Die broodmachines zijn lelijk, iets anders kun je er niet van zeggen. Nu had het Kruidvat wel een hele monsterlijke in de aanbieding, voor slechts 22 urie, zoals sommigen van mijn beste vrienden zeggen. Ik heb me door de prijs laten verleiden.
De bakker in Frankrijk komt niet meer aan de deur, want volgens de serveerster van le Commerce zag de bakkermevrouw het helemaal niet meer zitten na de dood van haar man. Ze heeft de zaak dus gesloten en daarmee kwam er ook een einde aan het vrolijke getoeter van het busje. De chauffeur die het brood verkocht, zei bij elke handeling: Hopla! (eigenlijk Opla!), op zo’n vertederende nichtenmanier dat ik hem nu erg mis. En dat brood ‘s ochtends vroeg om 07:45 uur ook.
De broodmachine zegt niks. Vandaag heb ik hem gevuld met meel uit de Intermarché, speciaal voor pain de campagne. En warempel, na 3 uur komt er een dampend plattelandsbroodje uit. Het smaakt geweldig.
Hij mag mee.
De projectleider van de firma van meneer Bernard, Dominique
had al eerder een gedeelte van het dak gerepareerd en dat naar volle tevredenheid.
Toen ik in de zomer de klimop van het dak van de salon met veel moeite had verwijderd, kwam er nog een rotte balk tevoorschijn.
Ik had daarom weer een afspraak gemaakt met Dominique. Jammer genoeg lukte het hem niet om in de kerstvakantie het karwei te klaren, maar vrijdag kwamen ze en vandaag is het gebeurd. Onze buurman had me zaterdag al gemaild en mr. Bernard stuurde me zelf ook een fotootje:
Dat ziet er weer keurig uit. Ik kreeg de offerte ook al per mail. Een heel modern bedrijf, la SARL Bernard in St. Vaury.
Tussen alle dia’s met een hoog jaren’60-gehalte komt af en toe de Opel Rekord uit 1963 langs. Deze is wel heel merkwaardig: naast een hunebed.
Wat doet Thijs daar? Een sanitaire stop? Waarom zit Doris achter het stuur? Waar zijn de ouders? (De Renault 16 zit tussen de foto’s uit ’66 en later. Ik vergis me: 1968 en later)
