Amsterdam, curieus, dieren

Hulpgoederen

5 Comments

Herfst in Amsterdam

Links en rechts staan nu advertenties, links de shortlist van de Prix Goncourt, die a.s. maandag wordt bekendgemaakt (lundi 8 novembre: attribution du Prix Goncourt 2010 , staat op de agenda op de site) en rechts de google-advertenties, die af en toe voor plezier zorgen, omdat ze inspiratie putten uit woorden van de tekst waarnaast ze staan.

Ik slof nu over de grachten en vraag me alweer af wat ik hier te zoeken heb. Depressie, depressie.
En? Krijgen we nu advertenties met: routeplanners, psychiaters, marktplaats, het KNMI, of mediums (“media’s”)? I hope. De grachten liggen vol met bladeren en dan bedoel ik niet alleen het wateroppervlak, maar ook de straat. Gele iepenbladeren, les feuilles mortes:


(Aan wie doet Yves Montand me denken met dat rare verlegen geknik? Ik kom er even niet op)

De hondjes op de foto boven blijken helemaal niet ge??ònteresseerd in herfstbladeren, maar hebben eten ontdekt. Een of andere malloot heeft uitmuntende broodjes weggesmeten, een puntje (op de foto bovenaan te zien, een beetje rechts van het midden), een krentebol, een bolletje. Dat verbaast me net zo erg als de kledingstukken die je wel eens op straat aantreft. Midden in de winter zie ik een paar schoenen, netjes naast elkaar. H?¬Æ? Is iemand op zijn blote kakkies verder gelopen? Jassen, spijkerbroeken, ondergoed.
Van de week betrapte ik voor de zoveelste keer een vent die vuilniszakken opensneed, nadat hij ze eerst bevoelde en woog. Om de hoek bij Robertine.
– Ik begrijp dat je op zoek ben naar iets bruikbaars, maar flikker dan niet de hele inhoud van die zak over de hele straat, zei ik. Ik moet me verdomme ook overal mee bemoeien.
– Heb je een paar schoenen voor me, vroeg hij, niet in het minst defensief.
Een paar schoenen? Ik wist niet of ik hem goed had verstaan.
– Ja, we hebben schoenen nodig, voor hulpgoederen, zei hij, terwijl hij schaamteloos doorging met zakken wegen, bepotelen en opensnijden.
Ik stond voor de verandering eens met mijn mond vol tanden. Neen, schoenen had ik niet voor hem, zei ik zwak. Ik was een beetje bang voor dat mes van die leugenaar.

boeken, Frankrijk

Quatre-vingt treize

2 Comments

Stade de France
Stade de France

Neen, het gaat niet over de roman van Victor Hugo, maar het departement. Wie Bonfire of the Vanities heeft gelezen, weet wat er kan gebeuren als je in een no-go area belandt. Toen we dan ook de BP verlieten bij het Stade de France, in 93 (??©le de France), moesten we even slikken. Dat is in dit geval misschien een beetje een rare uitdrukking, want de reden waarom we van de weg afgingen, was omdat Saar groen was geworden wegens wagenziek. Neuf trois associeer ik met de rellen uit 2005.

Suffe straat
Suffe straat met macho mannetje

Ik overdrijf verschrikkelijk , want in de buurt van het stadion is er natuurlijk helemaal niks aan de hand, nette straten en alles even braaf.
Saar misselijk was in jaren niet gebeurd, terwijl dat vroeger, lang geleden, standaard was als we in de bergen een paar virages hadden genomen. We komen nu eigenlijk nooit meer echt in de bergen.
– Saar is groen, meldde een oplettende Yeva dan. Deze keer deed Saar dat zelf. Is de maag eenmaal leeg, lijkt er niets meer aan de hand.

Tijdens de google-actie naar Bonfire, stuitte ik op het bericht dat Burton B. Roberts, de rechter die model had gestaan voor rechter Myron Kovitsky uit het boek van Tom Wolfe, een week geleden was overleden.
Laat dat boek nu toevallig tussen de boeken zitten, die Siebe wegdoet. Het is dezer dagen domweg zaak – als je geen loonslaaf bent – op alle mogelijke manieren geld te verdienen, dus ik zit ook in de tweedehands boekhandel.

Jammer genoeg is het boek te dik om door de brievenbus te kunnen, dat drukt de winst vanwege hoge porto aanzienlijk. “Kan niet door brievenbus”. Iemand in Amsterdam nog belangstelling voor een mooie gebonden uitgave van Tom Wolfes meesterwerk?
Weet je wat, ik ga eens een maand advertenties in de marge proberen.

Frankrijk

Vergeten groente

Komkommers

Vandaag pas zag ik deze komkommers aan hun struikje bungelen. Ziende blind.

Tuinmelde

En waar is die nepspinazie van Maarten ‘t Hart gebleven? Vlak voor mijn neus onherkenbaar veranderd in takken met zaadjes.

Radijsbillen

Radijs. Billen.

Tomaten zijn eng

Tomatengriezellandschap.

Knoflook is alweer aan het uitlopen.
Knolvenkel is venkel. Knol is weg.
Spinazie – gezaaid in augustus – is niet groter geworden dan kabouterspinazie. Voor de veldsla geldt hetzelfde. Kleuterblaadjes.
Meloen. Zie vorige stukje.

Pompoen en appel

De pompoenen waren ook vergeten. Die zijn een heel klein beetje gelukt. Appels zijn vergeten door de buren.

Frankrijk

Meloen

Gigameloen

Bij het rooien van de tomaten- en slaplanten kwamen de vruchten van de meloen te voorschijn die ik zoveel maanden geleden zonder veel hoop had geplant. En terecht, zoals jullie zien.
Deze week heb ik alleen maar opgeruimd, weggegooid en geoogst. Plotseling lagen overal walnoten. Ik voelde ze onder mijn schoenen, als ik over het gras liep. En steeds liggen er weer nieuwe, als ik buiten kom. Pannetje Boordevol.

Bonen met walnoot
Bonen met walnoot

Vandaag was het zadenverzamelen geblazen. Zonnebloem, sla, tuinmelde, pronkbonen, zinnia, en verdomd, goudsbloem, waarvan ik er voor de zomer nog maar een paar op de bodem van een plastic zak vond. Als je die bloemen van dichtbij bekijkt, zijn ze toch weerzinwekkend, schaamteloos hun botanische genitali?´n en nazaad tonend. Gadverredamme.

Ouwe goudsbloem
Ouwe goudsbloem

Donderdagochtend ontkwam ik op de markt niet aan de chrysanten, ik heb er een gekocht en heb hem samen met Y. ‘s middags bij het graf van onze lieve buurvrouw gezet. Daar zagen we trouwens de opvolger van de opzichter van onze commune bezig, die (opzichter, niet z’n opvolger) nog net op tijd op zijn 60ste in september met pensioen ging. De opvolger was ik in juli bij de buren tegengekomen.
Hij maakte een flinke herrie bij het snoeien van een hegje, maar zei ons braaf gedag toen hij langsliep. Of het een beetje ging, vroeg ik, nu hij Michels werk moest doen. Och, geen probleem. Als het weer zo bleef tot kerst, hoorde je hem niet klagen. In juli dacht ik dat hij eea had gebruikt, maar nu constateerden we dat hij een spraakgebrek had. Hij heeft wel een heel relaxed baantje. De enige stress is of de plantjes voor de mairie wel in het juiste gelid staan, lijkt me. Of ik moet me vergissen.

Op de begraafplaats

Ik typ dit terwijl er om me heen wordt gestofzuigd en anderszins voorbereidingen voor het vertrek worden getroffen. Ik hou met een oog de houtoven in de gaten waar de aardappeltaart in staat. Morgen rijden we naar Amsterdam.

eten, Frankrijk, vroeger

Ochtendstond, goud in de mond

Ochtendstond, goud in de mond
Ochtendstond, goud in de mond

Ik twitterde net: Het wordt vandaag 20¬?C, zegt de meteo en die gaat zo te zien gelijk krijgen.
Iedereen slaapt nog, maar ik moet wel opstaan, want zo komt de bakker.
De kaasboer op de markt, aka De Likker, omdat hij elke keer zijn vingers belikt voordat hij een papiertje pakt, had de kaas uit Bienvenue ches les Ch’tis voor slechts 3 euro in de aanbieding. Op het mededelingenbord stond geschreven: INCROYABLE!

Maroilles
Maroilles

Die kaas kregen we bij het druivenplukken bij het ontbijt ‘s ochtends op brood, naast het kampvuur en de grote ketels warme koffie met melk. Het staat dan ook op het pakje, dus is het waar: le Fromage des Vendanges. Enorme oppervlaktes kaas.
Ik verbeeld me nu dat het toen altijd zulk weer als vandaag was, maar dat is onzin: er waren dagen dat het maar niet ophield met regenen.

Dagelijks leven in Frankrijk