Deze dag was gewijd aan zagen (bramen met de heggeschaar) en harken (alle troep bijelkaar). Dat stuk van Yeva blijkt nog groter dan het gedeelte wat wij tuin noemen. Vanuit de tuin, d.i. waar de moestuin is, kun je eindelijk helemaal naar de moestuin van de buren kijken. Dat witte in het midden is hun koude kas, van boomstammetjes en plastic gemaakt, die in de zomer vol staat met enorme dikke vleestomaten.

Op de voorgrond is het gat in het kippengaas, waar de hondjes altijd door ontsnappen, gelijk hondje Eigenwijs van de Gouden Boekjes, talloze keren voorgelezen door mijn vader. Dat gaat nu nog gemakkelijker.

Yeva heeft zich beziggehouden met het lenteklaar maken van het restaurant la petite cuisini?¬¨?Üre. In de cave had ze weer allerlei interessants gevonden. Kwint probeert altijd (met succes) mee naar binnen te glippen omdat hij denkt dat er voor hem ook leuke dingen zijn. Hij blijft dan – hoog jammerend – naar ?¬¨¬©?¬¨¬©n punt staren. Muis? Loir? Hagedis? Egel? Slechts met geweld te verwijderen, Kwint dan.

In ?©en van de flessen vond Saar een kranteberichtje over een fataal verkeersweekend in Frankrijk: 37 doden.
(Tussen twee haakjes: de Franse verslaggever op TV is lyrisch over Marianne Timmer.)

We hebben voor de verandering de wekker gezet. Om half zeven was ik al wakker, logisch, dat doet iedereen hier. Wat zeg ik? Half zeven is uitslapen.

Een blik uit het raam: natte sneeuw. Beneden: kachel uit. Dat laatste was snel hersteld, maar buiten een fik stoken gaat even niet door.
Toen ik terugkwam van brood halen, zag ik een bekende:

Ik ga zo maar eens bij de buren langs. Misschien gebeurt er straks nog iets. De meisjes slapen nog.

Wat de TV betreft: het is een kwestie van stervensbegeleiding. Het beeld is egaal groen en er klinkt om de zoveel tijd een vonkachtige knal waarbij het beeld helemaal verdwijnt. Desondanks hebben we gisteren toch een stuk van de 1000 m voor vrouwen kunnen zien. Ze hielden op bij de rit van Cindy Klassen, zodat we de triomf van Timmer en Friesinger niet hebben kunnen zien. De Franse verslaggevers raken steeds in verregaande staat van opwinding als een landgenoot eerste dreigt te worden. Zelfs bij een Canadees worden ze al wat drukker, iets wat de meisjes erg vermakelijk vinden. Dat wij precies hetzelfde doen m.m. is heel wat anders. Holy! Zien we net de Nederlandse bobslee uit de bocht vliegen!

Omdat de kachel in de salon deze keer nauwelijks problemen geeft (zie winter), zitten we daar veel. De hondjes waarderen vooral het kleed en de stoelen. Dat zal wel lekker zacht zijn aan hun stadse pootjes. Ze spelen aan een stuk door, als Kwint tenminste niet buiten bezig is met Siebe te helpen door in de hark te happen.
appelboompje
Yeva wil per se het stuk tussen onze echte tuin en de moestuin van de buren ontginnen. Daar was ze vorig jaar al mee begonnen en deze keer hebben we haar een handje geholpen met de electrische heggeschaar. Hopelijk kunnen de fruitboompjes die daar staan, dit jaar iets vrijer ademen. Als alle bramen verwijderd zijn, moeten we ze alleen nog snoeien en mesten.

Het terrain wordt steeds overzichtelijker. Het is een kwestie van gestaag doorhakken en -zagen.

De vogelgriep heeft nu ook Frankrijk bereikt. Volgens de krant zouden ze vanaf woensdag beginnen met inenten, maar volgens Sylvie was er van z’n lang zal ze levensdagen niet genoeg entstof. We gingen daar gisteren even langs om wat Hollandsche bloedworst aan te reiken. Ze waren doodmoe, grauwe koppies: veel te hard gewerkt. Althans, dat vonden ze ieder van zichzelf. Wij geloven zo wel dat ze allebei hard hebben gewerkt.

Ondertussen heeft de m?©teo natte sneeuw voorspeld, hoewel het voorlopig nog regent zoals we vanochtend op weg naar Dun konden constateren.
De bakker was met vakantie, vertelde de slager desgevraagd. We schrokken al: het is de enige bakker in de wijde omgeving.

Terwijl Saar haar spreekbeurt voorbereidt op de antieke powerbook, heb ik de broodmachine gevuld met Franse broodingredi?´nten. In ?©?©n van de films van Depardon staat een koffiezetapparaat op het gasfornuis en daar stond dat lelijke ding bij ons eerst ook, maar het zag er zo verschrikkelijk uit als een Frans huishouden met de standaard slechte smaak: dondert niet hoe het eruit ziet, als er maar veel kunststof in is verwerkt, dat ik hem in de salon heb gezet, waar de kachel eindelijk na 1 valse start toch rookloos brandt.

De hazelaars zijn feestelijk behangen met katjes en de fruitbomen hebben veelbelovende knoppen. Het tijmplantje dat ik in de zomer in een muurtje vond, ziet er blakend van gezondheid uit. Ik heb het al gebruikt voor een bouquet garni in de boef bourguignonne, die hier natuurlijk met Cahors wordt gemaakt.

Als het morgen niet te hard waait, ga ik de brandstapel eindelijk in de hens steken. Een beetje regen erbij kan geen kwaad.

Met een volle auto haalden we Yeva van het Amsterdams op, om onmiddellijk voor de files uit naar Frankrijk te scheuren.

Voor de files, HA! Voor Abcoude stonden we al stil. Het duurde tot na Brussel toen we de drukte eindelijk een beetje achter ons lieten. Parijs ging voorspoedig, maar de reis werd vertraagd door duisternis en regen.

Na Vierzon houdt de peage op. Kennelijk wordt er bezuinigd op de witte verf, want de streep in het midden was nauwelijks nog te zien. Eindelijk reden we om 00:45 ons lieve dorp binnen. En ja, de kachel brandde dankzij Jean Pierre, zodat het huis niet heel erg koud was. Nog veel later gingen we naar bed, vanwege de opwinding dat we er weer waren. Zaterdag gingen we (Saar en Elz) pas na midi naar La Souterraine om boodschappen te doen. Alles is bij ons tot 3 uur potdicht en bovendien kun je er niet echt lekkere kaas kopen. We kochten weer veel overbodige dingen, zoals chips met mosterdsmaak, kant en klare tabouleh en een potje ganzevet, terwijl we allesreiniger en afwasmiddel gewoon vergaten. Verblind door begeerte en een knorrende maag.

De regen hield ook zowaar op. Blauwe luchten en zwermen vogels. Trouwens, we zagen alleen maar niet-opgehokte kippen. De opgehokte kun je natuurlijk niet zien, maar we betwijfelen of ze zich hier in het land en in het bijzonder in deze buurt ooit aan een ophokafspraak houden.

En kijk nu eens naar de sneeuwklokjes. Wat een lekkere royale bossen, niet van dat zuinige! Kwint is ook weer helemaal gelukkig. Bess een beetje.