Voor mensen zoals ik die – eenmaal gegrepen door een onderwerp – er dan alles over willen weten, zijn de bibliotheek en internet uitgevonden. Nu vond ik in de landenkast Frankrijk het boek Célestine, met het uiterlijk van een streekroman.
Maar dat is het helemaal niet, het is een beschrijving van de ontwikkeling van een Frans dorp uit de Berry (40 km ten noorden van ons). De schrijfster raadpleegt gemeentearchieven, kranten en zelfs het collectieve geheugen van de bewoners waarmee ze een mooi beeld schetst van de streek in de 19e eeuw.
Ik lees het alsof het over ons dorp gaat.
Van een heel andere orde is Beau Berry van Rudi Wester. Dat gaat ook over een dorp in de Berry, maar is van saaie oppervlakkigheid. Ze zeurt een beetje teveel over George Sand. Korte inhoud Célestine op internet gevonden.
Is die sufferd toch weer ziek geworden! In februari had hij het voor het laatst: chronische darmontsteking. Een gloeiend heet hoofdje en lopen als een oud mannetje. Moeten we weer naar de dierenarts, arme Kwint. Hij eet uitstekend, gek genoeg.
De school van Saar krijgt er 2 lokalen bij en wordt dus verbouwd. Groep 7 en 8 zitten nu tijdelijk op de twee bovenste verdiepingen van de Armeense kerk. Vanuit mijn slaapvliering kan ik net Saar zien zitten.
In de winter had ik er al eerder zicht op: Dat gelige gebouw.
Ik heb er natuurlijk elke dag zicht op. De mooiste luchten van Amsterdam! Komt dat zien: achterdegeraniums.com
Vanmiddag konden wij buurtbewoners protesteren tegen de verhuizing van de bibliotheek uit het de Pintohuis. Als je nu zo’n Els Iping hoort praten, dan zinkt de moed je in de schoenen: slappe, holle woorden. Bah! PvdA- of ander gezwets, daar zit niemand op te wachten. Freule Wtewaal: “Wat dit land nodig heeft, is lef!”
Waarom zegt die Iping-vrouw niet gewoon: WE GAAN ER VOOR!! (laatste gedeelte onhoorbaar) zorgen dat de bibliotheek in de buurt blijft? Slap slap dikwerf slap. Getverdemme. En dat komt hier over de vloer. Plafond.
De dag begon goed. Ik was al ter hoogte van de C1000 op de Wibautstraat met Kwintie hysterisch van vreugde naast de fiets (Vuile fascist! Dierenbeul!), toen een schot afging: neen, gewoon een lekke band. Gelukkig kwam Siebe snel met de auto en bracht mij naar de tuin en de fiets naar huis. Na het corvee bleek de waterleiding te zijn stukgebaggerd (een woord voor het nieuwe Groene Boekje, stukbaggeren). Geen thee, wel dorst.
Kwint en ik zijn toen maar direct weer naar huis gesjokt (1,5 uur) met in de tas de hele oogst van de Rode Boskoop. Ook niet veel soeps. Pas grand-chose!
