw de Korte.”
Ruiterkleding? Die heb ik helemaal niet. Help!
Yeva en ik googleden een tweedehands ruiterspullenwinkel op in de rivierenbuurt en dat was wel zo’n curieuze tent, dat we weer voor jaren genoeg stof hebben om onze omgeving van vette verhalen te voorzien.
Ingang door de tattooshop, de trap af en struikel niet over de honden. Terwijl ik de ene cap na de andere pastte, hoorden we het gezoem van de tatoeagenaald. Hele sympathieke mensen, echt waar en ze zouden ‘s avonds naar de Toppers in de Arena, vertelden ze. Gezellig!
We scoorden een cap en een rijbroek, voor niet te veel geld.
Zaterdag bracht ik Yeva naar Waveren. Die paarden zijn veel groter dan ik me herinner. Ik bleef even naar de les kijken en hoorde de bekende termen als hele en halve voltes, van hand veranderen, hulp, aansingelen, uitstappen, longeren, chabraque (sjabrak), chaps (tjeps). Dat vind ik dan weer minder.
Vanuit Waveren ging ik naar de volkstuin. Ik kon nog net even een plaatje van de pergòla maken, voordat de batterijen van de camera er mee ophielden. Wat krijgen we nou?
