De stek van de vorige keer doet zijn best om serieus te bloeien. Omdat hij nog maar heel jong is, zitten er niet veel knoppen in. Deze clematis bloeit op het oude hout.
Sommige mensen vinden dat ingewikkeld, maar niets is eenvoudiger. Deze clematis heeft zijn knopjes al vanaf de zomer in zijn ranken zitten. Snoei je hem na de winter, knip je alle knoppen eruit: geen bloei.
Bij de nieuwhoutbloeiers knip je na de winter zoveel mogelijk oude takken weg, om nieuwehoutaanmaak te stimuleren: hoe meer nieuwe takken des te meer bloemen.
Maar dat wist iedereen al.
Schoolkamp
De jongste dochter is gisteren met groep 8 op kamp gegaan. Ze verkeerde al een week in grote opwinding. Terwijl ze meestal nogal nonchalant met haar spullen omgaat – om het zacht uit te drukken- was de tas nu al dagen van te voren keurig gepakt, met rokjes, broeken, topjes, toiletartlkelen en -producten en niet te vergeten de outfit voor de Bonte Avond, tijdens dewelke het onderwijzend personeel te kakken gezet gaat worden.
Volgens een oude traditie rijden de auto’s drie rondjes luid toeterend langs school, voor ze echt vertrekken. De rest van school staat zwaaiend langs de kant.
Vorige week heeft ze haar oude kamertje opnieuw ingericht: nieuwe lampen, een sprei en kussen gekocht, geverfd. De post bracht eergisteren de boekenlijst van de nieuwe school, met instructies wat er allemaal aan geo-driehoeken, zakjapanners en passers gekocht moet worden. Het is, kortom, de opmaat tot de volwassenwording, de middelbare school, het verlaten van het nest.
Bweuuuuuuwh! Het gaat me allemaal veel te snel.
Groentetuinvraag
Hoe krijg ik deze capucijners in Frankrijk?
En goed nieuws: de Helleborus (hopeloos geval op 26 april) krijgt toch nog een nieuw blaadje.
Slechtvalkjes
Kijkt iedereen wel?
De webcam op de baby’s: kijk maar es effe hier. Zo zoet. Moeder maakt haar kinderen blij met een dode mus.
Macleya
Deze M. microcarpa vond ik 2 jaar geleden zieltogend in de volkstuin achter een paar struiken. Hij valt volgens Meer Droomplanten (Gerritsen en Oudolf) in de categorie lastig. Ik heb toen hetzelfde recept toegepast als met de Iris in Frankrijk.
En jawel, kennelijk het juiste, want hij wordt elk jaar groter en breder. Hij is op het moment van de foto nog maar op 1/3 van zijn hoogte, bloemen niet meegerekend.
Met de hak uit Frankrijk heb ik de hele zaterdag grote vernielingen aangericht in het vrolijk voortwoekerend zevenblad.
En daar kwamen de tuinbeeldjes van de meisjes te voorschijn. Een lammetje en een egel. Ernaast is de Eupatorium te zien, die zich tussen de tegels heeft weten te vestigen. Die moet samen met de beeldjes ook mee naar LDF.
De montana die ik stiekem (in mijn strijd tegen de buren die ALLES afknippen en vernielen) door de heg heb laten groeien, heeft zich tot mijn grote vreugde vermomd als wilde bloesem. Hij is via de heg omhoog een zielig boompje ingeklommen.
Dat laat in het voorjaar maar een paar bloempjes zien. Nu staat het te pronken met andermans veren, wat precies de bedoeling was.
Nu ik toch aan het bladeren ben door dat boek, er gloort hoop voor mijn Echinacea (categorie: lastig). De plantjes die ik in Frankrijk een jaar geleden in de grond heb gezet, zijn blakend opgekomen.
In Meer Droomplanten lees ik, nadat er flink is gemopperd: “Moeten we ons erbij neerleggen dat onze winters te nat en onze zomer niet warm genoeg zijn? Of moeten we hopen dat de aanstormende klimaatsverandering – wat de Echinacea betreft – ook nog iets goeds in petto heeft?”
Nee jongens, zet hem gewoon op de juiste plek. In Frankrijk.