Tag Archives: integratie

Cultuur

House near the old railway station
Vanuit het oude station, vlakbij de bank, de kerk en zaal Apollo

Ik reed donderdag via de bibliotheek (waar ik nog in een discussie belandde of de Intermarch?© in Dun nu echt zoveel duurder zou zijn dan alle andere grandes surfaces, ik en de rest van mijn omgeving vinden van wel, de dames van de bieb niet) naar vriendin Lucienne (85), die ik toch weer tamelijk opgetogen aantrof in gezelschap van nog steeds haar dochter en de jonge kater, die zich had ontwikkeld tot een mooie beige kat met een zwarte snuit en een paar ballen, die keurig afstaken tegen het wit van zijn billetjes.

We praatten wat tot ik door moest naar Dun om geld te trekken en kwam toevallig mevrouw notaris bij de flappentap tegen, waarmee ik even de stand van zaken doornam: de kinderen, de school, het leven en de cultuur.
– Kom anders zondag gezellig naar het concert hier in de kerk, zei ze, terwijl ze een folder uitvouwde met het programma: koorzang en na afloop Gl?¬?hwein (vin chaud) en hapjes, in zaal Apollo.
Apollo, dat is de bioscoop waar ik nog nooit een mens (of een film) heb gezien, maar die de uitstraling heeft van een enorme vergane glorie, dus mijn nieuwsgierigheid was gewekt.
Dat koor was natuurlijk dat koor van het stukje hiervoor, hoe toevallig is dat nu weer? Goed, goed, zoveel koren heb je hier nu ook weer niet in de buurt. Nieuwe kansen.

Morgenavond zal ik verslag doen met foto’s. Ik ben weer helemaal op de integratietoer.

Oh ja, de herdershond Bleu moet nog. Momentje.

Een gevarieerde middag

Interior of a French farmhouse
Met mijn breiwerk bij de buren

Omdat ik toch naar de post moest, besloot ik in ?©?©n moeite ook langs de expositie te gaan, maar eerst moest ik een half uurtje op alweer een andere buurman passen, want JP en zijn moeder gingen de koeien verweiden. De diertjes waren gisteren ontsnapt en met behulp van de dierenfluisteraar en hun zoon weer teruggedreven, waarna het schrikdraad werd gerepareerd, waarvan een gedeelte het niet deed. Dat hadden ze toch razendsnel doorgehad. Elles ne sont pas b?™tes, les b?™tes zeggen ze altijd. Nu dus maar weer naar een andere wei.

Bij de post maken ze onderscheid in brieven en pakjes, merkte ik, terwijl ik mijn pakjes als brieven vermom, waar ze niet intrappen. Dat scheelt 20 centimes. Hoeveel de waarde van de inhoud was, vroeg mevrouw La Poste, hors de prix, zeg ik elke keer gevat, hoewel ik altijd bang ben dat ik dan een fantasiebedrag aan verzekering moet betalen. Onmiddellijk na mijn betaling zette ze het telefoongesprek (“Daar ben ik weer!”) met haar vriendin voort. Dat gebeurt elke keer, verdomd als het niet waar is.

Tijdens de opening, jatwerk
De wethouder en de burgemeester tijdens het openingspraatje (uit de krant)

Twee deuren verder hadden Jeanette (wethouder cultuur) en de mevrouw van de Winkel van Sinkel uit Dun dienst. Kus, kus. Nou, nou, wat vonden ze de koeien mooi! En hoe ik dat toch met die ogen had gedaan, ze volgen je overal, hoe is het mogelijk. Dat kon ik ze wel leren, zei ik, maar daar wilden ze niks van weten.

France, landscape / painting unfinished
We proberen voor de lol eens iets anders

Bij het zien van mijn prentbriefkaarten herkende mevrouw Sinkel de koeien: dat is er een van Petit, die is van die etc. Dat vond ik nu weer verbazingwekkend. En daar was ook nog onze po?®te-paysan, Maurice (door mij laatst abusievelijk Marcel genoemd), die ook wel een kaart wilde, net als Mich?®le, de dochter van vriendin L. die toevallig langswandelde en mij door de open deur spotte. Iedereen weer blij want voorzien van mijn reclamemateriaal.

In de Inter liep ik bij de groente mijn brocantevriendin uit Parijs tegen het lijf, die jammer genoeg de volgende dag weer zou teruggaan in verband met de komende presidentsverkiezingen. God, wat hoopte ze dat Sarko zou verdwijnen, want wat die allemaal naar de ratsemodee had geholpen, dat was toch niet te filmen.
Maakt dat meisje Le Pen nog een kans, vroeg ik, alsof ik er verstand had, dat leek mij nu niet de beste keus, want als je een ding niet wil, is ook nog bevolkingsgroepen tegen elkaar ophitsen, zoals bij ons nu gebeurt. Neen, ze dacht het niet, Hollande ging ze stemmen in de hoop dat die Frankrijk weer vlot zou trekken. Ze zei nog veel meer, wat ik soms niet verstond omdat ze dat ?† la Parisienne te snel deed. Volgende keer drinken we er een, beloofde ze.

France, firewood
Uitzicht van de kruiwagen

Op de terugweg kwam boer Guy, die ik ken van het appelpersen, me vlak bij zijn huis in zijn auto tegemoet, dus we stopten en maakten door de raampjes een praatje, zoals iedereen dat hier doet. Na het overhandigen van mijn beeldmateriaal drukte ik hem op zijn hart voor zondag nog even de tentoonstelling te gaan bekijken. Hij behoort tenslotte tot mijn doelgroep.

Ik moest alleen nog een stapel hout met de kettingzaag halveren en de dag zat erop. Ja, ja. Integratie, mensen.

Avond

French country
Avondwandelingetje met de oren gespitst

De voorzitter van de ouwekarrenclub belde met de mededeling dat hij langskwam met een cadeautje voor me. Leuk, wanneer precies, dan bleef ik thuis.
– Ce soir, zei hij, dat meende ik tenminste tussen al die onverstaanbare klanken te kunnen opmaken, zie vorige stukje. Nu is soir hier en misschien overal wel in FR helemaal niet avond, maar beslaat zo’n beetje de periode tussen de maaltijd tussen de middag en de ap?¬©ro. Als iemand hier zegt dat hij die avond (“ce soir“) langskomt, bedoelt hij dat in ieder geval.

Wire in the air
Reparatie van France T?©l?©com

Ik zat toch thuis te werken, dus dat ging prima. Maar wie er ook langskwam, niet onze voorzitter. Misschien bedoelde hij dan toch echt avond? Ook goed, ik liep rondje met de hondjes en wel zo dat ik de auto niet kon missen en legde een briefje in de vensterbank met die boodschap.
Het was heerlijk weer, ik bestudeerde het resultaat van de activiteiten van de mannetjes van France T?©l?©com, tegenwoordig Orange, die twee dagen bezig waren geweest met het zoeken naar en het verhelpen van de storing van onze buurman P. . We begrepen geen van allen hier in dit dorp, dat alleen hij er last van had. Ik zit een halte verder aan dezelfde draad, maar had gewoon internet en telefoon, wat allemaal uit hetzelfde draadje komt. Een groot raadsel.

Happy with T-shirt
Een lekker charmant hogehals-T-shirt, maar wel geinig

De volgende dag pas kwam de voorzitter langs met bovenstaand collectors item. Zou ik hem dan helemaal verkeerd hebben begrepen? Misschien had hij wel gezegd:”Niet ce soir, pas, pas, pas.” Geen idee. Ik vergat het te vragen, want het gesprek ging over tomaten (hij had al 8 rode zelfgekweekte tomaten achter de kiezen, de mijne zijn nog groen), pompoenen kweken (hij doet mee aan De Grootste Pompoenwedstrijden, vorig jaar een exemplaar van meer dan 50 kg) en de nationale 2cv-meeting of 16 en 17 juli in Ahun, georganiseerd door onze eigen club en niet te verwarren met de mondiale bijeenkomst van 26 tot 31 jui in Salbris, ook niet ver hier vandaan, maar waar ik echt niet naartoe ga, vanwege het krankzinnig massale karakter.

Ik ben vrijwilliger en moet een kraampje bemannen. Ha. Ik spreek alle talen, is dat even gemakkelijk? Alleen het Frans van de clubleden hier uit de buurt, dat vergt nog wel enige oefening.

11e Randonn?©e Multi-Sports

Buurman op quad
De buurman van het grote huis op z’n quad

We meldden ons om 08:30 uur bij het stadion van de bourg, waarvan we niet eens wisten dat het bestond. Het ligt 250 m voorbij het restaurant, geen wonder dat we het niet kennen, verder reikt onze actieradius niet.
De quads en moto’s stonden al klaar, stoere jongens, ferme knapen en wij, benzineloze losers, hadden net geen noddic wokkers bij ons (over my dead body).

Vertrek quadcolonne
Vertrek quadcolonne

De hele wandeltocht bleek 1 grote avondvierdaagse met om de 5km foerage in de vorm van een tafel met limonade, koekjes, cake en chocolade, verzorgd door een lid van het Comit?© des F?™tes met auto. We liepen langs de weg, door het bos, klommen en daalden en liepen door gehuchten, waar we nog nooit waren geweest.

De wandelaars
De wandelaars

Het aantal wandelaars beperkte zich tot een man of 15, die we al snel kwijt waren omdat we met 2 anderen als enigen de 16 km deden. Die route leidde tenslotte door ons eigen dorp en verdomd als het niet waar was, voor de zoveelste keer langs de weg die in een beek verandert.

We hoorden het gegil en gelach van de twee jonge vrouwen v????r ons, tot ik dezelfde geluiden begon te maken. Het was namelijk geen stevig zand, maar stinkende blubber, waar ik niet op, maar in sprong. Shitterdeshit! Of eerder: Merde! Hilarisch gegil van die twee anderen. Siebe speelde vals en liep in het weiland ernaast.

Stade
Het stadion

Bij de finish moest ik aan iedereen mijn bemodderde broek laten zien, in plaats van medailles of duizendschoon. Al snel ging het gesprek over de beroerde internetverbindingen, en dat Orange als verweer had: we hebben geen klachten ontvangen, dus er is niets aan de hand. Om helemaal knettergek van te worden. Wie zei dat ook weer? Oh ja, die geblondeerde.

Over kappers gesproken, ik was zo brutaal aan de giechelende dames te vragen waar zij zich lieten knippen en ze riepen in koor: in Bussi?¬Ære! en wezen naar de vrouw die bij de inschrijving onze namen had genoteerd. Zij bleek een mobiele kapster te zijn, die heel handig aan huis komt. Hoe zou dat dan gaan? Heeft ze dan zo’n haarwasbak bij zich en moet je zelf je haren bij elkaar vegen? En praat je dan niet met elkaar via de spiegel, wat ik altijd gek blijf vinden?
Daar ga ik volgende week achterkomen als ze hier langskomt.