Ik ben nu eindelijk aan de scanklus begonnen. Eerst moest ik alle mogelijkheden van de software onderzoeken en testen, want sommige dia’s zitten onder de schimmel en andere zijn totaal verbleekt. Daar hebben ze op gerekend. Ik ben er nu eindelijk achter, geloof ik.
Aan wie doet dit ventje jullie denken?
Hardenberg ’64, staat erbij in het handschrift van de oude de Korte, toen nog relatief jong natuurlijk.
En nog een:
Ik sjok met de hondjes door de grijze regen. (Over het weer moet je natuurlijk niet zeuren, zolang er niets aan te veranderen is. )
Zo ziet de omgeving eruit en je kunt zelfs ons huis zien.
Vorige week maakte ik ook met de hondjes een wandeling. Zo ziet de omgeving eruit en je kunt zelfs ons huis zien.
Nog even terug in de tijd:
Hoewel deze onderneming natuurlijk gekkenwerk is, “we maken een tuin op 900 km afstand”, ben ik blij verrast door de snelheid en het resultaat van al het gespit en gehak tot nu toe. Ik ga gewoon door.
Wat kan ik doen in de winter? Een beetje lezen. Ik sla er het boek van Geoff Hamilton (Tuinieren in de praktijk) op na.
Bezigheden in de winter.
“Plant nieuwe topinambouren.” Plant nieuwe topinambouren? Helemaal vergeten topinamboeren te planten.
“Breng de grasmaaier weg voor een onderhoudsbeurt.” Dat is een goeie!
Weet je wat? Ik doe even helemaal niks.
De tuin slaapt. Ik droom.
Kijk nou toch: wat een ondoordringbare bramen- en brandneteltroepellende was, begint nu vorm te krijgen.
Gisteren:
Vandaag:
Als je goed kijkt, zie je de vers aangeplante Mirabelles in het midden links.
Morgen of overmorgen zal ik eens de foto van 1 jaar geleden opzoeken. We zijn net weer terug na 8,5 uur rijden, dat valt wel weer mee, maar lekker fris word je er niet van.
De laatste dag van ons verblijf hier besteden we aan vooral zagen en hakken.
Waarom gaat de tijd altijd maar sneller en sneller? Bah, bah, bah!
We vullen de houtvoorraad aan met onze eigen balkjes.
Het terrain staat vol met doorgeschoten hazelaars en wilde kers. Die kersen zijn zaailingen van een paar stokoude bomen die door hun hoogte niet meer plukbaar zijn. Er hangen in juni verrukkelijke kersen aan. We moeten eens te rade gaan bij mensen die er verstand van hebben. Kun je zo’n boom ongestraft kortwieken? Geen idee.
Siebe wilde nu wel eens heel stoer kettingzagen.
Nadat ik eerst met behulp van een miniboomzaagje van Gardena een enorme tak op de abri had laten vallen (zie ook 5 januari), zette hij er flink de beuk in.
Langzaam maar zeker komt er een beetje tuin te voorschijn. Het is bijna niet meer voor te stellen dat dit een totaal ondoordringbaar bramenoerwoud is geweest.
Wat zullen we eens met de laurier doen?
