De dames van de volksmuziekgroep

Ik heb iets beloofd en het niet gedaan, namelijk een verslag schrijven van het concert van 2,5 week geleden. Sorry, sorry, ik moest eerst heel hard werken en plotseling stond de familie op de stoep, op de NL-radio 2 minuten geleden door een vrouw met een plattelandsaccent op z’n amerikaans “geliefden” genoemd, bij welke uitdrukking ik altijd denk dat ze het over minnaars hebben en er zich onmiddellijk een film in mijn hoofd begint af te spelen. Ja, het is af en toe een vloek, die eeuwige visuele fantasie. Ik krijg dat woord echt mijn strot niet uit, geliefden.

Twee en een halve week geleden bevond ik me in een stampvolle kerk, in een gem?‚Ñ¢leerd gezelschap van Fransen, Engelsen en Nederlanders (moi), allemaal in dikke winterjassen gepakt. De dames van de volksmuziek zaten voor me (zie foto boven), die zouden om de beurt met het Chorale Vocalise twee liedjes zingen, met tussendoor nog een doedelzakoptreden.

Het koor zong na een eerste onzekere inzet een mooi repertoire, muzikaal, en een heel aardig niveau, als je bedenkt dat er geen professional behalve de dirigent bijzat. Die dirigent, die was dus de muzikale genius van de club, dat was duidelijk.

We zongen tussen de bedrijven met de hele kerk nog gezellig: Komt Allen Tezamen, in het Frans dan en Stille Nacht, tot de doedelzak het een beetje verprutste door veel te lang en te vals door te gaan met het bekendste moppie muziek uit de Negende van Van Beethoven, dat met die Br?¬?der, omdat natuurlijk e.e.a. was georganiseerd door de Entente Cordiale, die dat thema in haar blazoen heeft ge?¬¥tst.

Mijn mislukte yule log van kerst

Na afloop wandelden we – verkleumd door de onverwarmde kerk – door een ijskoud en nat hondenweer naar zaaltje Apollo, 2 minuten lopen dus niet zeuren, waar de Entente zich had uitgesloofd door veel en echt heerlijke taarten te bakken, Creusoise en Engelse, clafoutis, appeltaart, mince pies, alles was er, naast de warme wijn en meer. Ik moest meteen kuskus met een vrouw van de bibliotheek en haar man, die ik alleen van gezicht kende en de man al helemaal niet, maar zo gaat dat hier nu eenmaal, die mij ter plekke een verhaal op de mouw spelden over een vermeend auto-ongeluk van iemand uit ons gehucht, auto total-loss, maar hijzelf mankeerde niks. Hijzelf? Wie, wie, over wie ging dit verhaal? (Toen ik dit naderhand doorroddelde, bleek het in ieder geval niet om iemand van ons te gaan, jammer genoeg, want ik was blij dat ik nu eindelijk via die wonderlijke omweg ook eens een nieuwtje had en godzijdank dat het niet waar was)

Verder kende ik niet veel mensen, behalve dan de burgemeester van onze commune, die me nu eindelijk herkende dankzij de expositie van april en me vrolijk kakelend aan de dirigent van het koor voorstelde, waar het tenslotte allemaal om te doen was geweest. Ik mag me a.s. dinsdag melden in het repetitiezaaltje.

Toen ik net mijn mond volgepropt had met een stuk taart, in mijn ene hand een blikje orangina en een bekertje, in mijn andere de rest van de taart, stond ik oog in oog met het notarisechtpaar D., waarvan de vrouwelijk helft me immers over dit gebeuren had getipt. Plotseling zag ik – mogelijk door het Engelse gezelschap – dat notaris een sterke overeenkomst met Rowan Atkinson in zijn rol van Mr. Bean vertoonde. Hij liet een fluitende lach horen toen hij mijn onmacht hen te begroeten zag, terwijl hij toch niet kon weten wat ik op dat moment dacht. Dacht ik.
Zijn vrouw was ondertussen aan het opscheppen tegen een dame over de internationale ambities van onze dochters en meer, en toen deze dame vroeg waar ik woonde, gilde de notaris het antwoord al: Puy-L?©ger!, want hij kan er dan misschien een beetje mal uitzien, gek is hij niet en hij heeft het geheugen van een olifant.

Het interieur van bioscoopzaal Apollo was verder niet van enig architecturaal belang, het bleek een toneelzaaltje dat duidelijk begin jaren tachtig een facelift had gekregen. Niks aan dus, terwijl de buitenkant er zo interessant uitziet. Ik zal er van de week een plaatje van maken