Speciaal voor Doris, dit itempje.

We zaten gisteren met een uitgelezen gezelschap asperges te eten in een tuin in het centrum van Amsterdam.

Daar stond een Wisteria te pronken en te geuren dat ruiken en zien ons verging, wat een plant!

Kijk je de andere kant op, zie je dit:

Niet gek, hè?

In de tuin staan deze grasjes van ongeveer 25 cm hoogte, heel aantrekkelijk. Het zijn een soort carexjes, polvormend zoals de catalogus zegt. Die catalogus heb ik niet, want deze grasjes staan gewoon zomaar gratis in de tuin.

Hier, in de spannende thriller van Yeva zijn ze te zien.
Met een ander muziekje is het helemaal niet eng. Nu zit je op het puntje van je stoel…

Geen Bonte Avond vandaag, hoewel het al weer onze laatste dag is. De bakker komt weer drie keer per week langs (het is “Hopla!” van vorig jaar, HOURA!), op dezelfde krankzinnige tijden als eerst: 08:00 uur of vroeger op zondag.

Yeva en Siebe waren vroeg weg (paardrijden in Saint Sebastien, Yeva, niet Siebe). Ik was tegelijkertijd opgestaan en heb in een noodtempo de laatste stukken terrain kaalgeslagen. Dat is goed te voelen, nu ik even zit.

Vorig jaar heb ik een irisje gered dat bij onze zoektocht naar de fosse septique precies op de verkeerde plek een beetje sneu stond te zijn. Even in de ziekenboeg, een beetje mest, een beetje zon, en HOPLA, zou ik haast willen zeggen, daar zijn de eerste bloemen.

Het lijkt wel een donkerblauwe. We hebben al een heel rijtje lichtblauwe in het voortuintje, die jammer genoeg een beetje flets ogen.

De Hollandsche import doet het ook goed. De Vinca hier is stiekem meegelift met de geraniums, net als het OLV-bedstro en dat komt goed uit, want de plek waar ze staan, is onmogelijk qua omstandigheden. Ik had alleen de geraniums een kansje gegeven. De bosanemoon van het begin van de week ziet er geheel hersteld uit, en de daslook bloeit nu. Laat die zich maar lekker verspreiden door de tuin.

Het regent een klein beetje. Als het deze week niet zou gaan regenen, werd het hooien volgende maand een catastrofe, zei de vader van de boer, terwijl hij de verwachte hoogte van het gras aangaf. Hij schudde zijn hoofd: ??°a ne pousse pas. Ook alweer zo’n standaarduitdrukking.

Waarom vandaag een allergieloze dag is, geen idee. Het leven is zo een stuk eenvoudiger. We werden door Saar verrast met ontbijt op bed. Ze speelde hotel, met jus d’orange, thee en koffie en gebakken eitjes.
Daarna was het weer d?©chetterietijd. Twee bedspiralen uit het jaar nul stonden al een paar decennia te wachten in de abri. Om weggedonderd te worden, denk ik.

Die Charolais krijgen zulke hagelwitte kalfjes dat het pijn aan de ogen doet. Ze hebben hier een beekje en bomen voor als het zo heet wordt als gisteren. De meisjes pikken mijn fiets, lenen er een van de buren en doen dan een rondje schattige dieren.

Deze Fjorden stonden gisteren nog beneden om de hoek, maar zijn nu weer weg. Die hele berg weer op voor niks. De meisjes komen met knalrode koppen thuis.

De dag is verder besteed aan het verstoken van veel Aspen, dwz ik met de motorzeis, en Siebe met de kettingzaag. Ik heb op het grote terrain een randje met die decoratieve bloempjes laten staan. Minder brandnetel en meer grappige bloempjes, het gaat de goede kant op. (Kijk nou toch weer eens keertje naar hoe het was.)

Hee! Ik hoor gerommel in de verte. Zou het dan toch gaan onweren zoals voorspeld? Laat het dan ook meteen flink plenzen. Dankzij de warmte steken de jonge plantjes nu hun neusjes door de aarde, dorst! dorst! roepen ze heel zachtjes. Maar ik hoor ze wel. Ik kom al!

Vandaag hebben we eindelijk de rode kool gekocht. En tomaten, meloen, komkommer en nog wat zaken, waarvan het pas over een paar maanden duidelijk gaat worden wat het is. En salie en een paar nicotiana’s. Het was onwaarschijnlijk druk op de markt, waarschijnlijk omdat het het opnieuw een prachtige dag was. De slisser was er en herkende ons.
Saar griezelde van de kaasboer, die bij elke handeling aan zijn vingers likt. Een plastic zakje: lik. Een nieuw vetvrij papiertje: lik. De kassabon: lik. (En dan paktie weer een stuk kaas, getver) We moeten toch naar een ander omzien.

De rest van de dag werd ik zo gruwelijk geplaagd door hooikoorts, dat het werken in de tuin bijna niet te doen was. Afgezien van de hitte dan. Om een uur of vijf viel er eindelijk een beetje schaduw op de plek waar die verrekte kolen de grond in moesten. De neus liep en stroomde en kolkte als de Creuse in het najaar.

Aan het eind van het pad zijn de kolen te vinden. Ze staan in een kwart cirkel. We hebben er liters en liters water over gegooid. Dat is weer het nadeel van zo’n landgoed zonder buitenkraan of tuinslang die lang genoeg is. Gietertje vullen, lopen, legen en terug. 50 keer.

Waar is de anti-histamine? Gek word ik.