Uitzicht vanuit de Tate Modern

Handig, hoor, zo’n snelle vliegverbinding Limoges-London met gratis uitzicht vanwege het mooie weer. We zagen achtereenvolgens Poitiers, de beide kusten, de kanaaleilanden, de koolzaadvelden in Engeland en de Grote Stad London glashelder onder ons.
We logeerden bij de jongste dochter in de multiculturele woonwijk Hackney, in een erg aantrekkelijk huis, bij de lieve au-pairfamilie van Saar, een jong hardwerkend stel (young professionals zogezegd) met een gezellige peuter.

Bushalte naar het centrum

Vlak om de hoek is een lange winkelstraat met talloze Turkse supermarktjes, kappers, kledingzaken en eettentjes. Hier en daar een kerk of een moskee. Het publiek bestaat uit van alles, van stevige zwarte vrouwen tot totaal gesluierde dames, schoolkindertjes van alle soorten, oude mannetjes, kantoortypes enz. We zagen een Japansachtig vrouwtje met haar witte terriertje in een speciale hondenbuggy, alsof het arme dier haar kind was en hij nog niet kon lopen.

Die vrouw zagen we op weg naar een verwaarloosde begraafplaats vlakbij, Abney Park Cemetery, feitelijk een verwilderd park met grafstenen en een op instorten staande rouwkapel. We kregen sterk het idee dat we in een decor van een horrorfilm terecht waren gekomen, niet eng en niet echt. Op de plattegrond blijkt het een behoorlijk oppervlak te beslaan, midden in zo’n stad. Op de graven stonden teksten als viel in slaap in plaats van overleed of ging dood, maar dan in het Engels natuurlijk. Veel Leger-des-Heilsdoden, waaronder de oprichter.

We vervolgden onze toeristische route naar het nieuw gebouwde stadhuis, naast de Towerbridge, zie foto boven, maar dat zag er van binnen enorm saai uit, lage plafonds en van de architectuur was binnen nauwelijks iets te zien. Ik vond het helemaal niks, in tegenstelling tot de British Library, waar we twee dagen later waren. Die sneue eeuwige kroonprins Charles had daar nog iets lelijks over gezegd. Moeten we aandacht besteden aan meningen van mensen die er de ballen verstand van hebben? Welneen. Eerst maar eens koning worden, dan praten we verder.

We deden alles met de bus met de Oyster-card, door Saar – ons economisch toerismewonderkind – geregeld en uitgezocht, ook tijdens de rit voortdurend alert via de smartphone: “De 76 komt over 2 minuten!”
In zo’n dubbeldekker kun je ook fijn naar buiten en naar binnen kijken. Alle maten en soorten mensen.

Een ons onbekend persoon op de Borough Market

Op de door Jamie Oliver bij ons bekend geworden Borough Market aten we een heuse pie, kochten drop(!) en zagen dat het gewoon een dure eetspullenmarkt was, niks authentieks Londens, of juist wel, dat kan natuurlijk ook. Echt Engels aten we ‘s avonds bij Sutton & Sons, een vishandel die in Stoke Newington High Street een Fish&Chips was begonnen.

Bij Suttons & fils

Dat centrum van Londen is een merkwaardig architectonisch rommeltje, bleek de eerste dag al. Er zijn wel gebouwen met allure, zoals de musea of de kerken, maar het lijkt stedebouwkundig allemaal willekeurig bij elkaar gezet. Gelukkig hebben ze een rivier, dat scheelt een hoop en geeft een beetje leiding aan de rommel.

De “Augurk” tussen de gebouwen

Ik zit ondertussen weer in Frankrijk, de familie is vanochtend vertrokken en ik ben de vakantiefoto’s als het ware in het digitale album aan het plakken. We hebben musea van binnen bekeken, langs het Kanaal (Regent’s Canal) gelopen, over de Broadway Market geslenterd, de British Library bezocht en het hoogtepunt, The Tempest van Shakespeare in de Globe gezien. We kunnen van een succes spreken.

Queueing bij The Globe

Ik werk me suf in de tuin en op de computer en heb nauwelijks tijd voor iets anders. Over twee weken is Londen voor de dochter afgelopen en komt ze een maand hier, voordat het serieuze studeren begint. Ze kan dan misschien wel de eerste kuikens meemaken, want kipje witkraag is broeds en zit in trance op een paar plastic eieren. On verra.