En het is weer zover: de Kerstmusical van de Antoniusschool had vanochtend zijn generale repetitie in de Mozes- en Aaronkerk.


De brandweer heeft een aantal jaren geleden stevig ingegrepen. Ging eerst de hele buurt kijken naar de zang en dans van de kinderen (die kleuters! Je schiet meteen vol) , nu worden er 2 (twee) kaarten per gezin uitgedeeld.
Omdat Yeva heel graag nog een keertje wilde, ben ik vanochtend gegaan zodat ze vanavond samen met Siebe kan. Dit was voor mij dus de allerlaatste keer.

Dat verhaal van “Joop” speelt in de tweede helft van de jaren 80. In die tijd kwam ik alleen maar bizarre figuren tegen. Ze leken van de aardbodem verdwenen toen ik verhuisde.
Maar neen, tegenover ons staat het tehuis voor daklozen en dat herbergt weer mensen met even treurige als merkwaardige levens. Ze gaan eerder dood dan mensen met een gewoon huis. Ik zie de ambulance vaak voor de deur staan.
Op de een of andere manier word ik er altijd tussenuit gepikt door deze types. Ik trap er ook steeds in. De “Groninger” heeft mij eens een tientje afgetroggeld met de belofte dat ik het de volgende dag terug zou krijgen.
Nooit meer gezien dat geld. Hij is een van de weinigen die dat leven aan kunnen. Hij vertelde me laatst dat hij zowaar een eigen huis had. Het tehuis is opgeheven en waarom, niemand kan me dat vertellen.

Een van de daklozen woont nu in dit bootje in de gracht. Hij klaagde vorige week al over de koude nachten. “Ik heb een hele goede slaapzak, zei hij nog.
Ik zit me hier ondertussen lekker warm schuldig te voelen.