Een paar jaar geleden kregen de meisjes van hun oma een antiek poesiealbum. Het eerste gedicht is geschreven op 12 Julie (!) 1903. “Je liefhebbende Cornelia v.d. Bogert” en gericht aan Piet. Dat was de zus van de moeder van oma.
Dit is van “Ta petite amie Christien van Andel”
In 1912 schrijft juffrouw Smits-Nierhoff “Beste Jaantje,
Geen schoner les,
En meer van kracht,
Dan Efese zes
Vers zeven en acht.”
Dat moet de schooljuf zijn geweest van Jaantje, de moeder van oma. De eerste drie gedichten zijn voor Piet. Daarna zijn de volgende 2 voor Jaantje en dan is de rest weer voor Piet, tot 14 december 1940.
“Chrisje mijn jongste spruit ik spreek hier een wens tot je uit Wees altijd eerlijk en oprech Is het geen wat ik tot je zeg.” (Anders rijmt het niet.) “Je Vader”
Chrisje is oma. Het laatste gedicht is van Tiny, geschreven op 16 december 1942. Tiny spreken en zien we gelukkig nog wel eens. Een leuke meid van een jaar of 82.
Waarom zouden ze zo’n poesiealbum hebben gedeeld? Uit zuinigheid?
En zou oma gedacht hebben dat de meisjes er gewoon verder mee zouden gaan?
We aten met de zaak in Jamie Oliviers Fifteen.
Daar valt verder niets over te melden dan: ok. Te koud om buiten te zitten en naar het water te staren.
Slechtvalkjes 2
Als je nog een slechtvalkje wil zien, moet je snel zijn. Ze staan op het punt van uitvliegen. Op 2 mei zagen ze er zo uit:
Op 13 mei (moeder zet de pannen op tafel):
En vannacht waren ze nog steeds bezig aan hun veren te plukken op dat gruwelijke kerkhof waar ze de hele dag op zitten.
Moeder zet dan wel de pannen op tafel, maar afruimen en afwassen is er niet bij. Slechtvalken op Planet.
Wat bestaat uit een plastic zak, het omhulsel van een sixpack Heineken, takken en een bakje van een Big Mac? Juist, het nest van een meerkoet.
Na de val van de boom vrijdag hadden ze een bijna natuurlijk ogend nest door de bebladerde takken die in het water waren gevallen. Vandaag zag ik dat het mannetje gauw een McDonalds bakje greep dat weg dreigde te drijven. Zonde! Ze doen het dit jaar heel goed.
Gisteren hadden we dan dat feest waarvoor Siebe en ik hebben zitten photoshoppen. Livemuziek op een podiumpje en veel prosecco (teveel).
Vorig jaar schudde de moeder van de boer haar hoofd over de onnozelheid van de vorige eigenaar van ons huis. Hij had de sering tot de grond toe afgeslacht, om met Vita Sackville-West te spreken. De boerin en ik wisten wel hoe stom dat was: een sering bloeit op het oude hout! (zie mijn geklets over de clematis)
Een paar weken geleden stond hij flink te bloeien. De witte vinden ze hier niks.
Is er een boom tegen de gevel van onze favoriete buurman gevallen!
De brandweer (“Waar denken we dat we naartoe gaan? Ff een foto maken voor de buurman die met vakantie is, meneer!”) kreeg de kettingzaag niet aan de praat: de benzine was op, duh!
Ik ga zo even vanuit Siebes huis nog even inzoomen.
De jongens hebben een hakselaar meegenomen, daar verdwijnen hele bomen in.
