La Creuse bij nacht

De dagen vliegen voorbij en ik neem de tijd niet om een stukje te schrijven, vooral omdat ik alles feitelijk al heb getwitterd.
Het baasje van de kippen is weer terug, maar gelukkig komen de dames nog steeds aanhollen, als ik langsloop. Het helpt wel als ik stiekem wat sla over de schutting gooi.

Ik hielp van de week met hooirollen duwen, pousser des bottes, de logistiek van de moderne hooiberg. De rollen worden door Jean-Pierre van het land gehaald en vervolgens met de grote cocktailprikker op de juiste plek gehesen. Het grondpersoneel – op de hooizolder – rolt en duwt die dingen in het gelid, zodat de alles erin kan. Het is een kwestie van ervaring en ruimtelijk inzicht. En een beetje lichaamskracht, want als je het handig aanpakt, valt het wel mee. Draaien, rollen, omver duwen, schuiven. Enzovoorts.
In afwachting van een nieuwe lading konden we (de moeder van JP en ik) ondertussen mooi het leven doornemen.

‘s Middags ging ik even naar de grootmoeder (89) van JP, die niet meer mee mag doen met al die agrarische feestelijkheden en daar heftig tegen protesteert. Ze is fysiek wel heel kwetsbaar, als je haar zo ziet. Ik leg haar eerst uit dat je als je ouder wordt sneller je botten breekt. Die moderne fratsen worden met een handbeweging weggewoven.
– Ik ben heel gezond! Ik ben nooit ziek!
Wat waar is. Dan maar ander geschut:
– Het is verboden om na je 85ste nog te helpen met hooien, dat is een feit.
Ze weet dat ze voor het lapje wordt gehouden, moet toch lachen en laat zich gemakkelijk afleiden als ik vraag wie die gezellige baby’s op de foto zijn.
Toen haar dochter thuiskwam voor een hapje en zei dat ze weer verder ging, stond ik op om mee te gaan. Protest van grootmoeder:
РH?©! Hier blijven! Je kwam voor mij! Ga zitten!
Ik moest beloven snel weer te komen. Ok, ok, beloofd, beloofd.
Door die hooilogistiek was ik te laat voor de finish van de Tour, die ik immers elke dag bij Paul kijk. Een schitterende etappe volgens Paul, waarbij ons beider favoriet, Andy Schleck in het geel was ge?´indigd.

Vuurwerk

Gisteren ging ik met weer andere buren vuurwerk kijken in het idyllische dorp La Celle Dunoise, waar de Creuse doorheen stroomt. Het caf?¬© aan het water was van de ouders van de buurman geweest, vertelde hij, terwijl we op de brug met z’n allen op het vuurwerk stonden te wachten. Een keer had het water een halve meter hoog in de gelagkamer gestaan, op 6 okober 1956. Hij wist de datum nog precies.
De laatste eigenares, bij wie we nog eens een hapje hadden gegeten (pas grande chose) na het tekenen van het voorlopig koopcontract, had de tent van de hand moeten doen, omdat ze dronk. Mij leek toentertijd eerder de man aan de drank. Allemaal hearsay, en het waren trouwens ook Engelsen, dus dat klopt.

Dansen

Na het vuurwerk werd er gedanst op vrolijke plattelandsmuziek met veel accordeon, vooral door kinderen, oudere dames met elkaar en vaag bewegende pubermeisjes, die vooral door de jongens aan de kant in de gaten werden gehouden. Kortom, het bekende werk, geen agressie, geen dronken mensen, maar een knus en kneuterig dorpsfeest.