Kijk nou eens wat Dineke me stuurt:
Vergelijk het maar eens met 50 jaar geleden. Over zeven verschillen gesproken.
Terrain
Ik vond weer een zeven verschillen.
 |
 |
Op de rechterfoto is de Mirabelle te zien. De linker is een jaar geleden gemaakt. De bende lijkt wel mee te vallen, maar het was februari, dus alles was in diepe slaap gedompeld. Behalve dan de sneeuwklokjes.
Volgende week zal ik hem nog eens maken. Ja! Volgende week! Of eigenlijk dit weekend al. Hoera!
Devil in disguise
Onze Bess is een bemoeizuchtig, bazig stinkbeest. Zodra het ergens ook maar een beetje onrustig is, wil ze een potje knokken.
Rokko heeft haar in de zomer een bloedneus geslagen omdat ze iets te dicht bij de voerbak kwam en ze hem al een aantal dagen irriteerde. Ook Tanbelle (de veel grotere Franse buurhond) zet haar elke keer op haar plek. Maar Ulane (de andere buurhond), die arme lieve sukkel, moet het ontgelden. Die kruipt onderdanig over de grond en probeert zo bij ons naar binnen te schuiven, helemaal NIET onder de indruk van een hysterisch krijsende Bess. Die (Bess) grijpt haar (Ulane) bij haar oren en haar nekvel en bijt haar bont en blauw. Er vloeit gek genoeg geen druppel bloed. Het is meer keihard knijpen.
Maar op straat in Amsterdam zijn de mensen altijd zwaar vertederd door haar snoezige toetje. Ze moesten eens weten.
Pot&Grond
We hebben november hemelzijdank weer gehaald, de bollen zitten in de grond, de vijver is uitgebaggerd en de tuin sterft tijdelijk. De eerste nachtvorst is zelfs al langs geweest en heeft de kalebasplant omgetoverd in een papieren slinger die in de regen is blijven hangen. Het is tijd voor het opmaken van de balans.
Naar de rozen kijk ik met gemengde gevoelens. Wat een aanstellers eigenlijk, die rozen. Altijd wat. De klimmer New Dawn, gekocht om zijn lange bloei gedurende de hele zomer, kreeg in juni de eerste bloem en ik oktober de tweede. Tja.
De struikrozen White Fleurette hebben wel volop gebloeid, maar lieten al vroeg hun blaadjes vallen en zaten in september onder de luis. Een kale tak, een manvhetje van luis en dan een trosje heerlijk geurende roosjes.
Omdat ik er speciaal voor naar Bussum ben gereden en er geld voor heb betaald, mogen ze het nog een seizoen proberen, krent die ik ben, maar ik heb al dreigend met de spitvork gezwaaid.
Van het zaaigoed (zesentwintig pakjes gekregen van een vrijgevige dame via de ruilrubriek in Mien Ruys haar tuinblad) kwamen de probleemloze Goudsbloemen en de juffertjes in ‚Äö?Ñ?? ¬¨¬Æ‚Äö?Ñ?t Groen fraai op. De naaktslakken bleken gulzige consumenten van jonge Riddersporen en van de rest is een groot gedeelte (waaronder Papaver Ori?¬¨¬•ntale en Gele Monnikskap) tot mijn grote woede vernietigd door de Boze Buurman, waarvan in een eerdere aflevering al melding werd gemaakt.
Wat het echt geweldig heeft gedaan, is het gratis aan komen waaien Koninginnekruid. De hele zomer hebben vlinders – aangetrokken door de zoete geur – bij tientallen de bloemen bezocht: 1995 bleek een uitzonderlijk goed vlinderjaar.
Maar de al genoemde Kalebasplant sloeg alle records: hij is door de halve tuin geklommen, zich optrekkend aan bomen en struiken, om de anderhalve meter van een enorme oranje bloem een fotogeniek vruchtje vormend als een gloeilamp met strepen. De totale lengte is minstens dertig meter en volstrekt te vergelijken met de woest bloeiende en groeiende Clematissen van Robertine , die helaas niet in de prijzen vielen bij de Jordaan Groencompetitie.
winter 1995.
Nog 1 week
Het is morgen alweer een jaar geleden dat we ons bij de notaris meldden. Eigenlijk hadden we geen idee in welk avontuur we ons gingen storten. Dat avontuurlijke viel wel mee, maar dat het zo’n feest zou worden, hadden we (ik) wel gehoopt, maar niet verwacht.
maison Berthet unfinished
De integratie is daar een fluitje van een cent. Dat ligt aan de buren. Hartelijk welkom en een heleboel beschaving. We mogen bijna weer.
Zijn we gelukkig weer even van onze buren hier verlost.