Die nieuwe fiets moest nu eens echt in gebruik worden genomen. Ik ging brood kopen in Dun, een kippeneindje en daarbij nog eens een mooi tochtje, als je binnendoor gaat.

Dankzij de 21 versnellingen(?) bleken de heuvels van de Creuse voor zo’n suffe partyfietser als ik makkelijk te doen. Heerlijk, heerlijk. Dat de remmen het deden, maakte de afdalingen ook weer een stuk eenvoudiger dan op de fiets in de zomer.
Het ging zo snel dat de bakker nog dicht was. Ik kocht uiteindelijk naast twee van die heerlijk Festivalbroden een driekoningentaart inclusief kroon.

Terwijl ik lekker aan het crossen was, hing Siebe de gordijnen tegen de kou op met boomstammetjes en de messing ringen die ik bij onze Amsterdamse loodgietende buurman had gekocht.

De kinderen hielden zich in de tussentijd bezig met het verfijnen van hun zelfgemaakte spel, iets met dobbelstenen, honden en paarden. Bij gebrek aan computer en TV worden ze kennelijk geprikkeld om zelf iets te verzinnen. Ze zijn er al dagen mee bezig.

Dat zouden moeten we proberen vol te houden als we weer terug zijn, maar dat is bijna onmogelijk. Het beeldscherm roept en wenkt.

Tijdens een proefritje op mijn nieuwe fiets zag ik de moeder van de boer met haar hond in de wei achter ons terrain. Ze waren bezig met mijn lievelingsboom, die ik elk seizoen fotografeer. De onderste takken waren er af gezaagd. Ze lagen er keurig gestapeld naast. Eikenhout.

Ik heb nog nooit gezien hoe ze dat aanpakken. Wordt de tractor als hoogwerker gebruikt? Vanavond ga ik dat eens vragen. Wij hebben namelijk tegen onze abri een scheefzakkende boom staan, die – naar ik vrees – bij een beetje storm omvalt.

De takken zijn er aan de kant van de moestuin van de familie van de boer afgezaagd. Daardoor helt hij nog meer naar voren. Als dat maar goed gaat.

Vanmiddag ging ik volgens afspraak bij de familie Berthet langs met mijn ordinateur portable om mijn tekeningen en schilderijen te laten zien. Dat werd een genoeglijke bijeenkomst. Ik kreeg het werk van Paul te zien, tekeningen in zwart-wit en kleur en we kletsen over het leven. Tenslotte kreeg ik het gedicht over het kapelletje, geïllustreerd en wel als souvenir mee.

Later moesten we nog een paar boodschappen in Dun doen. De Boerenbond verkoopt van die lekkere klompsokken, ook voor laarzen te gebruiken. Ze waren deze keer tot 2 januari dicht tot grote teleurstelling van de meisjes, die de koopwaar net zo interessant vinden als wij. Speentjes voor lammetjes, kippen- of koeienvoerbakken, alle soorten gif enz.
“Had u koude voeten of zo?” vroeg de altijd rokende baas van de Bond, in stofjas, jawel, toen we een stapeltje kwamen afrekenen. Haha, dat was nog eens lachen! Het werd een dolle boel. :s
Op de terugweg besloten we vanwege het werkelijk schitterende weer met een omtrekkende beweging naar huis terug te rijden. We stopten even op het punt met uitzicht op Saint Sulpice, waar we ook nog toevallig de wateropnemer van de gemeente tegenkwamen. Bonne Année et bonne santé! En hij lachte zijn bruine gebitje bloot.

Vandaag waren we in Limoges om een fiets (mijn verjaarscadeau) te kopen en eens even rond te kijken. In de Hallen, die in het kader van Kerst geinig opgeleukt waren, zat ook een eettentje, chez François. Aanschuiven en eten maar, voor die leuke Limousinprijzen van 9 euri/per menu/pp.

Nu moeten die kachels nog even worden aangestoken, zucht.

Yeva en ik kochten donderdag bij de Slisser op de markt behalve bloedworst ook een kip. Die kippen zijn altijd heel groot, de kop zit er nog aan en het lekkere orgaanvlees is in de buikholte gepropt, zoals het hoort. De kinderen vinden die dode beesten met die ogen, pootjes en koppen afschuwelijk, maar dan hadden ze maar vegetarisch moeten worden. Maar goed, ik wilde niet vervelend zijn en vroeg of ze die kip even wilden guillotineren, want “de kinderen griezelen ervan”.
Dat vond de Slisser lollig en hij keek olijk naar Yeva, die zich met haar ogen dicht achter moeders rokken schuilhield tot het was gebeurd. Dat beest was nota bene al dood.
Er werd een zwart koffertje tevoorschijn gehaald en daar kwam het vreselijke mes uit. De Slisser gaf een vette knipoog, hakte met zijn guillotine op het hakblok naast de kip en zei:”C’est fait!” Maar daar stonk Yeva mooi niet in.

Die kip is zo groot dat het bijna onmogelijk is om in mijn koperen pannetje een kippensoepje te trekken van heur karkas.

(Helemaal geen kater vandaag, hoe dat nu mogelijk is)