De tuin, een overzicht of een total loss

France, a working gateEindelijk een linksdraaiend hekje

Na weet ik hoeveel maanden hangt buurmans hek eindelijk in de scharnieren. S. begon met een stuk ijzer van buurman JP, speciaal ontworpen om gaten in de grond voor te boren ten behoeve van piquets voor weideomheiningen. Je slaat die staaf de grond in, draait hem in cirkels om het gat te vergroten en rost er daarna een houten paaltje in. Leuk bedacht voor als je stalen spieren hebt zoals onze buurman en je niet probeert die staaf een stuk rots in te drijven. Nou ja, het is gelukt en hij doet het, hoera. De rest van de tuin is verder niet omheind, dus heb het nut? Leuk staat het wel.

Alles verbrandt en niet alleen bij mij, weet ik na een klein representatief buurtonderzoek.
France, burned tomatoVerbrande tomaat

– Handig, kun je meteen opeten, spaart gas, zei buurman P. die in een dolle bui was. De meeste tomaten zien er verder gezond uit. Alle bloemen verbranden, de hortensia, anemonen, dahlia’s, enzovoorts.
France, burned anemone

Mijn klimrek voor de bonen functioneert prima en we hebben ons ongans aan bonen gegeten, maar hier nu begint ook het (of de) klad in te komen door de hitte.
France, french bens and runner beans sufferingDat wordt droge bonen eten

Pompoenen liggen na een flinke spurt nu zieltogend aan de kant naar adem te happen:
France, poor pumpkins

De nieuwe uit zaad gekweekte dahlia’s zitten vol knoppen, maar bloeien nog niet, op ?¬©?¬©n na, die slap soort roze laat zien. En de radijs heeft een wortel in plaats van een bolletje, ook mislukt.
France, one radish, one failure

Maar het gazon, neen, dat ligt er zo schitterend bij, daar hoef ik niks meer aan te doen. Komt dat even goed uit, want we gaan morgen naar Amsterdam, het wachten zat. Kunnen we in ieder geval de dochters van Schiphol halen.
France, lawn in hot summerTotal failure

(Fruit: geen appels, geen kersen, 7 frambozen, wel veel Mirabelles, die allemaal opgevroten zijn door fruitmonster Bleu.)

Sheepdogperikelen

France, one woman and her dogsVoor de kapel van Le Mas Saint Jean halverwege de wandeling

Om Baby Bleu iets te doen te geven ben ik me aan het ori?¬¥nteren m.b.v. boeken, filmpjes kijken en internet in het algemeen om te zien wat tegelijk haalbaar en leuk is. Zo’n border schijnt namelijk te moeten werken lees ik overal, anders gaat hij zelf iets verzinnen. Ik lees daarom van Nij Vyas, Sheepdog Training and Trials, A Complete Guide for Border Collie Handlers and Enthusiasts, ook al omdat ik hier op het platteland zit en de schapen als het ware voor het oprapen liggen.

France, sheepGisteren veekeuring in Dun-le-Palestel op de heetste dag van het jaar

Een paar schapen, dat lijkt me wel wat, want ik zie me al lopen met een kuddetje, terwijl de gazons van de buren en het openbare gras van de commune gratis en voor niks worden bijgehouden.
– Weet je hoeveel die dieren eten? vroeg realistische vriendin P., want wat ga je ze dan in de winter geven?
Nou ja, hooi of zoiets. Hoeveel eten die dieren dan eigenlijk? Lang zoveel niet als koeien of paarden, dacht ik. Ze (de schapen) aten vroeger ‘s winters gedroogde bladeren en takjes van de bomen waarvan de fagots worden gemaakt, vertelde buurman P. me.
Tja, dat is een probleem, vooral als je nu hier in de buurt het gemiddelde weitje of grasveld ziet: br?ªl?©, grill?©, door een aanhoudende hittegolf met zonder regen. Je moet ze drenken (dat kan door naar een beekje te gaan) en nu dus hooi geven, omdat er helemaal niks te meer van een weiland te grazen valt. Daar gaat je wintervoorraad.

Voorlopig lees ik en heb dankzij de site en instructies van Fluitjespiet (“Fluitje voor Borderline honden“) van een bierdop een fluitje geknutseld, waar ik na een halve dag pielen en klooien eindelijk geluid uit kreeg. Dat lijkt op het willen kunnen diabolo?¬¥n meer dan veertig jaar geleden (weet je nog, Ing?), ik zal en moet het verdomme kunnen.

Ik schaam me eigen nergens voor

Gisteren floot probeerde ik gezellig in de auto met de 2e van Mahler mee te fluiten, toen we de kleine Bleu naar de rivier in La Celle Dunoise meenamen. Werd dat op prijs gesteld? Denkelijk niet.
Dat autorijden is ook therapeutisch voor het ventje, want hij kotste de eerste keren na een lange aanloop van kwijl de bank onder. Autostress. Nu hij merkt dat er een koude rivier aan het eind van de rit wacht, lijkt het over te zijn, althans, ik dicht hem allerlei gedachten toe, een typisch gevalletje van humanizing waaraan de client?®le van de Dog Whisperer zich in elke aflevering schuldig maakt.

Kijk hem eens lekker apporteren!

Morgen een klein overzicht van de moestuin, als daar tenminste nog iets van over is, na de aanhoudende droogte en de genadeloze gesel van de koperen ploert.

De hoeksteentjes

France, a blue merle border collie  (adult)Vader van de onze

Toen we van de week met de kleine Bleu bij Giraud een kippetje en room gingen halen, bleek onverwacht de vader van ons ventje op bezoek. Hij was een beetje gereserveerd, ontdooide na een tijdje, maar wat een elegante schoonheid! Het hele kerngezinnetje was compleet, vader, moeder, dochter en zoon. De zoon (onze Baby Bleu) stond duidelijk onderaan in de pikorde, gelukkig maar. Dat had ik 2 maanden geleden kennelijk goed gezien. Daarom kunnen Bess en hij het zo uitmuntend vinden.
Of zo’n chip onder de huid pijn deed, vroeg de oude mevrouw. Nu had Bleu geen kik gegeven tijdens alle prikken, dus dat zei ik ook. Maar waarom die kleine zus een chip zou moeten, geen idee.
Wij hebben een internationale hond, daarom is het verplicht, maar ik moet zeggen dat we in al die jaren nog nooit gecontroleerd zijn, ook niet in de trein.

France, border collie pup in guinea pig cage.Baby Bleu op zoek naar caviakeutels (1 maand geleden)

Omdat ik er elke dag met mijn neus bovenop zit, zie ik niet hoe hard hij groeit, hoewel zijn gebit al bijna compleet is. Van de achterste scheurkiezen zijn de punten doorgebroken. Hij past in ieder geval niet meer onder de vensterbank waar de waterbak staat en hij moet zich nu dubbelvouwen als hij weer stiekem keutels wil snoepen. Bah, wat een smerige gewoonte. Koeienvlaai, vossenstront, paardenvijgen.

France, border collie taking his bathIk was net te laat met mijn foto

Vandaag is 38¬?C voorspeld en dat zou best nu om 10:45 al het geval kunnen zijn. We zitten binnen met de luiken en de ramen dicht. De kleine Baby springt regelmatig in zijn zwembad. (De familie Giraud lachte zich een deuk toen ik vertelde dat het ventje zijn eigen babybad had).

Ondertussen is de wachttijd met alweer een week verlengd, hoorden we vrijdag. Dat komt de moraal niet ten goede. Wat doe je eraan? Niks naks noks.

Ik kijk af en toe of de alleroudsten het nog doen. Die zijn verstandig. Laat in de middag dalen we even af naar La Celle Dunoise, voor een plons in de rivier en een glaasje op het terras.

Perdrix

France, dead partridge
Patrijs op de weg gevonden

We wandelden vanochtend via de oude spoorbrug in Gest, langs Lage Morin en dan direct naar rechts over de oude zandweg naar de maisonnette, zoals het spoorwachtershuisje in Laveaucoupet wordt genoemd, en hopla, de berg weer op naar huis. Dat zijn allemaal gehuchten, die er voor dit verhaal verder niet toedoen.

Direct na Gest (waar de daar woonachtige ezels, die hierboven soms langskomen in een kopfoto, het zo onverwacht op een balken zetten, dat kleine Bleu zich weer eens doodschrok en tegen Bess aanbotste in zijn haast weg te komen) kwamen we boer Guy in zijn auto tegen, waarmee we een praatje maakten. 25 meter verderop vonden we een vers gestorven patrijs, waarvan het lijfje nog warm en het bloed nog rood was. Die patrijzen hollen altijd groepsgewijs hysterisch voor je wielen en schieten dan op het laatste nippertje naar rechts of links een weiland in. E?©n sufferd moest Guy zijn tegengekomen.
Hebbes, dacht ik en droeg het arme dier de hele wandeling met me mee.

France, plucking a partridge
Hond kijkt belangstellend naar het plukken

Eenmaal weer thuis ging ik voor instructies onmiddellijk naar de deskundigen in de vorm van moeder en dochter, die de dag daarvoor net 7 kippen hadden geslacht en schoongemaakt.
– Even in kokend water en plukken, en kom dan maar terug, dan maak ik hem schoon (vider), zei buurvrouw P., terwijl de dames mijn enthousiasme over de vondst deelden. Het eten legt hier op straat, echt waar, jammer dat er nu geen paddenstoelen zijn.
Ik deed wat me was opgedragen en zag al plukkend dat het diertje ook nog zijn vleugel had gebroken. Ach, arme ziel.

France, preparing a partridge
Alle ingewanden in een krantje

Buurvrouw P. nam het dier in ontvangst en lei het op een krant, waarna ze in de keel een gat maakte, op zoek naar de slokdarm. Die kon vol zitten met graantjes en gras, zei haar moeder, net als de maag.
De kop en de pootjes werden eraf gesneden en ik herinnerde me plotsklaps hoe wij vroeger met zulke zelfde kippenpoten speelden, door aan een peesje te trekken waardoor de tenen zich kromden. Dat zie je tegenwoordig echt niet meer, al het eten is onherkenbaar in een industrieel product veranderd. Ja, ik ben moralist.

Onder de staart werd een tweede gat gemaakt en na een beetje wriemelen trok buurvrouw P. de ingewanden in ?©?©n klap naar buiten. Ik zat er met mijn neus bovenop. In de maag en de slokdarm zag ik graan, groen en grint, echt waar.

France, prepared partridge
Klaar

Ze sneed de maag los van de g?©sier en maakte het levertje schoon. Daarna stopte ze die terug in de holte en bond met een touwtje het diertje weer in model.
– Alsjeblieft!
Het zag er gemakkelijker uit dan het was, denk ik.

Vanavond patrijs met rode biet en nieuwe aardappels. We wachten ondertussen tot het hier is afgekoeld. Meer dan 40¬?C in de zon zag ik om 14:00.

Dagelijks leven in Frankrijk