Frankrijk

Dahlia’s

Fik

Het was mooi droog, de zon scheen, de wind was gaan liggen, tijd voor de fik, die eigenlijk in april al had moeten plaatsvinden. Dat aansteken is altijd p?©nible, zoals ze hier zeggen. Ik goot een beetje oude 2-takt op de stapel, zette de jerrycan een kilometer verderop, prikte een stuk karton aan mijn hooivork, stak dat aan en hield hem bij de stapel. Zwoesj! En daar gingen we. Nog nooit zo gemakkelijk gegaan.

Knollen
Eerste dahliaknol op een ouwe krant

Na anderhalf uur was ook de takkenzooi uit de moestuin weg. Mooi. Nu die dahlia’s een etiketje geven en omruilen voor tulpenbollen.

Scenevision
De woonkamer

Gisteren ging Y. en ik naar B?¬©n?¬©vant L’Abbaye, waar dagelijks in het museum Sc?¬©novision een spektakel plaatsgrijpt over de geschiedenis van dat dorp. (Le Sc?¬©novision de B?¬©n?¬©vent-l’Abbaye est un mus?¬©e, pr?¬©sentant des sc?¬Ænes de vie de la commune ?‚Ć la fin du XIX?¬Æ si?¬Æcle.)

De bezoekers worden door een aantal verschillende ruimtes geleid, waar elke keer een verhaal wordt verteld met lichtbeelden en effecten. In het eerste, kale zaaltje kregen we, getooid met 3D-brilletjes, een diashow afgewisseld met film te zien, zo echt dat je af en toe achteruit moest deinzen omdat je anders neus aan neus met een schaap stond. Het effect was natuurlijk meteen weg, als je onder je brilletje door keek.
Desondanks maakten enkele andere bezoekers (we waren met z’n achten) flitsfoto’s van de voorstelling, waarna ze verbaasd een witte vlek op hun schermpje zagen. Dan maar zonder flits geprobeerd: weer niks, vage, onscherpe beelden. We moesten er stiekem om gniffelen.
Daarna kwamen we in een caf?¬© terecht, het stadhuis, een woonkamer om tenslotte te eindigen in een destilleerderij, waardoor we toch dachten dat het een grote reclameboodschap was: koopt en drinkt B?¬©n?¬©ventine. Nou ja. Het was trouwens wel goed gedaan met eenvoudige middelen, foto’s, decors, geluid.

De tijd vliegt. Morgen meer.

Frankrijk

Uitzicht

1 Comment

One man and his dog
One man and his dog

Ik doe nuttige dingen en heb geen tijd voor tekst. Dat komt.
Dit zien we elke dag, hoewel het hondje bijna nooit zo netjes zit, maar daarentegen in de banden van mijn 2cv wil happen. Doet dat niet als ik “UH!” roep.

Hieronder de creepy banaan tegen ons over.

De bananenboom van de buren

Die wordt alleen creepy als hij vrucht draagt.

Frankrijk

Cidre doux

Appels om te persen
Appels om te persen

Nu was ik er toch van overtuigd een echte weidechampignon gevonden te hebben. Toen ik hem aan Paul liet zien, twijfelde die.
– Vraag aan Paulette, zei hij.
Het was net na de middagmaaltijd, ik stak de weg over en trof de familie in de salon, kat op schoot. Neen, zij wisten het ook niet zeker. Het kon een ros?© de pr?© zijn, maar in ieder geval al te ver heen om nog lekker te zijn. Altijd hetzelfde verhaal. Wanneer vind ik nu toch eens een paddestoel zonder twijfel?

Het is kalvertijd en Paulette vertelde dat het nu bijna elke nacht raak was. De vaarsjes zijn in deze tijd het eerst aan de beurt, maar waarom de dieren juist ‘s nachts werpen, dat mocht Joost weten. C’est comme ??üa.
Ik bleef nog even hangen, toen ze met haar zoon de beesten ging verweiden.
– Blijf nou toch gezellig zitten, vroeg Germaine en bood me een kopje koffie aan, wat ik afsloeg. Ik durfde niet te zeggen dat wij nog moesten eten.
– Neem dan een glaasje cidre doux, zei Raymond.
Dat is in dit geval geen cider, maar net geperst appelsap. Zo heerlijk.

De afrikaantjes zijn bijna afgelopen
De afrikaantjes zijn bijna afgelopen

We keuvelden nog wat na, ik vertelde over de siamees (siamois) Napol?¬©on uit onze buurt, die verdwenen was en gestolen bleek te zijn door iemand uit Amsterdam-Zuid. Hoe ze daar achter waren gekomen, wist ik eigenlijk niet. We dachten al dat hij verdronken was of anderszins aan zijn eind gekomen. Ze moesten lachen om z’n naam.

Dahliaravage
Dahliaravage

Ik moest 200 tulpenbollen planten op de plek van de dahlia’s, zei ik. Dat vonden ze nogal veel, en dat lijkt ook zo, maar als ze eenmaal te voorschijn komen, vind ik het toch altijd weer te weinig. We zullen zien.

Morgen stook ik een fik.

eten, Frankrijk

Tis weer tijd voor rottend ooft

Kaarsje branden
© Yeva Swart

Een kort berichtje: het vliegtuig uit Madrid kwam op tijd aan, maar de bagage duurde een uur. Om 12:30 konden we eindelijk met de hele familie – inclusief een gecultuurschokte dochter – richting Frankrijk om onmiddellijk op de A2 tot stilstand te komen. 12 km file tussen Amsterdam en Utrecht vanwege een ongeluk.
Het begon steeds harder te regenen, overal was de benzine op, stakende massa’s in Parijs belemmerden ons de doorgang.
Neen, dat laatste is niet waar. We waren om 22:30 uur thuis.

tomatenoogst

Vanochtend bekeek ik de moestuin. Tomaten, tomaten tovrat. Overal tomaten, die bijna allemaal getroffen zijn door de kou. Af en toe zit er een goede tussen, die zo smakelijk is, dat we het bijna niet geloven.
Iedereen is begroet, de kachel snort, Kwintie stormt weer heen en weer tussen de verschillende fourageerplekken en internet doet het.
Morgen meer.

Yeva kwam thuis met de foto boven: de katholieke kerk in Santa Maria (C?¬?diz) gaat met haar tijd mee: stuur een SMS’je naar RK ROME met de tekst KAARSJE AAN, en je kaarsje gaat branden op het scherm in de kerk. Kijk, dat is pas innovatief van meneer pastoor.

curieus, mopper

Pannenpech

2 Comments

Pan gewoon dicht
Pan gewoon dicht

Een tijd geleden, om precies te zijn op 18 maart 2009, kocht ik bij Duikelman twee kookpannetjes. Ik ging ervan uit dat de ergonomie en handigheid in orde zouden zijn, anders had ik net zo goed naar de HEMA gekund, waar ze precies dezelfde pannetjes hebben, ontdekte Saar later, maar voor minder geld.
Die pannetjes zien er leuk uit, zijn VMB, maar hebben een fout deksel- en handgreepontwerp, terwijl ik daar juist heel erg alert op ben, als ik een beetje wakker ben. Was ik kennelijk niet op 18 maart vorig jaar.

Deksel zit niet klemvast
Deksel zit niet klemvast

1. Kijk, die deksel, die schuift, als je hem er ondersteboven op legt, en wat is daar erg aan? Je kunt niet stapelen. Je kunt niet stapelen! Dom!

Deksel schuift terug op zijn plaats
Deksel schuift terug op zijn plaats

2. Dezelfde deksel schuift terug, als je hem een endje openzet tegen de overkook: hij sluit de pan af en ja hoor, overkook, vies gasfornuis, gas uit, ontploffing, ravage, doden en gewonden. Waterschade.

3. En verder brand je je vingers aan de handvatten. Afgieten zonder aanpakkers = tweedegraads brandwonden.

Een dag niet gemopperd, is een dag niet geleefd. Nu de tassen pakken voor onze reis naar het beloofde land. ‘t Schijnt met die benzine wel mee te vallen. Hoop ik.

Dagelijks leven in Frankrijk