Repas ouvriers

Gisteren hebben we in Le Commerce gegeten, repas ouvriers, terwijl we ons hadden voorgenomen naar de Loup in St. Sulpice te gaan of anders naar caf?© des Sports, waar ze een dagmenu van 11 euro hebben. Die waren allebei potdicht, zodat we weer zoals altijd bij ons ouwe trouwe cafeetje terechtkwamen. Jammer genoeg is de uiterst bekwame serveerster vervangen door een onzekere sufkip die niks onthoudt en ook nog eens de zaken door elkaar gooit. Maar gasten kijken is ook leuk.

Vanochtend werd ik uit mezelf wakker om 7:30 en stond maar meteen op om alle kachels aan te slingeren. Kom ik net onder de douche vandaan, staat Sylvie binnen met de mededeling dat het HOUT er is. Holy Mercredi!
Ze lachten me alweer uit. Yeva hielp een handje om de boel op te stapelen, want Siebe was al weer weg om te rennen.
Niet alleen TV kijken en computeren doet iedereen minder bewegen, maar ook de moderne verwarming, bedachten we bij het lossen. Eerst moet de boom omgehakt, dan gezaagd, dan op de kar geladen, vervolgens er weer af en tenslotte moet het naar de haard gesjouwd. In Amsterdam draai ik een knop om!

Kwint zoekt nog steeds muizen.

Op de markt stonden vanwege de kou maar een paar kramen. Geitemie natuurlijk, die Yeva en mij de oren van het hoofd kletste en de Slisser, die zo verheugd was ons te zien dat hij vergat dat er andere mensen voor ons waren en ons meteen hielp.

Brandstof

Siebe mag dan wel met zijn klompen klossen als een oude man, als hij zijn renpakje aan heeft, zweeft hij over de heuvels van de Creuse.
De rest van de tijd leest hij boeken als “Op weg naar de marathon” en “Lopen” of zit hij ingewikkelde loopschema’s uit te werken alsof hij met de boekhouding bezig is.

Het heeft vannacht inderdaad gesneeuwd, maar niet echt dramatisch. Wel is de temperatuur flink gezakt. Gisteren hebben we 2 grote zakken kolen bij de Ets Bouillot gekocht, waar een vrolijk kwekkende dame ons helemaal uithoorde. Ze weet nu ALLES. Bij de buren hebben we bovendien voor de zekerheid ook nog eens 2 meter hout besteld. We jagen er grote blokken doorheen.

Klompen

Gisteravond lieten we de honden nog even uit. Boven onze hoofden een wolkenloze hemel met sterren tot in de eeuwigheid. De maan was nergens te zien. Siebe had – om de buren aan het lachen te maken – in Amsterdam een paar gele toeristenklompen gekocht en liep daar vrolijk mee rond. (Hoewel vrolijk, die klompen zitten niet echt lekker en hij beweegt zich dan ook met de vermoeide tred van een gepensioneerde boer.)

Ze lachten zich een kriek en riepen verbaasd: “Hee! Er zit geen rubber onder!” Inderdaad.
We liepen daar dus gisteren in het donkere dorp (iedereen is om tien uur naar bed) een enorme herrie te maken. Hoe kun je sluipen op gele klompen? Ulane en Tanbelle begonnen al te blaffen vanuit hun nachthok. Wegwezen, dachten we en er kwam ook bewolking vanuit het westen aan. Vanochtend zagen we bij het openen van de luiken een heel dun laagje sneeuw. Sylvie zei dat de météo veel sneeuw heeft voorspeld.

Kerstverlichting

Om deze schitterende kerstverlichting op te hangen, hadden we de trap nodig.

Die stond altijd “achter de muur”, dat wil zeggen, hier. Maar die muur is weg en de trap dus ook. We keken in de abri, in de kelder, maar nee, niet te vinden.

Tot we hem vonden, op het stuk tuin dat Yeva in de herfst was begonnen te ontginnen. Hij stond nog naast de appelboom waar die piepkleine Golden Delicious aan hingen.

Les soirs

Siebe leest voor het eerst de avonden zoals veel mensen dat doen: 10 dagen voor nieuwjaar beginnen en dan elke dag een hoofdstuk. Het is vandaag 25 december. Wat doet Frits? De zoldersleutels zijn nog steeds zoek.

Bess knaagt haar achterste kapot en daarom moet ze tijdelijk een emmer op heur kop. Dat kwam goed uit, want bij de confrontatie met Tanbelle vanochtend gebeurde er niks. Bess kon alleen dreigen.

Verder is het binnen ijzig koud. Buiten is het strakblauw en eigenlijk helemaal niet zo koud. De kinderen bouwen met playmobiel een kerststal.

Dagelijks leven in Frankrijk