Vogeltrek

France, former forest
Verdwenen bomen

De dagen zijn plotseling aangenaam winters, dat wil zeggen, de zon staat aan een blauwe hemel met af en toe een witte wolk voor het contrast om het blauw nog blauwer te laten lijken. Het is natuurlijk koud.
Eergisteren vlogen de eerste vogels al over, maar gisteren was het filevorming en vertraging. Het gekrijt van de ene vlucht was nog niet gedempt in de verte of ik hoorde de volgende er al aankomen. Grrruu! Grrruu!

We deden net de Grote Boswandeling, Bleu en ik, door het bos waar ze een paar maanden geleden flink hebben huisgehouden qua kaalslag, toen het geluid naderbij kwam. Die zoomknop van die verdomde camera zit vast, wat nog tot daaraan toe (totdaaraantoe) zou zijn, als ik dan gewoon een foto zou kunnen maken, ongezoemd dan. Zodra ik echter aan die knop zit, is het onmogelijk af te drukken. Soms doet hij het plotseling weer wel, vandaar dat ik in de problemen kom, als ik het tegen beter weten in weer probeer.
Frustrerend, frustrerend, want ze vlogen net zo laag over, dat ik hun oogjes kon zien. Mis. Gemist! Zouden meer mensen dat hebben met die veel te dure Leica D-Lux? Het geld is op, dus een nieuwe zit er voorlopig niet in. Merde.

France, blue sky and forest
Lightroom gezoemd

En in het kader van de armoe kreeg ik van vriend en buurman P. twee paar spiksplinternieuwe kniekousen van zijn lieve overleden Simone cadeau. Ik heb in geen jaren kniekousen gedragen, maar dat is warm! Dat zou ik vaker moeten doen.
Verder ziet het er allemaal somber uit.

(Ik lees bij de Yahoogroup afdeling Kraanvogels, dat er gisteren boven onze regio Limousin 17.000 vogels zijn geteld.)

Jeroen

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

Ik hoop dat deze hommage nog even online te zien zal zijn, ik heb hem nog niet bekeken. Lukt me niet. Later.

Je denkt elke keer bij de dood die te vroeg en te abrupt is, het is niet waar, er moet een vergissing zijn gemaakt. Dat heb ik toch al een aantal keer in mijn leven gedacht. Dat helpt allemaal niks. Ach, die lieve melancholieke Jeroen. Verdomme.

(Nu moet ik eindelijk dat verhaal afmaken, dat ik vorig jaar begonnen was. Het is niet te verdragen dat hij in het rijtje past van de doden over wie ik het toen wilde hebben.)

Zinloos geweld

Feathers

Ik liep heel onnozel met de Blauwe Hond naar de kippen, die met hun snavels omhoog van het winterzonnetje genoten. Dat de Dikke Alfa buiten de ren liep, had ik niet gezien, maar Bleu wel en dat zou hij wel eens even corrigeren.

Kip ontsnapte naar het weiland en ik moest op mijn beurt Bleu stevig corrigeren door hem plat op de grond te smijten, streng toe te spreken en hem vervolgens naar huis te sturen en dat was genoeg, want hij vertoonde daarna een uur lang submissive gedrag volgens het boekje.
Volgens vriendin P. zou ik hem met een dunne twijg een felle tik moeten geven om het hem af te leren, met de zweep, zeg maar. Dat mag niet van Martin Gaus, maar wat denkt C?¬©sar Mill?¬?n daarvan?

Kip vond ik live & kicking terug onder een struik. Zolang de dames niet hysterisch gaan rondfladderen, is er niks aan de hand, h?® Bleu? Stoute hond, mag niet. Overal veren.

Waterkou

Even iets vrolijks na al dat verdriet om de veel te vroeg en veel te onverwacht overleden Jeroen Willems.

Gisteren wandelden we (Bleu en ik) langs Grote Wei, waar ik Jean de dierenfluisteraar sprak, die net zijn melkvee had binnengehaald. Na wat heen en weer geklets vroeg ik hem of hij misschien een haantje over had, dat gezellig bij de drie dames in de ren zou kunnen. Je komt daar immers om in de kippen, hanen en kuikens, dus ik durfde de vraag wel te stellen. Ik zag alweer een hele kippenfokkerij voor me, alsof dat een fluitje van een cent is, alsof er geen kippenziektes of andere ellendige zaken bestaan. Plannetjes, plannetjes, plannetjes.
Jean wees naar Bess haar aartsvijandin, net zo’n irritant terrierachtig mormel, die er net een paar om zeep had geholpen, zei hij. Nou ja! Maar als hij weer nieuwe had, dan kreeg ik er een, beloofde hij.

Tevreden met die toezegging liepen we de berg op in een verschrikkelijk weer, nat, koud en met een venijnige wind. Het begon steeds harder te regenen, iets waar die malle Bleu blij van wordt. Zie bovenstaand filmpje, dat stroompje is ijs- en ijskoud, maar dat deert hem echt niet, integendeel.

Chicks running
Hollen! Het baasje komt met eten!

Thuisgekomen wierp ik een blik op de ge??òmproviseerde buitenren (met nietjes en antieke piquets in elkaar gestoken), waar de kipjes helemaal niet zoals op de foto braaf aan het scharrelen waren, maar daarentegen voor de ingang aan het kleumen waren, dat wil zeggen, ze stonden buiten de ren en konden er niet meer in. Hahaha! Hoe ze dat nu weer voor elkaar hadden gekregen, weet ik niet. Ze lieten zich gedwee naar binnen drijven en bleven daar de rest van de dag hangen. Ze houden niet van dit hondenweer.

bleutweemaal
Dat modderhoofd zat er al vroeg in, links 2 maanden, rechts 8 maanden oud

Winter nadert

Dog waiting near the brook
Hond luistert naar loeiende koeien

De bladeren vallen nu bij het minste zuchtje wind van de bomen. Op het pad hier – de oude weg van Les Verrines naar Saint Sulpice – lopen we als peuters schoppend te ritselen. Merkwaardig dat dat zo’n aangenaam gevoel van overdaad en weelde geeft. Een dik pak knisperende bladeren, lekker, jongen.

De stoute hond gedraagt zich zoet, nu hij niet verder dan 10 meter vooruit mag lopen en als hij geen kat ziet wegschieten. Als we aan het eind van dat pad linksaf de berg weer aflopen, komen we elke dag, echt elke dag, de loslopers van Grote Wei tegen. Gisteren telde ik 7 scharrelaars, die of op de weg, of op de parkeerplaats tussen de ongebruikte hooiwagen aan het grazen waren. De twee iets oudere kalveren die snel weer de wei inschoten, raakten het schrikdraad aan zonder dat het enig effect had.
– Zo’n draad staat leuk, merkte buurman P. geamuseerd op toen ik er verslag van deed.

Hamlet
Al honderden jaren vrede op het Pad van de Loslopers

Ondertussen is het een week later en is het gewoon onder nul. Ik hoorde al een paar avonden de kraanvogels hun biezen pakken, nou, dan weet je het wel, dan gaat de temperatuur omlaag, volgens de buren, want, zoals de oudste bewoner (92) altijd zegt als er dieren ter sprake komen: Ce sont des animaux, mais ils ne sont pas b?‚Ñ¢tes!

(het was al donker, dus filmen of fotograferen had geen zin)

Ik was deze week ook een beetje ziek, niks ernstig, maar rillerig genoeg om maar steeds te willen slapen, wat ik ook heb gedaan. Ik keek tussen de bedrijven door af en toe BBC via het bekende programmaatje en zag o.a. The Dark Charisma of Adolf Hitler, een driedelige serie die makkelijk in ?©?©n aflevering had gekund, als ze die kinderachtige visuele effecten achterwege hadden gelaten. Een soort clip art, maar dan voor film. De Nacht van de Lange Messen: het beeld vult zich met een zich snel verspreidende rode vlek, Kristallnacht: het beeld vult zich met een zich snel verspreidende fik, etc. En daarnaast liet de maker nog nagespeelde scenes zien, die verder voor mij ook niks toevoegden, omdat ik al die mannetjes op elkaar vond lijken.

Dark Charisma

Toch was er verder nog veel interessant origineel materiaal te zien, Hitler die snikkende meisjes over de wang aait, tevreden zijn lok naar achteren werpt als hij de massa’s weer eens heeft laten juichen. Is het zo onbegrijpelijk dat ze zich lieten meeslepen? Ik vind zelf van wel, maar ik ben misschien niet representatief: ik laat me zelden door politici of andere volksmenners meeslepen, zelfs niet door Obama, hoe charmant die man ook is. Eerst zien dan geloven, is mijn devies.

Ondertussen was het wel gebeurd: Europa in puin, Duitsland in puin, 60.000.000 mensen dood, en dat feitelijk veroorzaakt door een enkele man, een sociaal gestoorde, verongelijkte, mislukte kunstschilder, die kennelijk wel het vermogen had met de massa’s te communiceren. En dat in een land, waar daarvoor beschaving heerste, waar op hoog niveau muziek, beeldende kunst en literatuur gemaakt werd. Linkse hobby’s zijn dus ook geen garantie voor de Wereldvrede.

Ik zou zeggen: blijven opletten, mensen, hoewel ik niet geloof dat de mensheid ooit maar iets opsteekt van het verleden. Dat blijkt elke keer weer. Het kan maar zo gebeurd zijn. Neen, vrolijk word ik er niet van.

Dagelijks leven in Frankrijk